Vanuit Saigon zijn we weer eens in een vliegtuig gestapt. Een korte vlucht van een uur bracht ons in Hue, een historisch stadje in centraal Vietnam. Ons hotel lag in een erg sfeervol straatje met veel restaurantjes en kledingmakers. Het weer zat niet echt mee, want het regende en het was ‘koud’. Ongeveer 15 graden noemen wij al koud, maar goed dat het hier niet sneeuwt! We zijn 1 dagje in Hue gebleven, waarin we het stadje verkend hebben.
Als echte Nederlanders zijn we op de fiets gestapt en naar het oude centrum (citadel) gefietst. In de oorlog is de citadel flink beschadigd, maar nu zijn ze langzaam delen aan het restaureren. Vooral de Forbidden Purple City (in het centrum van de citadel) waar vroeger geen burgers mochten komen, zag er indrukwekkend uit. Na onze fietstocht kon Rianne het niet laten om gebruik te maken van een van de vele kledingmakers en zo werd er een mooi jurkje voor haar gemaakt!

De volgende dag zijn we met de bus naar Hoi An gegaan. In Hue was namelijk verder niet veel te beleven en we wilden in Hoi An een paar dagen blijven om lekker te relaxen. En dat is gelukt! Hoi An is een leuk stadje met een oud (Frans Koloniaal) centrum aan de rivier. In dat oude centrum zijn veel leuke restaurantjes en winkeltjes te vinden. Ook hier kon Rianne het niet laten om gebruik te maken van een van de kledingmakers. Een pak en een broek werden voor haar op maat gemaakt. Het hele kledingpakket is naar Nederland verstuurd, dus nu is het weer even gedaan met het shoppen.

Hoi An ligt aan de zee, dus een verbijf in dit stadje was niet compleet zonder onze 2 bezoekjes op de scooter aan het strand. Heerlijk genieten van een boekje, een verse kokosnoot, het zonnetje en de rust. Reizen zal nooit gaan vervelen op deze manier! De eerste dag op het strand hing (letterlijk) de rode vlag uit. Niet helemaal zeker of deze voor het communisme of voor de golven was bedoeld, gingen we met enige voorzichtigheid het water in. De vlag was duidelijk als waarschuwing voor de golven bedoeld! Er stond een enorme stroming en de golven waren hoog! Jammer dat we geen echte surfdudes zijn, want die hadden hier vast nog net iets meer van genoten… Maar we hadden enorm veel lol!

De derde dag hadden we een dagtrip geboekt naar My Son, een plaatsje ten zuiden van Hoi An. Om het nog specialer te maken, hadden we de vroege tour geboekt. We werden om 5 uur ’s ochtends opgehaald met een minibusje om vervolgens te beginnen met een ontbijt (broodje met gebakken ei) aan de straat. Dat is nog eens een goede start! Dik een uur later waren we in My Son, om de ruines te bezoeken van een Hindoeistische / Boeddhistische tempel. Niet veel later kwam de zon boven de bergen uit en dat zorgde voor prachtige plaatjes!

Het eten in Hoi An en Hue beviel ons ook heel goed. De lokale specialiteiten (Cao Lao, White Rose, Rice Noodles) zijn niet heel speciaal, maar toch weten de Vietnamezen andere Aziatische en Westerse gerechten heel lekker te bereiden. De deep fried shrimp wonton was erg lekker en ook hebben we genoten van het eten bij het Indiaas restaurant. Pas tijdens deze reis hebben we ontdekt dat Indiaas eten heel lekker is, maar dat overtuigd ons niet om nog naar India te gaan…

Per toeval, na een heerlijke maaltijd met nog betere wijn, vielen we midden in een prachtig evenementje. Het was iets met de maanstand en het Boedisme, maar verder was het ons niet helemaal duidelijk. De rivier, die midden door het stadje loopt, was volledig verlicht met drijvende gekleurde kaarsjes. Prachtig! Voor we het wisten zaten we in een roeibootje, midden op de rivier, om ook een kaarsje te water te laten. Dit was voor “good luck”. Het Boedisme kent veel van dit soort rituelen met een positieve vibe, waaraan wij dan altijd maar al te graag meedoen. Feels good!
Het leuke aan Hoi An is ook dat de mensen hier zeer vriendelijk en behulpzaam zijn: dit hadden we tot nu toe in Vietnam nog niet erg gemerkt. Gelukkig dus dat het wel kan in Vietnam!

Ons plan was eigenlijk om nu door te reizen naar het noorden van Vietnam: Hanoi, Sapa, Halong Bay. Maar helaas zit daar het weer niet erg mee, dus hebben we na heel lang wikken en wegen anders besloten…. Waar gaan we dan wel naar toe?
Tja, onze reisplannen zijn al af en toe gewijzigd, maar nu hebben we toch een redelijke planning voor de laatste 3 maanden van onze reis. Voor details kijk bij het tabblad ‘reisplan‘.

We zijn maar relatief kort gebleven in HCMC, namelijk 3 dagen, maar dit was voor ons voldoende om een indruk van deze stad te krijgen. De stad is groot en hectisch, wat dat betreft wel een typische Zuid-Oost-Azie-stad. Verrassend was wel dat het verkeer nog chaotischer was dan we tot nu gezien hebben, en da’s knap! Maar met 4 miljoen scooters en bijna geen stoplichten (niet dat daar iemand op let, trouwens) is het ook wel weer een beetje te verwachten. We hebben in een bus gezeten, waarbij de gids vond dat de chauffeur een “great driver” was, maar waar wij meer “kamikaze” en “hufter-in-het-verkeer” dachten.

Het verblijf in HCMC stond voor ons eigenlijk volledig in het teken van de welbekende oorlog. We hebben daarvoor een bezoek gebracht aan het Oorlogsmuseum, het Presidentiele Paleis (Reunification Palace) en aan de Cu Chi Tunnels. We hebben hierdoor een behoorlijk goed, maar schokkend en bovendien bizar beeld gekregen van wat er allemaal gebeurd is en met name hoe er nu in Vietnam over gedacht wordt.

We hadden ons van tevoren redelijk goed ingelezen over de oorlog in Vietnam. Beetje ingewikkeld, maar kort gezegd: Het communistische Noord-Vietnam viel het kapitalistische Zuid-Vietnam aan, Amerika hielp de Zuid-Vietnamezen (logisch: tegen het communisme), Amerika trok zich vroegtijdig terug en uiteindelijk won Noord-Vietnam. Maar alle verhalen die de Vietnamezen vertellen, zeggen dat het Amerika tegen (heel) Vietnam was, dat de Amerikanen verschrikkelijke dingen gedaan hebben en dat Vietnam (alle Vietnamezen) uiteindelijk gewonnen heeft. Dat Zuid-Vietnam eigenlijk de tegenstander was, zijn ze een beetje vergeten. Maar dat is dan wel weer logisch, want de Zuidvietnamezen zijn inmiddels bijna allemaal gevlucht naar met name de USA.

Bizar was vooral dat het Oorlogsmuseum alleen maar toont wat voor verschrikkelijke dingen de Amerikanen hebben gedaan (doden van burgers, napalmbommen, gifgas etc). Het was zeker een indrukwekkende expositie, en ja, Amerika moet zich echt rotschamen voor wat ze hier uitgespookt hebben.

Maar we hebben bij de Cu Chi Tunnels ook gezien waar de Vietcong (Noordvietnamezen) toe in staat was: dat waren ook geen lieverdjes. Als je ziet hoe zij met zeer smalle ondergrondse tunnels (totaal 250 kilometer), zelfgemaakte vallen en landmijnen in de jungle gevochten hebben, snap je wel dat Amerika uiteindelijk met de staart tussen de benen is gevlucht.

Al met al brengt het voor ons verwarrende emoties. Wat vooral blijft hangen zijn de verschrikkingen die de bevolking heeft moeten meemaken en soms nog steeds moeten doorstaan (de gifgassen en achtergebleven landmijnen hebben gezorgd voor veel lichamelijke en geestelijke schade en ook de natuur is door de napalm en de giffen niet meer wat het geweest is). Maar de “Sociaal-Democratische” (lees: communistische) propaganda die hier gevoerd wordt, leidt tot leugens en leidt bij ons tot vermindering van sympathie. De haat die hier nog tegen Amerikanen heerst is bijzonder groot en voelbaar, deels terecht maar ook wel erg eenzijdig uitgelegd.

Kortom: linksom of rechtsom is het allemaal best indrukwekkend. Gelukkig hebben we ook nog tijd voor ontspanning in het backpackers-centrum van HCMC. Biertje hier, lekker eten daar (al is het Vietnamese voer wat flauw). Af en toe een boekje erbij (met name Lonely Planets: we zijn druk bezig met het plannen van de rest van de reis) en soms ook even lekker TV kijken in onze kamer. Wij moeten, als Idols-fans, het nieuwe seizoen in Nederland helaas missen, dus volgen we hier maar de Amerikaanse versie. Ook leuk, maar wel weer erg Amerikaans

We hadden natuurlijk voor de gemakkelijke weg kunnen kiezen om per bus van Phnom Penh naar Ho Chi Min City (Saigon; kortweg HCMC) te reizen, maar wij wilden graag ook nog wat van de Mekong Delta (Zuid Vietnam) zien, dus besloten we om een vierdaagse trip te maken die ons via dit prachtige gebied naar HCMC zou brengen.

Na een uurtje met de bus zijn we in Cambodja met 8 personen in een bootje de Mekong rivier opgegaan. Halverwege even geluncht bij de grensovergang, waar alle stempels en visa geregeld moesten worden. Dit ging overigens heel soepel. Daarna door naar de eerste overnachtingsplaats: Chau Doc. Deze boottocht was een schitterende ervaring! Het kleine bootje bracht ons langs de mooie natuurgebieden en ook vooral langs de vele locals die aan de rivierbeddingen werkzaam waren. Tijdens deze boottocht hebben we over de 100 foto’s genomen, dus dat zegt genoeg over hoe mooi wij dit vonden.

Na Chau Doc zijn we ook in de plaatsjes Can Tho en My Tho geweest voordat we in HCMC zijn afgezet, waarbij we diverse excursies hebben ondergaan. De hele trip was bijzonder, met mooie ervaringen en minder mooie.
Zo zijn de plaatsjes die we bezochten verre van bijzonder; in het algemeen zouden we ze liever rommelig en vies noemen. De grootste uitdaging was steeds om een locatie te vinden waar we iets eetbaars konden krijgen, ook wel restaurant genoemd. Dit varieerde van een half uurtje zoeken met als resultaat en acceptabele Italiaan, tot anderhalf uur zoeken met als resultaat een soort van broodje uit een soort van supermarkt dat we opgegeten hebben in een soort van hotel. Tja, dat hotel in My Tho. Waren de twee hotels daarvoor acceptabel (basic, maar gezien de prijs prima en redelijk schoon), dat laatste hotel was een drama: vies (kakkerlakken), gehorig, open ramen (heel fijn met die muggen), koude douche en niemand die Engels sprak. De gehele tijd kwam het met bakken uit de lucht, dus dat maakte de sfeer er ook niet beter op. Het oordeel dat vele reizigers hebben over de Vietnamezen (”ze zijn niet erg vriendelijk”), kunnen we helaas (nog) niet ontkennen.

Maar…..
Ondanks dat hebben we erg genoten van deze tocht, want naast de prachtige boottocht, waren de excursies veelal erg leuk. Met name de laatste dag was, ondanks de regen, erg leuk met een bezoek aan fruitboeren, kokosnootsnoepjesmakers, honingtheemakers en zeker ook het tochtje met een roeiboot door een smal kanaaltje met aan weerszijde waterkokosnootboompjes. Daarvoor hebben we nog bezoekjes afgelegd per boot aan Fish Farms, Traditional Villages (Cham People) en Floating Markets. Allemaal erg toeristisch, maar wel leuk en in een bijzondere omgeving.

De Mekong Delta is een zeer bedrijvig gebied en is daarom erg boeiend om doorheen te reizen: veel, zo niet bijna alles, gebeurt op het water en er is genoeg natuur aanwezig om van te genieten. We hebben er dan ook heel erg van genoten, ondanks dat we af en toe wat te klagen hadden (maar daarentegen, het was allemaal erg goedkoop, dus wat verwacht je…). We hebben ook veel leuke mensen ontmoet. Omdat wij samen met twee Spaanse dames de enigen waren die deze trip in 4 dagen deden (je kunt het ook in 2 of 3 doen) hadden we al snel een band met hen. We konden samen genieten, maar vooral ook met zijn viertjes mopperen over de slechte hotels en de laksheid van sommige gidsen (ons ergens afzetten en weer wegrijden zonder enige info en stel vooral geen vragen!). Grappig om te zien dat op zulke momenten het Spaanse temperament duidelijk boven komt!

Alles bij elkaar genomen zijn we er in ieder geval van overtuigd: het was een hele leuke ervaring en we zouden het zeker weer doen!