Weer terug zijn in Lilongwe voelde als thuiskomen, tijdens zo’n reis is een plek waar je je welkom voelt al snel je thuis. Het was een zaterdag en dus tijd om eens te gaan stappen. Dit kon natuurlijk niet voordat we een portie chili con carne hadden verorberd! En tja…we geven het eerlijk toe…ook het middagdutje hadden we nodig…in acht maanden tijd zijn we nauwelijks gaan stappen en ook redelijk vroeg naar bed gegaan. Dus met het oog op nachtwerk, zijn we beiden ’s middags in coma gevallen. Stiekem ook wel weer erg lekker om op een bed te kunnen slapen, na een weekje camperen. Na al deze voorbereidingen gingen we naar een feestje van kennissen van Inez en Michel iets verderop in de straat.

De volgende ochtend stond Inez alweer om 6.30 uur in haar kluskleding klaar. Ze had ‘ja’ gezegd tegen een project van een gynaecoloog. Hij heeft een nieuwe gynaecologie afdeling bij een ziekenhuis gebouwd, waar vrouwen meer privacy kunnen krijgen. Helaas was al het geld gebruikt, maar er moest nog 1 gebouwtje geschilderd worden. Dus Inez had wat mensen opgetrommeld om te komen helpen en ook wij konden natuurlijk niet achterblijven. Hoewel wij er toch voor kozen om op Afrikaanse tijd te beginnen, was onze hulp van harte welkom. Wij blanken hebben de plinten zwart geverfd en buiten waren onze donkere vrienden de muren wit aan het verven. Het was een flinke klus en ook nog iets moeilijker dan gedacht. Blijkbaar zijn plinten niet altijd even glad en is de kwaliteit van de verf en de kwasten hier niet als in Nederland.
Dat was onze bijdrage in de vorm van vrijwilligerswerk. Dit land leeft van vrijwilligerswerk, goede doelen en steun van andere landen in welke vorm dan ook. Er zijn ongeveer 800 organisatie die dit land steunen met behulp van donaties en/of vrijwilligerswerk. Dit was dan ook een onderwerp in vele gesprekken die wij hebben gehad met de Mzungu (blanken) hier. En om eerlijk te zijn, het zet je wel flink aan het denken. Hoe goed al deze hulp ook bedoeld is, of het dit land echt helpt is maar de grote vraag. Het is te veel om nu in detail te treden, maar wij zijn er inmiddels wel achter dat je niet op dankbaarheid hoeft te rekenen bij hulp in welke vorm dan ook. Het is zelfs zo dat men hier er niet alleen op rekent, maar het zelfs eist. Dat zorgt niet alleen voor belachelijke situaties, maar ook voor het feit dat de hulp totaal niet bijdraagt aan de opbouw van het land: de locals pakken namelijk alle goed bedoelde investeringen niet zelf op, leren er dus niets van en dat betekent dus dat als de “sponsor” stopt met een project, alles weg valt. Het klinkt heel fout, maar we hebben zelf ook ondervonden dat de Malawianen hier erg lui van worden. En daarnaast is er nog steeds een hoog werkloosheidcijfer. Dit alles heeft ons behoorlijk aan het denken gezet en de visie op ontwikkelingshulp in alle vormen toch wel veranderd. Hoewel we natuurlijk wel moeten zeggen, dat er ook organisaties goed bezig zijn en dat bepaald geld en energie dus wel goed terecht komt.

Wat betreft het eten hebben we nog wat nieuws ontdekt en ook het oude vertrouwde gegeten. Het nieuwe was Ethiopisch eten, samen met vrienden van Inez en Michel. Heerlijk eten, beetje vergelijkbaar met Indiaas eten, met dezelfde uitwerking op je darmen . Het vertrouwde was Indiaas eten, in een restaurant samen met Inez en Michel en hun “werkgevers” Marga en Pim (de eigenaren van Kiboko). Was absoluut heel gezellig, vermakelijk maar ook informatief! Wat een verhalen….

De rest van de dagen hebben we lekker gerelaxt en ons voorbereid op het einde van de reis. Dat betekent dat we veel spullen en kleding (die we niet meer nodig hadden) hier achter hebben gelaten voor de locals, onze tas hebben ingepakt en ons voorbereid hebben op het allerlaatste stukje van onze reis: een safari in Zambia!

Na een lange dag werken (voor Inez en Michel, niet voor ons natuurlijk) waren we klaar voor een lang weekendje zon, zee en strand aan het meer van Malawi (Lake Malawi), in het plaatsje Senga Bay. Na twee uur rijden met de 4×4 kwamen we aan op de camping aan het water.

Even snel in het donker de twee tentjes opzetten, en ondertussen de Braai (BBQ) aangestoken. Omdat wij zelf geen tentje hadden (en trouwens ook geen matjes meer, want die hebben we per ongeluk in de taxi laten liggen), mochten we een oud tentje lenen van Inez en Michel. Het was niet de meest degelijke tent en inmiddels ook al met takken gespalkt, maar ach: het regent en waait nooit in deze periode in Malawi. Althans, volgens Inez. Dus wat maakt het uit!

Na een heerlijke braai en de nodige biertjes was het tijd om horizontaal te gaan, dus dat deden we dan ook. Gelukkig waren we inmiddels goed getraind in het camperen, dus sliepen we heerlijk in het zeer compacte tentje. Tot 05:00 uur… Een bliksemschicht, zo fel dat je oogleden het felle licht niet tegen kunnen houden, maakte ons wakker. Enkele kleine druppeltjes regen maakten inmiddels een zacht ritme op ons tentje, wat normaal gesproken romantisch is, maar op dat moment lagen we met de billen dicht geknepen om te kijken of deze niet door ons tentdoekje zouden penetreren. Terwijl wij in trance lagen te luisteren naar de ritmiek sloeg de bliksem midden op de camping in, met een knal en een flits waar je hart daadwerkelijk van zou stoppen. Nog nooit zo’n blikseminslag meegemaakt! En dan lig je in je (iniemini) tentje. Als in een B-film vlogen we elkaar spontaan in de armen; de schrik zat er goed in. Maar voordat we daar van konden bekomen begon het te hozen. Wind en regen maakte binnen 2 minuutjes van ons tentje een natte lappendeken. Nadat we Inez met een harde brul hadden “gevraagd” om de auto open te doen, hadden we de inhoud van onze tent in de auto gegooid en stonden we met zijn drieën in het toiletgebouw te schuilen. Michel, die eigenlijk nog te lekker in zijn tentje lag, begon toch wat nattigheid te voelen en besloot ook maar het toiletgebouw binnen te stappen. Zijn entree was memorabel: natte slippers op een natte vloer zorgden ervoor dat Michel een sliding produceerde die niet zou misstaan op het komende WK in Zuid Afrika, alleen eindigde hij met zijn hoofd op de betonnen vloer. Ook goedemorgen Michel! Gelukkig viel het mee: alleen twee dagen een stijve nek dat hem leek lijken op een oud mannetje.

De volgende morgen was duidelijk bij de aanblik van ons tentje dat deze er uitzag als een tentje na een weekendje Lowlands en dus niet meer te redden viel. Daarom verhuisden we naar een camping met wat kamers, zodat Inez en Michel daar konden slapen en wij weer in hun tentje. Deze camping, “Cool Runnings” genaamd, beviel ons blijkbaar zo goed, dat we spontaan onze plannen om nog een week door Malawi te trekken, omgooiden en besloten hier met zijn tweetjes nog een weekje te blijven. Het moment was daar: moe van het reizen, toe aan vakantie, lekker een weekje helemaal niets doen!

Nadat Inez en Michel weer terug waren gereden naar Lilongwe (er moet toch nog iemand werken), hebben wij ons bezig gehouden met spelletjes doen, boeken lezen, zwemmen in de heerlijke golven en een hapje en een drankje. Wat een goede keuze om hier te blijven! Cool Runnings was voor ons de ideale plek om helemaal tot rust te komen en ons neer te leggen bij de terugkeer naar Nederland.

Op de een na laatste dag zaten we aan het onbijt en ontdekte we dat er in het meer een eiland was bijgekomen…. Waren wij nu gek of…? Al snel bleek dat er een groot stuk riet in één van de aanvoerrivieren was losgeslagen en het meer opgedreven was. Nu komt dat wel vaker voor, maar nog nooit zoveel als deze keer: het drijvende rieteiland was zo’n 100 meter in doorsnede. En ja hoor, na twee uur spoelde het eiland precies op ons strandje aan! Het hele dorp liep uit om te komen kijken. Slechts een enkeling kwam in actie om het riet weg te kappen en zo de kust weer vrij te maken. De rest bleef vooral toekijken. Later bleek dit toch nog wel gevaarlijk te zijn, want er zaten slangen in het riet en de mogelijkheid van krokodillen bestond ook.
Voor ons betekende het in ieder geval dat we niet meer konden zwemmen. Daarom besloten we om een bootje te huren en naar Lizzard Island te varen om daar een hiking (op flip flops) te doen en te snorkelen in het meer. Daar hebben we de prachtig gekleurde visjes kunnen aanschouwen die nergens anders in de wereld voorkomen dan in Lake Malawi.

Na een weekje heerlijk relaxen was het weer tijd om terug te gaan naar Lilongwe, naar Inez en Michel. De slaapzakken hadden we niet meer nodig, dus deze hebben we aan een soort blijf-van-mijn-lijf-huis gedoneerd. Wij zijn achterop een pickup-truck gesprongen die ons naar het busstation van Salima bracht, waar we een minibus hebben gepakt die ons in twee uurtjes terugbracht naar Lilongwe.

Na de lange reis was het tijd om te ontspannen en waar kon dat beter dan in het huis van Inez en Michel. We mochten in een bed slapen en konden zo heerlijk bijtanken! Ook was het tijd om de website bij te werken, maar dat hebben jullie ondertussen allemaal wel gemerkt. De internetverbinding is in Afrika net iets slechter dan in Azie, dus er is heel wat tijd en energie in gaan zitten. Gelukkig hadden we verder toch niet echt iets te doen

Inez en Michel runnen hier voor ruim een jaar Kiboko Camp & Safaris. Dit bedrijf bestaat uit een hotel (in het centrum van Lilongwe), een lodge (ook in Lilongwe) en het organiseren van safari’s. De safari gaan we later proberen, maar we hebben wel alvast genoten van de gastvrijheid in het hotel en de lodge.
Inez en Michel wonen op circa 20 minuten loopafstand van het oude centrum. Dus iedere ochtend begonnen wij onze dag met een gezond ontbijtje en vervolgens een flinke wandeling. Even die luie spieren los maken! Verder zie je weinig blanken lopen, want de meesten bezitten een auto. Het viel wel meteen op dat het druk is op straat en dat je dus overal mensen zien. In heel Malawi schijnen circa 15 miljoen mensen te wonen in een land dat drie keer zo groot is als Nederland. Voor Afrikaanse begrippen is dat dichtbevolkt…

Als je tussen de ‘locals’ loopt, dan wordt je regelmatig aangesproken: Hello, how are you, what’s your name? En heel naïef begonnen we ook steeds het gesprek, hopende dat iedereen ook echt geïnteresseerd was in ons. Al snel bleek dat ze ons vooral zagen als geldboom en dat ze om de een of andere reden (zus in de gevangenis, of een fonds dat geld nodig heeft) geld nodig hebben. Zelfs de zwervers blijken verwend te zijn, want we gaven ons kleingeld aan iemand en hij bleef alleen maar vragen om meer. Wij dachten nog wel dat hij dankbaar zou zijn om 5 cent… tja, wie is er dan naïef… Maar we leerden snel en wisten steeds beter hoe we het beste konden reageren zonder grof te worden.

Nadat het woord ‘hutspot’ was gevallen tijdens een gesprek, konden wij het niet laten om deze heerlijke Hollandse kost te bereiden. In de supermarkt bleek dat de prijzen hier hoger zijn dan verwacht, vooral voor groente en fruit. Het vlees is daarentegen weer goedkoop, dus dan maar een extra Afrikaans braadworstje… En het resultaat mocht er zijn!

Op vrijdag was Michel jarig, waar hij liever geen aandacht aan besteedde, maar wij waren het daar niet mee eens en hebben hem een heerlijke choco taart gegeven, zodat iedereen het toch wist . Die avond heeft Michel dan toch maar een tradionele Braai georganiseerd, zodat wij ook wat van hun vrienden in Malawi hebben ontmoet. Daar zijn we op een andere avond ook nog mee de kroeg ingedoken en hebben genoten (de een meer dan de ander) van een pot voetbal op tv (CL: ManU – Bayern; olé Robben!).

Al met al hebben we ons prima thuis gevoeld door de gastvrijheid van Inez en Michel! Nu was het tijd om iets meer te gaan zien van Malawi: op naar het meer!

Na het succes van de groepstocht in een truck, zou het voor ons ideaal geweest zijn om op eenzelfde manier Zambia te doorkruisen om zo in Malawi te komen. En van dezelfde organisatie ging er zelfs een truck dit doen: Die groep zou namelijk in vier dagen Zambia door reizen en vervolgens via Malawi in Kenia eindigen. Gift (onze gids) probeerde te regelen dat we met deze groep mee konden, maar het kantoor was niet te bereiken tijdens het paasweekend. Blijkbaar wordt hier dus toch Pasen gevierd, hoewel we daar verder niets van meekregen… Uiteindelijk kwam het bericht, dat we niet mee konden door Zambia, maar wel een gratis lift konden krijgen naar de andere kant van de grens. Vanaf daar moesten we het met zijn tweetjes weer gaan regelen!

Hoe snel kunnen we zelf Zambia doorkruisen? Een afstand van circa 1000 km!
Van Livingstone naar Lusaka
De grensovergang van Zimbabwe naar Zambia was een eitje. In totaal zijn we twintig kilometer met de truck meegereden en er was niet echt een wachtrij bij de grens. De truck dropte ons bij een winkelcentrum, vanwaar een taxi ons naar het centrum van Livingstone heeft gebracht. Vanaf daar hebben we een heel stuk gelopen met onze backpack in de volle zon (oh ja, zo voelde dat…backpacken…) om een bus naar Lusaka te regelen. We konden tickets krijgen voor de bus van 20.00 uur ’s avonds, waar we dus zes uur op moesten wachten.

Gelukkig mochten we tegen een kleine vergoeding bij een backpackershotel blijven en van hun zwembad en loungekussens genieten. Een ideale voorbereiding op een hele lange trip! Wel vreemd op op zo’n toeristische plek te zijn en niet eens de trekpleister (Victoria Falls) te bezoeken, maar wij hadden de Falls natuurlijk al gezien vanuit Zimbabwe.

In het donker liepen we naar de bus toe en we voelden ons niet heel veilig met al onze bagage op onze rug en als enige toeristen (lees blanken) op zo’n drukke plek. In de bus wachten leek ons dan ook de beste optie, ook al was het zweterig warm en redelijk kram met vijf stoelen naast elkaar. De busrit ging soepel, hoewel de tv zelfs het Aziatische volume wist te overtreffen. Zelfs met oordoppen in konden we de muziek en vervolgens de comedian letterlijk volgen. En dat kan best irritant zijn als je probeert te slapen…

Van Lusaka naar Chipata
Om 03.00 uur ’s nachts arriveerden we in Lusaka, de hoofdstad van Zambia met 1,2 miljoen inwoners. Wij waren de enige passagiers die uitstapten, de loketten waren nog gesloten en wij wantrouwden alles. Toen de bus open ging hingen er al meteen 15 mensen om ons heen die een taxi of bus wilden aansmeren. Ai, waar zijn we aan begonnen?! De bagagejongen van onze eerste bus, die we eigenlijk ook niet vertrouwden, leidde ons weg bij de bus en naar een volgende bus. Het leek ons het beste om maar meteen door te reizen, nu we toch onderweg waren. Een directe bus naar Malawi reed er niet (zei de bagage jongen), maar we konden wel mee met de bus naar de grensplaats: Chipata. Deze bus zou om 05.00 uur vertrekken en we konden meteen instappen. Toen er nog meer toeristen instapten, voelden we ons iets zekerder en begonnen we ons af te vragen of het echt zo onveilig was, of dat het vooral zo voelde door alle verhalen die we gehoord of gelezen hadden.

Deze tweede busrit bracht ons in ongeveer acht uur naar Chipata. Ook al waren we erg slaperig, we hebben onze ogen weer uitgekeken. Zambia bestaat uit enorme groene bergen, waar bijna geen mensen te bekennen zijn. Er wonen gemiddeld 15 mensen met km2. Het leek wel alsof we door een oerwoud reden, zo groen! En in het midden een redelijk verlaten weg, zonder zijweggetjes, waarvan de kwaliteit overigens ook prima was.

Van Chipata naar Lilongwe
Vanuit Chipata vertrok een minibusje naar de grens, die weer 30 km verderop lag. Ook bij deze grens ging alles heel soepel en snel daarna stapten we in Malawi in de volgende (gedeelde) taxi. Deze bracht ons naar een bushalte, waar we in een minibus stapten voor het laatste deel van deze lange reis. Met 14 man zaten we opgevouwen voor de volgende 1,5 uur en we kwamen dan ook moe maar voldaan aan bij het hotel in Lilongwe dat voor een jaar wordt gerund door Inez (achternicht van KJ) en haar vriend Michel. Tijd voor een drankje en een zak chips… Na een tocht van ongeveer 30 uur zijn we in Malawi, het laatste land van onze wereldreis!

Onze safari eindigde bij één van ’s werelds natuurwonderen: de Victoria Falls (of kortweg: Vic Falls). Deze watervallen op de grens tussen Zimbabwe en Zambia zijn 1,7 kilometer breed, 108 meter hoog en verplaatsen 1 miljoen liter water per seconde. Niet gek dat deze watervallen bij de locals bekend staat als “de rook die dondert”!
Je kunt hier vele activiteiten doen, zoals helicoptervluchten, bungee-jumpen, abseilen en wildwaterraften. Wij besloten om geen van deze activiteiten te doen; deels omdat we het geld niet (meer) hadden, deels omdat we er de ballen niet voor hebben. Wij gingen “gewoon” kijken naar de Vic Falls en wat mooie plaatjes schieten. Dachten we…

De Falls zijn adembenemend prachtig! Maar het geweld van de enorme val van het water zorgt voor een bijzonder bij-effect: bij de Vic Falls regent het altijd! En dan bedoelen we niet een beetje spetters, maar kletterregen en af en toe stortbuien van het opgespatte water. Het komt niet alleen van boven, maar van alle kanten. Het gevolg is dat foto’s nemen bijna onmogelijk is, als je je camera niet wilt weggooien na afloop. Toch hebben we een poging gewaagd, want we wilden dit natuurwonder met al zijn pracht en kracht wel vastleggen!

Op de laatste avond hadden wij aangeboden om voor de gehele groep te koken. Met behulp van de kookspullen van de truck en toestemming van de kok Inos hebben we een lekkere Thaise curry gemaakt. Deze was voor velen onbekend, maar viel gelukkig goed in de smaak!

En daarmee was onze groepssafari ten einde gekomen. Een overgetelijke trip! Mede dankzij onze geweldige groep, want voor ons was dat wel even wat anders: een groepsreis na zeven maanden met zijn tweetjes te zijn geweest. Maar gelukkig was de groep erg leuk en gezellig, divers en hecht, waardoor we probleemloos en met veel plezier de tocht hebben gemaakt.
Ook het kamperen en het slapen op yogamatjes is erg meegevallen; we hebben prima geslapen (wellicht mede dankzij de rode wijn en de vermoeiende activiteiten, maar toch…). Ook hadden we er rekening mee gehouden dat we niet al te best te eten zouden krijgen, maar ook dit was prima geregeld.

Kortom: het was top en zeker een hele grote aanrader!

Na het mooie Antelope Park gingen we verder in noordelijke richting. Ook tijdens deze rit waren we weer enorm onder de indruk van het mooie landschap. Het is overal zo groen en de bergen zijn indrukwekkend. De mensen leven in de steden of in een hutje op het platteland. Veel mensen zijn weggevlucht na een enorme inflatie een paar jaar geleden. De Zimbabwaanse dollar is sinds vorig jaar afgeschaf, omdat het te duur werd om het geld te maken. Zelfs briefjes van een triljoen Zimbabwaanse dollar waren in omloop! Momenteel gebruiken ze in Zimbabwe de Amerikaanse dollar, maar als er te weinig wisselgeld aanwezig is, dan kun je ook ineens Zuid Afrikaanse Rand ontvangen. Ondanks de armoede zijn de mensen hier vrolijk. Heel eerlijk gezegd, waren we toch blij dat we steeds met een groep waren. Ook al is Zimbabwe relatief veilig, ze zien natuurlijk wel aan ons dat wij geld hebben.

Nadat we onze voorraden hadden aangevuld in het centrum van Bulawayo, kwamen we bij onze camping aan. Weer een prima verzorgde plek, waar sommige mensen kozen voor een upgrade: een kamer met een bed. Wij waren ondertussen zo gewend aan ons tentje en de yogamatjes, dat we er (nog) geen afscheid van wilden nemen. Een deel van de groep ging ’s avonds stappen in een lokale nachtclub. Ook bij deze keuze ging onze voorkeur naar het ondertussen vertrouwde campingleven. Dus wij hebben genoten van een heerlijke avond rond het kampvuur. De lokale rode dessertwijn ging er goed in, hoewel het nog beter zou hebben gesmaakt met Franse kaasjes

De volgende ochtend werden we opgehaald met een jeep, die ons in een uur naar Matobo National Park bracht. Dit park staat bekend om de ‘trekking with the Rhino’s’, waarbij je te voet op zoek gaat naar de (wilde) neushoorns. Tijdens het ritje door het park werden we gewezen op de voetsporen van de dieren en leerden we ook welke planten nuttig zijn. Het plantje tegen mieren heeft in ieder geval goed geholpen in onze tent! Het eerste grote dier dat we zagen was een zee arend, erg indrukwekkend om te zien vliegen, wat lastiger om dit vast te leggen op de foto.

Na ongeveer een uur rijden zijn we uitgestapt om de sporen van een neushoorn te volgen. Iedereen was nog een beetje lacherig en niet heel sil en we hebben dan ook niets ontdekt. Wel een heerlijke wandeling gemaakt, hoewel niet iedereen het schouderhoge gras en de kans op tekenbeten kon waarderen. Een tijd later kwamen we bij de andere groep die zojuist de neushoorns hadden gezien. Helaas hadden de neushoorns hen ook opgemerkt, waardoor ze de bosjes in moesten duiken en vervolgens moesten maken dat ze weg kwamen.
Met de gids van de andere groep en met onze eigen gids gingen wij vervolgens hetzelfde pad volgen. Door het verhaal van de andere groep, het geweer op de schouder van de nieuwe gids en door de instructies van de gids, waren we deze keer wat meer onder de indruk en waren dan ook muisstil. De gids was een echte ranger en was heel serieus in zijn werk, hij wist enorm veel te vertellen over de sporen van de dieren en wist ons heel snel richting de neushoorns te brengen.

Daar sta je dan: oog in oog met 3 witte neushoorns! Op 25 meter afstand! Niet te beschrijven hoe kwetsbaar we ons voelden, want als een neushoorn zich bedreigd voelt en hij gaat in aanval, dan heb je geen schijn van kans. Een neushoorn kan 50 km per uur rennen (wij niet…) en gespiest worden door een hoorn is ook geen prettig vooruitzicht. Het beste kun je stil blijven staan, in de bosjes duiken of in een boom klimen, maar nog beter is natuurlijk om niet de aandacht te trekken. We hebben een hele tijd naar de neushoorns staan kijken en het was heel duidelijk dat ze ons ook af en toe konden horen. Ze draaiden met hun oren en keken bijna continu in onze richting. Gelukkig zijn hun ogen niet zo goed, anders hadden we nooit zo dichtbij kunnen komen… Heel indrukwekkend!

Vandaag stond het passeren van de grens met Zimbabwe op het programma. Omdat deze overgang nogal druk is, zijn we al om 06:00 uur naar de grens gereden. Helaas, dat hielp niet… We hebben inmiddels al heel wat grensovergangen gezien, maar deze overtrof echt alles! Het leek wel op een exodus na een zware natuurramp. Auto’s met aanhangers die zo enorm vol geladen waren, dat het onverantwoord was om mee te rijden (althans, volgens Nederlandse begrippen). En dan is het “grappige” dat de douane zonder blikken of blozen vraagt om alles eraf te halen voor de controle. Lang leve Europa met zijn open grenzen!
Nadat wij allen na een uurtje onze visa hadden geregeld, was het wachten totdat onze truck de grens kon passeren. De verwachting was dat dit nog wel eens minstens vijf uur kon gaan duren. In twee uur tijd waren er namelijk precies twee(!) bussen de grensovergang gepasseerd. Maar gelukkig hadden onze gidsen wat “geregeld” (vraag maar niet wat…), waardoor onze truck uit de rij stapte, alles en iedereen voorbij reed en zo de grens met ons aan boord passeerde. Goeie actie! We waren blij dat we deze grensovergang met een georganiseerde groepsreis passeerden; dit hadden we niet graag zelfstandig gedaan.

Een paar uur later kwamen we aan op het terrein van “Great Zimbabwe”; de restanten van de hoofstad van het voormalige rijk dat zich uitstrekte over een deel van Zuid-Afrika, Mozambique en Zimbabwe.

Het huidige land Zimbabwe (wat “groot stenen huis” betekent) is in 1981 vernoemd naar deze plaats (daarvoor heette het Rhodesia).

Hier zijn we in een paar uurtjes rondgeleid en hebben we de nodige cultuur en geschiedenis opgesnoven van dit prachtige Afrikaanse land.
’s Avonds werden we tijdens het kampvuur eerst verwelkomd door onze vaste “gasten” op elke camping: de apen. Daarna werden we verrast met een optreden van een traditioneel Afrikaanse dansgroep. Nadat we onze schroom van ons hadden afgeworpen, hebben we lekker meegedanst en onze stijve heupen (en billen) in de strijd gegooid! Yebo!!

Na een halve dag rijden kwamen we aan in Antelope Park, waar we twee dagen verbleven en wat het hoogtepunt van onze safari zou worden. Antelope Park is een park dat als doel heeft om de leeuwenpopulatie te redden van de ondergang. In de afgelopen 30 jaar is het aantal leeuwen in Afrika gedaald van 200.000 naar zo’n 19.000. Het park probeert door middel van een programma, jonge leeuwtjes (cubs) voort te brengen en deze op te laten groeien in beschermd gebied, maar wel met de ontwikkeling van de natuurlijke “skills”, waaronder het jagen. Veel geld wordt binnengebracht door de toeristen die hier allerlei activiteiten komen doen. Ook wij hebben ons laten verleiden om deze activiteiten te doen en de meest bijzondere ervaringen op te doen.

Als eerste zijn wij gaan kijken naar de cups die zo’n drie maanden jong waren. Het bleef niet alleen bij kijken! Met enige voorzichtigheid hebben we ze ruimschoots kunnen aaien en een beetje met ze gespeeld. Ze zagen er uit als schattige poesjes, maar ze hadden natuurlijk wel al scherpe klauwen en tanden. Wat een geweldige ervaring! Als je dan nog niet smelt….

De volgende dag was het vroeg opstaan voor de ochtendwandeling. Nee, niet met z’n tweetjes, maar in het gezelschap van 3 leeuwen! En dan hebben we het niet over tamme circusleeuwen, maar over de echte. Natuurlijk hebben zij wel enige training gehad, zodat ze enigzins in toom gehouden kunnen worden door hun begeleiders, maar uiteindelijk blijven het wilde dieren en doen ze wat ze willen. De Lion Walk is ook alleen mogelijk met leeuwen die nog niet volwassen zijn en die nog in training zijn bij het park.

Na de eerste paar honderd meter besloot een van de dames lekker te gaan liggen, wat voor ons prachtige fotomomenten opleverde. Zo dichtbij de koning(in) van het dierenrijk voel je pas goed de kracht van deze dieren. Heel indrukwekkend! Gedurende de verdere ochtendwandeling mochten we getuige zijn van hun speelse momenten in en aan het water en de eerste stappen op weg naar de jacht op een groep impala’s. Heel bijzonder om hierbij aanwezig te zijn! De glimlach was niet van ons gezicht af te slaan!

Na een boterhammetje pindakaas stond de volgende activiteit alweer op het programma: het bijwonen van de olifantentraining. Hoewel we al vele olifanten in Azië hebben gezien, wilden we dit toch graag meemaken, omdat de Afrikaanse olifant weer een ander (groter en gevaarlijker) verhaal is. Dit zorgde voor weer een prachtige ervaring met de nodige mooie kodak momentjes.

Maar de dag was nog niet voorbij… Na een relaxt middagje mochten we komen opdraven voor onze laatste maar wel heel bijzondere activiteit: het bijwonen van het voeden van volwassen mannetjes leeuwen. Nee, dit gebeurt niet vanuit de hand! De verzorgers leggen een karkas neer op een meter van de omheining vandaan. Wij mochten plaatsnemen direct achter de omheining met onze camera’s in de aanslag. Vervolgens worden de leeuwen toegelaten bij het karkas: wow!!! Wat een kracht en een pracht als er een groep hongerige leeuwen op je af komt stormen! Bestond de eerste groep nog uit jonge leeuwen, die “netjes” het karkas van de koe deelden en gezamelijk in een rondje vlees lagen te verslinden; de tweede groep oudere mannetjes leeuwen waren “ready to kill” en verscheurden de ezel in no-time in zeven delen. Als je er zo dicht op staat, is dit redelijk angstaanjagend. Het gegrom is zo zwaar en hard: dat voel je in je borstkas vibreren! Een van de leeuwen ging met een stuk borstkas van de ezel tegen het hek aan liggen, waardoor wij op 30 cm afstand konden waarnemen hoe hij het vlees én de botten lag te verorberen. Dan besef je wel weer even hoe gevaarlijk leeuwen zijn!

Tussen al deze adrenaline activiteiten door, hadden we ook nog even tijd gemaakt voor een klein kano-vaartochtje over de rivier die langs onze camping stroomde. Dit deden we samen met Marisa en Justy; we hebben erg gelachen, want met hun manier van kanoën leek het net of we met “Geer en Goor” op pad waren!

Het Antelope Park is een hele rustgevende plek om te verblijven en we hebben enorm genoten van deze rust én van de enerverende activiteiten.

Vanuit het Krugerpark zijn we afgereisd naar Messina, het plaatsje waar we de grens met Zimbabwe zouden gaan passeren. De tocht er naar toe was één van onze mooiste tochten van onze reis.

De eerste stop die wij maakten was bij “God’s Window”, een uitkijkpunt op de Canyon over de Blyde River en het prachtige landschap van Zuid-Afrika. Heel indrukwekkend! Helaas was het een beetje mistig, zodat de foto’s niet zo indrukwekkend zijn als dat wij het uitzicht hebben ervaren.
De tweede stop was slechts iets verderop en was genaamd “Wonder View”. Hier kijk je uit over een bijzonder mooi stukje Canyon (de op drie na grootste van de wereld). Naast de drie zeer aparte ronde bergen was er ook een uitzicht op de rivier zelf. Zo mooi! Ach, de foto’s spreken voor zich…

Na de lunch langs de weg zijn we verder gegaan en gestopt bij “Bourke’s Luck Potholes”. Dit is ook weer een prachtige plek waar de erosie van de rivier gezorgd heeft voor prachtige rotsen met hele aparte vormen en gaten (potholes). Zeer fotogeniek, dus weer vele foto’s volgden.
Aangekomen bij de volgende camping in Messina, wachtte ons een fijne verrassing: een zwembad! Of eigenlijk zelfs drie. Dat was erg welkom, want Messina staat bekend als de heetste plek van Zuid-Afrka. Ons enthousiasme werd enigzins de kop ingedrukt toen we vol overgave het zwembad indoken: het water was niet verfrissend en koel, maar warm. Eén bad was zelfs zo warm (40 graden) dat je er bijna niet in kon stappen, zo heet! De reden voor deze warmte was de Hot Spring die zich op de camping bevond. Deze bron zorgt voor een stroom kokend heet zwavelwater dat gebruikt wordt voor de opwarming van de zwembaden.

’s Avonds weer lekker bij het kampvuur aan de wijn. Dit is iets waar we ons iedere avond tijdens de safari mee bezig hielden. KJ was inmiddels gebombadeerd tot “Firestarter” en mocht iedere avond het kampvuur verzorgen. Wat een heerlijke hobby!

De laatste avond in Johannesburg hadden we een meeting waarin we onze groep en onze gids (Gift) leerden kennen. De groep bestond uit 20 personen, waarvan; 7 Nederlanders (The Dutchies), 5 Australiers, een Brits stelletje, een Noors meisje, een Duits meisje en een Canadees stelletje.
De volgende ochtend vertrokken we vroeg met onze truck, een vrachtwagen die is omgebouwd tot bus met ideale bergruimte en zelfs een keuken en kluisjes! Het was heel prettig dat de truck zo comfortabel was, want we zouden meteen acht uur gaan rijden. Al snel werd duidelijk dat het landschap van Zuid Afrika veel diverser en vooral veel groener was dan wij hadden gedacht. We hebben genoten van het uitzicht, maar hadden ondertussen ook veel lol in de truck! We hebben ook gelachen om de vele ‘bekende’ plaatsnaambordjes, KJ kon het echt niet laten om een foto te maken van het bordje Middelburg.

Voor de lunch stopten we op een parkeerplaats. Iedereen had zijn eigen taak gekregen (gekoppeld aan een schema voor de hele week) en zo stond er in no time een uitgebreide lunch klaar.
Eind van de middag arriveerden wij bij de camping en hebben we de tenten opgezet. Vervolgens ging de helft van de groep mee met de nachtsafari, terwijl wij ons kamp gingen inwijden met een kampvuur en een heerlijk Zuid Afrikaans wijntje!
De eerste nacht in een tent en op een yogamatje verliep ook beter dan verwacht. We waren wel heel vroeg wakker, maar het was toch al tijd om op te staan voor onze eerste safari van deze reis…spannend!!!

De gids met zijn stoere 4×4 landcruiser kwam ons ophalen voor onze game drive. We waren klaar voor een 9 uur durende rit door het welbekende Krugerpark! De eerste dieren die we kregen te zien waren nijlpaarden (hoewel hippo’s toch veel leuker klinkt). Zij lagen in het water, ook al was het op enige afstand. De verrekijker kwam goed van pas en het was echt top om de dag zo te beginnen. Alle gidsen staan in verbinding met elkaar via een radio. En zo kregen we al na ongeveer een half uur het bericht dat er drie leeuwinnen zichtbaar waren. Vol gas scheurden we naar de plek en sloten we aan in de rij auto’s, dat is nog eens een goede reden om in de file te staan… Het systeem hier werkt heel goed, want alle auto’s rijden om beurten vooraan en geven anderen vervolgens de kans om hetzelfde te doen (behalve een oude knakker die graag het alleenrecht wilde hebben, maar dat terzijde). Dus voor we het wisten reden we naast drie echte wilde leeuwinnen, wow!! Aan de ene kant zien ze eruit als grote katten (wat ze stiekem ook zijn) en zou je ze willen aaien, maar je beseft heel goed dat het wilde dieren zijn (wat ze stiekem ook echt zijn!). We zijn een hele tijd bij de leeuwinnen gebleven en scheurden toen weer verder door het park.

Het Krugerpark is 21500 km2 groot en beschikt over vele diersoorten en het is een prachtig stuk natuur om doorheen te rijden. Onderweg hebben we vooral veel impala’s en ook zebra’s gezien, die langs de weg liepen te grazen en ook regelmatig de weg overstaken. In de ochtend hebben we ook twee neushoorns gezien die op vijftig meter afstand op hun gemakkie door het gras sjokten. Later zouden er nog meerdere neushoorns volgen…

We zaten met alle Nederlanders bij elkaar in de auto en na een tijdje dacht Marisa: laat ik eens gezellig voorin gaan zitten naast de gids. Die vond dat op zijn beurt ook weer heel prettig, maar daardoor verloor hij wel even de dieren uit het oog. Tja, mannen en twee dingen tegelijk doen…dat blijft lastig! Het was dan ook Jeroen (de Tukker van het stel) die na een lange rit giraffen spotte. Ze stonden dichtbij de weg met z’n tweetjes. Ze kwamen nog dichterbij toen ze de weg overstaken, echt geweldig! Ook weer dankzij Jeroen zagen we een stuk verderop een bul (mannetjes olifant) staan. Hij liet meteen merken dat we niet te dichtbij moesten komen: zijn enorme oren gingen vooruit en hij maakte een blazend geluiid. Wat een joekel, zo’n Afrikaanse olifant! We waren enorm onder de indruk, ook al was het er maar eentje. Echt heel wat anders dan de getemde Aziatische olifant, waar we tot nu toe mee te maken hadden gehad.

Onze gids liets ons nog twee keer schrikken door plotseling op de rem te gaan staan en vol gas achteruit te scheuren. Een keer was de reden: een black mambo, dit schijnt de giftigste landslang ter wereld te zijn. Wellicht dus gelukkig voor ons dat dit exemplaar niet meer in leven was. De andere keer stopte hij voor een hele mooie kameleon.

Justy was degene die ons heel blij maakte, toen ze heel hard riep: Stop! Een luipaard! Hij lag in een boom te slapen, dichtbij de weg. Helaas had hij ons enthousiasme gehoord en was hij niet van plan om braaf te blijven liggen totdat wij onze foto’s hadden gemaakt. Hij klom uit de boom en sloop weg door het gras. De kans dat je een luipaard ziet is heel klein, want ze weten zich goed te verbergen overdag en zullen normaal gesproken niet dicht bij de weg blijven. Toch konden we het niet laten om de hele middag te blijven zoeken naar nog een luipaard, zodat we ook bewijs zouden hebben. Dat is helaas niet gelukt, maar…ons andere doel hebben we behaald. We hebben de BIG FIVE gezien!!! Want ook de waterbuffel liet zich zien ’s middags. Verder hebben we ook nog vleermuizen, een landschildpadje, een krokodil, nijlpaarden en een heel stel neushoorns van dichtbij gezien. Het bleef de gehele dag indrukwekkend om deze dieren zomaar in het wild te zien. En te beseffen hoe klein en kwetsbaar je bent naast deze dieren. Wat een ervaring! En wat werkt het verslavend! De foto’s vertellen vast meer dan deze woorden…Deze keer zijn alle foto’s echt door onszelf gemaakt