We waren blij dat we vooraf een kamer hadden geboekt in Chipata, op de camping waar we onze laatste lunch haden met onze safari-vriendjes. Daarna was Ishmael (de chauffeur) zo lief om ons te droppen in het centrum, zodat wij de bustickets konden halen voor de reis naar Lusaka.
Chipata is een klein grensplaatsje en er is niet veel te beleven. Ondanks dat het bewolkt was, hebben we toch de middag gespendeerd bij het zwembad. Later merkten we al snel dat de weersomstandigheden in Afrika toch anders kunnen zijn, dan wij hadden gedacht. Het bleek winter te zijn in Zambia en dan koelt het flink af: 20 graden en af en toe regen! Maar dat zorgt er dan wel weer voor dat Zambia prachtig groen is.

’s Nachts (of ’s ochtends, wat je wil; het was in ieder geval vroeg) om 04:30 uur werden we opgehaald door de taxi, die ons naar de bushalte bracht. Daar werden we ruw wakker gemaakt door alle “mannetjes” die “hun bus” wilden verkopen; 20 grote mannen om ons heen die niet wilden begrijpen dat we al een ticket hadden… Het lukte ons om sociaal te blijven en de bus in te klimmen, waar we lekker voorin zaten en zo een mooie rit voor de boeg zouden hebben.
Stipt om 05:00 uur vertrokken we uit Chipata (de verhalen dat de bussen in Afrika altijd met uren vertraging vertrekken hebben wij geen enkele keer meegemaakt) voor een zeven uur durende rit naar Lusaka. In Nederland lijkt zeven uur in een bus lang, maar wij waren er inmiddels zo aan gewend dat dat voor ons helemaal niet zo lang is! En er was genoeg te beleven onderweg. Ten eerste het mooie groene landschap, wat al genoeg was om je de gehele rit mee te vermaken. Daarnaast zagen we mooie taferelen met kleine dorpjes, kleine kindjes en vrouwen met van alles op hun hoofd. Soms werden we onderdeel van deze taferelen, omdat we bij de tussenstops midden tussen de tickethandelaartjes zaten. Deze wilden natuurlijk zoveel mogelijk verdienen: zij stapten met hun klanten in de bus, gingen in discussie over hun aandeel met de buseigenaar (met veel geluid en gebaren) en als de deal gesloten was, stapten ze weer uit om terug te lopen. Erg grappig!

Af en toe maakten we ook een kleine 5-minuten-stop, om even wat eten te scoren en natuurlijk te plassen. Bij één plaatsje waren we duidelijk bij een rivier aangekomen, want het hele dorp lag bezaaid met (stinkende!) gedroogde vis. Het toilet was hier ook erg bijzonder. Open hokjes, waar je gezellig met je buurvrouw kon beppen. Zo kreeg Rianne de tip om toch niet echt hurkend te plassen boven zo’n klein gat in een betonnen vloer, want daar word je ziek van! Je kunt namelijk veel beter recht op blijven staan en naar achter richten… volgens de Afrikaanse vrouwen. Ja, ja… waar is je plastuitje als je hem nodig hebt?! Rianne besloot toch maar om het “gewoon” op de Aziatische manier te doen, want het risico om je eigen broek vol te pissen is anders te groot. En ziek word je niet zomaar als je wèl vochtig toiletpapier en een flesje “handen-wassen-zonder-zeep” bij je hebt. En dan ben je klaar: moet je voor een dergelijk toilet ook nog betalen!

In Lusaka arriveerden we op dezelfde bushalte als de vorige keer. Het verschil was, letterlijk, dag en nacht! Nu in het licht was het een stuk veiliger en eigenlijk best wel gezellig druk. We hadden al snel een grappige taxi-chauffeur gevonden die ons naar Lusaka Backpackers bracht en waarmee we meteen de afspraak maakten om ons 2 dagen later naar het vliegveld te brengen. In ons guesthouse viel weer meteen op dat de vanzelfsprekende gastvrijheid die we in Azië gewend waren, niet in Afrika vanzelfsprekend is. Het lijkt wel of ze niet aan toeristen gewend zijn, wat toch wel apart is in een hotel of guesthouse. Maar wij misten in ieder geval de personal touch. Nu hebben wij in Afrika alleen maar ervaring met low-budget locaties, dus het zou in duurdere resorts best wel eens anders kunnen zijn. Low-budget is trouwens wel relatief: 30 dollar voor een bed (niet al te best) met muskietennet in een kamer. Geen eigen douche, toilet of wat dan ook. Voor dat geld zit je in Azië behoorlijk luxe!
We hadden nog één vrije dag in Lusaka voordat we aan de reis terug naar Nederland begonnen. Deze hebben we lekker westers besteed: we zijn naar een winkelcentrum gelopen, rondgeslenterd, koffie gedronken en een broodje Subway gegeten en….. afgesloten met een bioscoopje! Voor 2,50 euro hadden we een kaartje en het was er deze keer tenminste een beetje comfortabel, want deze keer stond de airco niet aan!

Daarna lekker naar bed voor het laatste nachtje, want de volgende dag stond de definitieve terugreis naar Nederland op het programma!

Na het afscheid nemen van Michel en Inez, zijn we met acht man vertrokken in een 4×4, op weg naar Zambia! Waarschijnlijk had Michel nog wat moeite met het afscheid nemen (we zijn ook zulk leuk gezelschap natuurlijk…), want na een uurtje rijden, net voor de grens, stopte de landrover ermee. Acht Mzungu (blanken), één kapotte wagen en twee uur wachten: voor de lokale bevolking geweldig entertainment, voor ons de gelegenheid om de mede safarigangers beter te leren kennen. Na twee uur was Michel er weer, samen met een monteur. Zij mochten achterblijven om de auto te repareren onder toeziend oog van de lokale bevolking, terwijl wij verder mochten in de ‘nieuwe’ auto. We namen afscheid en gingen er vandoor, dus nu maar hopen dat Michel ondertussen weer bij Inez thuis is aangekomen…

Na het passeren van de grens (wat heel soepel ging!) was het nog ongeveer 140 km naar het park. Dat was 4,5 uur rijden (zo’n 30 km per uur gemiddeld), want het was een ‘Dirt Road’: een onverharde weg van zand, steentjes, stof, maar vooral….kuilen. Op sommige stukken meer kuilen dan weg. Ishmael (onze chauffeur) was gelukkig bekend met deze weg en hij wist de kuilen heel goed te ontwijken, of in ieder geval te kiezen voor de minder diepe kuilen in plaats van de diepe. Het was maar net te doen met een terreinwagen (dus met een ferrari wordt het helemaal niets, maar die zie je hier dan ook niet).
Met beurse billen kwamen we aan op de camping bij de ingang van het National Park. Onze tent stond direct aan de rivier, die bewoond werd door voornamelijk hippo’s en kroko’s!! En niet zo maar af en toe ééntje, maar deze rivier kent de hoogste kroko- en hippodichtheid van Afrika (we hebben het nog steeds over de rivier en niet over onze tent..). Gezellig: ’s nachts hippo’s rond je tent, af en toe een lolliefant op bezoek en erg regelmatig gezelschap van de brutale apen. Vooral het geluid van de hippo’s is erg aanwezig en geinig!

Tja, tegen snurkende mensen kunnen we niet, maar tegen het lachende gehinnik van een hippo blijkbaar wel. Deze lokroep was ook een prima wekker, want we moesten twee dagen achter elkaar vroeg op: namelijk om 05.00 uur, zodat we om 06.00 uur door het park reden voor onze game drive! Dit duurde tot circa 11.00 uur, waarna we lekker een paar uurtjes bij het zwembad konden relaxen, om vervolgens van 16.00-20.00 uur weer te genieten van de volgende game drive. Rond 18.00 uur werd het donker, dus het was meer een nightdrive, wat weer een heel andere kijk op de dierenwereld geeft. Het is best spannend om in het donker door een park te rijden en een olifant echt pas op het laatste moment te ontdekken (zodra de spotlight erop gericht werd).

En wat je in die 20 uur gamedriven ziet? Tja, laat de foto’s voor zich spreken (vergeet vooral niet naar beneden te scrollen). Wij zijn, net als velen, van mening dat dit wellicht het mooiste park van Afrika is. Heel gevarieerd, heel veel dieren en natuurlijk, niet te vergeten…we hebben een luipaard gezien: en hoe!!!! Slechts op één meter van de auto, rustig langs lopend en zich niets aantrekkend van die rare poppetjes in een 4×4.

Het enige nadeel van zoveel gamedriven, in combinatie met de heen- en terugreis over de dirt road is, dat je billen helemaal beurs worden. Doorligplekken waren ons bekend, maar nu hebben we zelf ervaren wat dit zijn… vooral KJ met zijn kikkerbilletjes zonder spek

Maar dat minpuntje weegt niet op tegen de geweldige ervaringen van twee dagen in het park. Moses, onze chauffeur en gids heeft absoluut de mooiste plekjes en dieren laten zien! Al heeft hij één klein foutje gemaakt; één keer reed hij de auto klemvast in een modderput en moesten we eruit om de auto terug te duwen.

Nu is dat niet zo heel slim om de veilige auto uit te stappen en je tussen de wilde dieren te begeven, maar je moet het gevaar ook weer niet overdrijven. Nienke, één van de mede safarigangers, wist het ook voor ons heel spannend te maken: ze was als de dood buiten de auto (en stiekem in de auto ook al) en wilde zo snel mogelijk weer terug om te voorkomen dat een hippo ons zou aanvallen of een olifant ons zou spiezen aan zijn slagtand. Wij konden vooral enorm lachen om haar oeh’s en aah’s, al helemaal toen een eng dier langs de weg alleen maar een zandhoop bleek te zijn… Maar door haar ‘gezonde angst’ was ze wel een hele goede dierenspotter, ze zag alles vaak als eerste (dus ook de zandhoop).

We hebben enorm genoten van de vele hippo’s, olifanten, zebra’s, giraffen, kat-achtigen en andere prachtige wezens en landschappen. Natuurlijk hebben we dit vastgelegd op veel te veel foto’s en filmpjes… Wat we ook niet mogen vergeten: het Luangwa Park heeft ook nog zoveel grote, kleurrijke en bijzondere vogels, ook echt heel mooi!

Kortom; de safari, die wij zagen als het toetje van onze reis, was een heerlijk, fantastisch toetje en we hadden het niet beter kunnen treffen! We hadden nog even last van het ontkenningsyndroom, maar na de safari hadden we maar één ding aan ons hoofd: Back Home!!!

Na het succes van de groepstocht in een truck, zou het voor ons ideaal geweest zijn om op eenzelfde manier Zambia te doorkruisen om zo in Malawi te komen. En van dezelfde organisatie ging er zelfs een truck dit doen: Die groep zou namelijk in vier dagen Zambia door reizen en vervolgens via Malawi in Kenia eindigen. Gift (onze gids) probeerde te regelen dat we met deze groep mee konden, maar het kantoor was niet te bereiken tijdens het paasweekend. Blijkbaar wordt hier dus toch Pasen gevierd, hoewel we daar verder niets van meekregen… Uiteindelijk kwam het bericht, dat we niet mee konden door Zambia, maar wel een gratis lift konden krijgen naar de andere kant van de grens. Vanaf daar moesten we het met zijn tweetjes weer gaan regelen!

Hoe snel kunnen we zelf Zambia doorkruisen? Een afstand van circa 1000 km!
Van Livingstone naar Lusaka
De grensovergang van Zimbabwe naar Zambia was een eitje. In totaal zijn we twintig kilometer met de truck meegereden en er was niet echt een wachtrij bij de grens. De truck dropte ons bij een winkelcentrum, vanwaar een taxi ons naar het centrum van Livingstone heeft gebracht. Vanaf daar hebben we een heel stuk gelopen met onze backpack in de volle zon (oh ja, zo voelde dat…backpacken…) om een bus naar Lusaka te regelen. We konden tickets krijgen voor de bus van 20.00 uur ’s avonds, waar we dus zes uur op moesten wachten.

Gelukkig mochten we tegen een kleine vergoeding bij een backpackershotel blijven en van hun zwembad en loungekussens genieten. Een ideale voorbereiding op een hele lange trip! Wel vreemd op op zo’n toeristische plek te zijn en niet eens de trekpleister (Victoria Falls) te bezoeken, maar wij hadden de Falls natuurlijk al gezien vanuit Zimbabwe.

In het donker liepen we naar de bus toe en we voelden ons niet heel veilig met al onze bagage op onze rug en als enige toeristen (lees blanken) op zo’n drukke plek. In de bus wachten leek ons dan ook de beste optie, ook al was het zweterig warm en redelijk kram met vijf stoelen naast elkaar. De busrit ging soepel, hoewel de tv zelfs het Aziatische volume wist te overtreffen. Zelfs met oordoppen in konden we de muziek en vervolgens de comedian letterlijk volgen. En dat kan best irritant zijn als je probeert te slapen…

Van Lusaka naar Chipata
Om 03.00 uur ’s nachts arriveerden we in Lusaka, de hoofdstad van Zambia met 1,2 miljoen inwoners. Wij waren de enige passagiers die uitstapten, de loketten waren nog gesloten en wij wantrouwden alles. Toen de bus open ging hingen er al meteen 15 mensen om ons heen die een taxi of bus wilden aansmeren. Ai, waar zijn we aan begonnen?! De bagagejongen van onze eerste bus, die we eigenlijk ook niet vertrouwden, leidde ons weg bij de bus en naar een volgende bus. Het leek ons het beste om maar meteen door te reizen, nu we toch onderweg waren. Een directe bus naar Malawi reed er niet (zei de bagage jongen), maar we konden wel mee met de bus naar de grensplaats: Chipata. Deze bus zou om 05.00 uur vertrekken en we konden meteen instappen. Toen er nog meer toeristen instapten, voelden we ons iets zekerder en begonnen we ons af te vragen of het echt zo onveilig was, of dat het vooral zo voelde door alle verhalen die we gehoord of gelezen hadden.

Deze tweede busrit bracht ons in ongeveer acht uur naar Chipata. Ook al waren we erg slaperig, we hebben onze ogen weer uitgekeken. Zambia bestaat uit enorme groene bergen, waar bijna geen mensen te bekennen zijn. Er wonen gemiddeld 15 mensen met km2. Het leek wel alsof we door een oerwoud reden, zo groen! En in het midden een redelijk verlaten weg, zonder zijweggetjes, waarvan de kwaliteit overigens ook prima was.

Van Chipata naar Lilongwe
Vanuit Chipata vertrok een minibusje naar de grens, die weer 30 km verderop lag. Ook bij deze grens ging alles heel soepel en snel daarna stapten we in Malawi in de volgende (gedeelde) taxi. Deze bracht ons naar een bushalte, waar we in een minibus stapten voor het laatste deel van deze lange reis. Met 14 man zaten we opgevouwen voor de volgende 1,5 uur en we kwamen dan ook moe maar voldaan aan bij het hotel in Lilongwe dat voor een jaar wordt gerund door Inez (achternicht van KJ) en haar vriend Michel. Tijd voor een drankje en een zak chips… Na een tocht van ongeveer 30 uur zijn we in Malawi, het laatste land van onze wereldreis!