Onze safari eindigde bij één van ’s werelds natuurwonderen: de Victoria Falls (of kortweg: Vic Falls). Deze watervallen op de grens tussen Zimbabwe en Zambia zijn 1,7 kilometer breed, 108 meter hoog en verplaatsen 1 miljoen liter water per seconde. Niet gek dat deze watervallen bij de locals bekend staat als “de rook die dondert”!
Je kunt hier vele activiteiten doen, zoals helicoptervluchten, bungee-jumpen, abseilen en wildwaterraften. Wij besloten om geen van deze activiteiten te doen; deels omdat we het geld niet (meer) hadden, deels omdat we er de ballen niet voor hebben. Wij gingen “gewoon” kijken naar de Vic Falls en wat mooie plaatjes schieten. Dachten we…

De Falls zijn adembenemend prachtig! Maar het geweld van de enorme val van het water zorgt voor een bijzonder bij-effect: bij de Vic Falls regent het altijd! En dan bedoelen we niet een beetje spetters, maar kletterregen en af en toe stortbuien van het opgespatte water. Het komt niet alleen van boven, maar van alle kanten. Het gevolg is dat foto’s nemen bijna onmogelijk is, als je je camera niet wilt weggooien na afloop. Toch hebben we een poging gewaagd, want we wilden dit natuurwonder met al zijn pracht en kracht wel vastleggen!

Op de laatste avond hadden wij aangeboden om voor de gehele groep te koken. Met behulp van de kookspullen van de truck en toestemming van de kok Inos hebben we een lekkere Thaise curry gemaakt. Deze was voor velen onbekend, maar viel gelukkig goed in de smaak!

En daarmee was onze groepssafari ten einde gekomen. Een overgetelijke trip! Mede dankzij onze geweldige groep, want voor ons was dat wel even wat anders: een groepsreis na zeven maanden met zijn tweetjes te zijn geweest. Maar gelukkig was de groep erg leuk en gezellig, divers en hecht, waardoor we probleemloos en met veel plezier de tocht hebben gemaakt.
Ook het kamperen en het slapen op yogamatjes is erg meegevallen; we hebben prima geslapen (wellicht mede dankzij de rode wijn en de vermoeiende activiteiten, maar toch…). Ook hadden we er rekening mee gehouden dat we niet al te best te eten zouden krijgen, maar ook dit was prima geregeld.

Kortom: het was top en zeker een hele grote aanrader!

Na het mooie Antelope Park gingen we verder in noordelijke richting. Ook tijdens deze rit waren we weer enorm onder de indruk van het mooie landschap. Het is overal zo groen en de bergen zijn indrukwekkend. De mensen leven in de steden of in een hutje op het platteland. Veel mensen zijn weggevlucht na een enorme inflatie een paar jaar geleden. De Zimbabwaanse dollar is sinds vorig jaar afgeschaf, omdat het te duur werd om het geld te maken. Zelfs briefjes van een triljoen Zimbabwaanse dollar waren in omloop! Momenteel gebruiken ze in Zimbabwe de Amerikaanse dollar, maar als er te weinig wisselgeld aanwezig is, dan kun je ook ineens Zuid Afrikaanse Rand ontvangen. Ondanks de armoede zijn de mensen hier vrolijk. Heel eerlijk gezegd, waren we toch blij dat we steeds met een groep waren. Ook al is Zimbabwe relatief veilig, ze zien natuurlijk wel aan ons dat wij geld hebben.

Nadat we onze voorraden hadden aangevuld in het centrum van Bulawayo, kwamen we bij onze camping aan. Weer een prima verzorgde plek, waar sommige mensen kozen voor een upgrade: een kamer met een bed. Wij waren ondertussen zo gewend aan ons tentje en de yogamatjes, dat we er (nog) geen afscheid van wilden nemen. Een deel van de groep ging ’s avonds stappen in een lokale nachtclub. Ook bij deze keuze ging onze voorkeur naar het ondertussen vertrouwde campingleven. Dus wij hebben genoten van een heerlijke avond rond het kampvuur. De lokale rode dessertwijn ging er goed in, hoewel het nog beter zou hebben gesmaakt met Franse kaasjes

De volgende ochtend werden we opgehaald met een jeep, die ons in een uur naar Matobo National Park bracht. Dit park staat bekend om de ‘trekking with the Rhino’s’, waarbij je te voet op zoek gaat naar de (wilde) neushoorns. Tijdens het ritje door het park werden we gewezen op de voetsporen van de dieren en leerden we ook welke planten nuttig zijn. Het plantje tegen mieren heeft in ieder geval goed geholpen in onze tent! Het eerste grote dier dat we zagen was een zee arend, erg indrukwekkend om te zien vliegen, wat lastiger om dit vast te leggen op de foto.

Na ongeveer een uur rijden zijn we uitgestapt om de sporen van een neushoorn te volgen. Iedereen was nog een beetje lacherig en niet heel sil en we hebben dan ook niets ontdekt. Wel een heerlijke wandeling gemaakt, hoewel niet iedereen het schouderhoge gras en de kans op tekenbeten kon waarderen. Een tijd later kwamen we bij de andere groep die zojuist de neushoorns hadden gezien. Helaas hadden de neushoorns hen ook opgemerkt, waardoor ze de bosjes in moesten duiken en vervolgens moesten maken dat ze weg kwamen.
Met de gids van de andere groep en met onze eigen gids gingen wij vervolgens hetzelfde pad volgen. Door het verhaal van de andere groep, het geweer op de schouder van de nieuwe gids en door de instructies van de gids, waren we deze keer wat meer onder de indruk en waren dan ook muisstil. De gids was een echte ranger en was heel serieus in zijn werk, hij wist enorm veel te vertellen over de sporen van de dieren en wist ons heel snel richting de neushoorns te brengen.

Daar sta je dan: oog in oog met 3 witte neushoorns! Op 25 meter afstand! Niet te beschrijven hoe kwetsbaar we ons voelden, want als een neushoorn zich bedreigd voelt en hij gaat in aanval, dan heb je geen schijn van kans. Een neushoorn kan 50 km per uur rennen (wij niet…) en gespiest worden door een hoorn is ook geen prettig vooruitzicht. Het beste kun je stil blijven staan, in de bosjes duiken of in een boom klimen, maar nog beter is natuurlijk om niet de aandacht te trekken. We hebben een hele tijd naar de neushoorns staan kijken en het was heel duidelijk dat ze ons ook af en toe konden horen. Ze draaiden met hun oren en keken bijna continu in onze richting. Gelukkig zijn hun ogen niet zo goed, anders hadden we nooit zo dichtbij kunnen komen… Heel indrukwekkend!

Vandaag stond het passeren van de grens met Zimbabwe op het programma. Omdat deze overgang nogal druk is, zijn we al om 06:00 uur naar de grens gereden. Helaas, dat hielp niet… We hebben inmiddels al heel wat grensovergangen gezien, maar deze overtrof echt alles! Het leek wel op een exodus na een zware natuurramp. Auto’s met aanhangers die zo enorm vol geladen waren, dat het onverantwoord was om mee te rijden (althans, volgens Nederlandse begrippen). En dan is het “grappige” dat de douane zonder blikken of blozen vraagt om alles eraf te halen voor de controle. Lang leve Europa met zijn open grenzen!
Nadat wij allen na een uurtje onze visa hadden geregeld, was het wachten totdat onze truck de grens kon passeren. De verwachting was dat dit nog wel eens minstens vijf uur kon gaan duren. In twee uur tijd waren er namelijk precies twee(!) bussen de grensovergang gepasseerd. Maar gelukkig hadden onze gidsen wat “geregeld” (vraag maar niet wat…), waardoor onze truck uit de rij stapte, alles en iedereen voorbij reed en zo de grens met ons aan boord passeerde. Goeie actie! We waren blij dat we deze grensovergang met een georganiseerde groepsreis passeerden; dit hadden we niet graag zelfstandig gedaan.

Een paar uur later kwamen we aan op het terrein van “Great Zimbabwe”; de restanten van de hoofstad van het voormalige rijk dat zich uitstrekte over een deel van Zuid-Afrika, Mozambique en Zimbabwe.

Het huidige land Zimbabwe (wat “groot stenen huis” betekent) is in 1981 vernoemd naar deze plaats (daarvoor heette het Rhodesia).

Hier zijn we in een paar uurtjes rondgeleid en hebben we de nodige cultuur en geschiedenis opgesnoven van dit prachtige Afrikaanse land.
’s Avonds werden we tijdens het kampvuur eerst verwelkomd door onze vaste “gasten” op elke camping: de apen. Daarna werden we verrast met een optreden van een traditioneel Afrikaanse dansgroep. Nadat we onze schroom van ons hadden afgeworpen, hebben we lekker meegedanst en onze stijve heupen (en billen) in de strijd gegooid! Yebo!!

Na een halve dag rijden kwamen we aan in Antelope Park, waar we twee dagen verbleven en wat het hoogtepunt van onze safari zou worden. Antelope Park is een park dat als doel heeft om de leeuwenpopulatie te redden van de ondergang. In de afgelopen 30 jaar is het aantal leeuwen in Afrika gedaald van 200.000 naar zo’n 19.000. Het park probeert door middel van een programma, jonge leeuwtjes (cubs) voort te brengen en deze op te laten groeien in beschermd gebied, maar wel met de ontwikkeling van de natuurlijke “skills”, waaronder het jagen. Veel geld wordt binnengebracht door de toeristen die hier allerlei activiteiten komen doen. Ook wij hebben ons laten verleiden om deze activiteiten te doen en de meest bijzondere ervaringen op te doen.

Als eerste zijn wij gaan kijken naar de cups die zo’n drie maanden jong waren. Het bleef niet alleen bij kijken! Met enige voorzichtigheid hebben we ze ruimschoots kunnen aaien en een beetje met ze gespeeld. Ze zagen er uit als schattige poesjes, maar ze hadden natuurlijk wel al scherpe klauwen en tanden. Wat een geweldige ervaring! Als je dan nog niet smelt….

De volgende dag was het vroeg opstaan voor de ochtendwandeling. Nee, niet met z’n tweetjes, maar in het gezelschap van 3 leeuwen! En dan hebben we het niet over tamme circusleeuwen, maar over de echte. Natuurlijk hebben zij wel enige training gehad, zodat ze enigzins in toom gehouden kunnen worden door hun begeleiders, maar uiteindelijk blijven het wilde dieren en doen ze wat ze willen. De Lion Walk is ook alleen mogelijk met leeuwen die nog niet volwassen zijn en die nog in training zijn bij het park.

Na de eerste paar honderd meter besloot een van de dames lekker te gaan liggen, wat voor ons prachtige fotomomenten opleverde. Zo dichtbij de koning(in) van het dierenrijk voel je pas goed de kracht van deze dieren. Heel indrukwekkend! Gedurende de verdere ochtendwandeling mochten we getuige zijn van hun speelse momenten in en aan het water en de eerste stappen op weg naar de jacht op een groep impala’s. Heel bijzonder om hierbij aanwezig te zijn! De glimlach was niet van ons gezicht af te slaan!

Na een boterhammetje pindakaas stond de volgende activiteit alweer op het programma: het bijwonen van de olifantentraining. Hoewel we al vele olifanten in Azië hebben gezien, wilden we dit toch graag meemaken, omdat de Afrikaanse olifant weer een ander (groter en gevaarlijker) verhaal is. Dit zorgde voor weer een prachtige ervaring met de nodige mooie kodak momentjes.

Maar de dag was nog niet voorbij… Na een relaxt middagje mochten we komen opdraven voor onze laatste maar wel heel bijzondere activiteit: het bijwonen van het voeden van volwassen mannetjes leeuwen. Nee, dit gebeurt niet vanuit de hand! De verzorgers leggen een karkas neer op een meter van de omheining vandaan. Wij mochten plaatsnemen direct achter de omheining met onze camera’s in de aanslag. Vervolgens worden de leeuwen toegelaten bij het karkas: wow!!! Wat een kracht en een pracht als er een groep hongerige leeuwen op je af komt stormen! Bestond de eerste groep nog uit jonge leeuwen, die “netjes” het karkas van de koe deelden en gezamelijk in een rondje vlees lagen te verslinden; de tweede groep oudere mannetjes leeuwen waren “ready to kill” en verscheurden de ezel in no-time in zeven delen. Als je er zo dicht op staat, is dit redelijk angstaanjagend. Het gegrom is zo zwaar en hard: dat voel je in je borstkas vibreren! Een van de leeuwen ging met een stuk borstkas van de ezel tegen het hek aan liggen, waardoor wij op 30 cm afstand konden waarnemen hoe hij het vlees én de botten lag te verorberen. Dan besef je wel weer even hoe gevaarlijk leeuwen zijn!

Tussen al deze adrenaline activiteiten door, hadden we ook nog even tijd gemaakt voor een klein kano-vaartochtje over de rivier die langs onze camping stroomde. Dit deden we samen met Marisa en Justy; we hebben erg gelachen, want met hun manier van kanoën leek het net of we met “Geer en Goor” op pad waren!

Het Antelope Park is een hele rustgevende plek om te verblijven en we hebben enorm genoten van deze rust én van de enerverende activiteiten.