Vertrek uit Nederland en aankomst Rusland

Op zaterdag 29 augustus hebben wij uitgebreid afscheid genomen van Zwolle. Onze lieve vriendjes hadden een heerlijke picknicklunch georganiseerd aan de IJssel. Vanaf dat moment tot aan het vertrek op het vliegveld van Dusseldorf hebben we van al onze vriendjes afscheid genomen en liepen de emoties af en toe aardig op. Gelukkig zijn tranen toegestaan in een situatie als deze…

De laatsten van wie wij afscheid namen waren onze vriendjes Mirjam, Arie, Bidibi en Suus (zij hebben ons met een heerlijke bus naar de luchthaven gebracht) en paps & mams Delissen met oma (die we in Venlo hebben opgepikt en die in de volgauto zaten). Dank jullie wel allemaal voor het mooie afscheid!

Moskou

Aangekomen in Moskou hebben we even lekker geraced in de trein en met de Metro. Op zich geen verkeerde reismiddelen, maar na een nacht zonder slaap en een rugzak van vele kilo’s op je rug verlang je meer naar een Hotel dan naar mokkige Russen in de metro. En als je dan vervolgens in het hotel wordt ontvangen door je reisagent, dan is het laatste dat je wil horen: ‘you had a transfer from the airport, I waited their for you’…  Verder is het een hele vriendelijke man die Dmitry en hij komt ons vanavond weer ophalen voor een transfer naar DE trein.

De gezellige eenpersoonsbedjes lagen heerlijk! Zondagavond was het tijd om iets te eten en de stad te verkennen. We kwamen al snel uit op het rode plein, dat er betoverend uitziet in de avond. Wel jammer dat ze het winkelcentrum verlichten met Amerikaanse lichtslangen..

Ook maandag hebben we lekker de toerist uitgehangen op het rode plein en in het Kremlin. We hebben alle toeristische hotspots gezien.. Alle gebouwen en kerken zijn zeer indrukwekkend! Vooral bijzonder om te zien hoe groot alles hier is en hoeveel politie (of is het toch het leger..die mannetjes met de omgekeerde tekst van homo (= omoh) op hun rug).

Het reizen met de metro bevalt ons prima! Een handig systeem voor zo’n grote stad. En wat ook nog leuk is om te weten… ze verkopen heerlijke sushi hier! Gister 5 euro p.p. betaalt voor 10 stuks sushi p.p., jammie!

Moskou is een mooie stad om een keer te bezoeken, maar 3 dagen is voor ons wel weer voldoende. Tijd om verder te gaan en door naar de rustige dorpjes..

Vanavond om 22.00 uur worden we opgehaald bij het hotel. Dan gaat de treinreis beginnen (vertrek om 23.25 uur). We komen zaterdag aan in Irkoetsk!

Transmongolië-Express: Moskou-Irkutsk

“…Be careful what you wish for…….”

Gedurende de treinreis is de mate van beleving en de belevenissen sterk afhankelijk van je reisgenoten. Ten eerste de reisgenoten die niet bij je in je coupé zitten, maar ergens anders en die je met name tegenkomt in de restauratiewagon. Dat waren voor ons met name Michel (een Franse Australiër die tijdens het verblijf van zijn vrouw in Frankrijk zelf liever in zijn eentje is gaan reizen) en Nadia & Gonöl (twee Turkse Duitse dames, waarvan Gonöl in Beijing woont). Hen kwamen we tegen op het station voordat we de trein instapten en hebben we met name in de restauratiewagon gegeten en gedronken (ja, ook wodka).

De andere categorie reisgenoten zijn de medereizigers die bij je slapen in de cabine. Dit zijn er (maximaal) 2, omdat je slaaphokkie voor 4 is gemaakt. Op zich groot genoeg, maar met alle bagage erbij is het wel wat knus. Erg belangrijk dus om een klik met je medepassagiers te hebben. Wij waren op zich erg tevreden toen wij om 23:35 uur wegreden uit Moskou zonder medebewoners. Lekker met zijn 2-en! Dus kropen we lekker in de bovenste 2 bedden voor ons eerste nachtje. Maar we hadden te vroeg gejuichd: om 04:00 uur werd er een oud besje (”Baboeschka”) binnen gebracht en ging onder Rianne liggen slapen. Vrouwtje Theelepel, zoals wij haar noemden, was een echte Russische, sprak geen woord Engels, stonk verschrikkelijk zuur (en dus de hele cabine ook) en bovenal: ze snurkte als een volwaardige bouwvakker! Nou kennen wij genoeg vrienden en familie die ook behoorlijk kunnen snurken, maar dit sloeg echt alles! Oordoppen hielpen niet, zelfs de iPod kwam er niet bovenuit!

Diegenen die ons goed kennen, weten dat KJ erg slecht tegen snurkende mensen kan. Rianne kon nog wel slapen, maar KJ niet. En KJ wordt dan erg sjaggo, en dit maal zo erg dat hij alles wat slecht is Vrouwtje Theelepel toewenste. Maar dan ook echt alles: de meest lelijke dingen tot aan de verwensing naar het hiernamaals, om het maar netjes te zeggen! Na de derde nacht zonder slaap lagen KJ en Rianne om 07:00 uur nog wat te dommelen toen de hostess een ontbijtje voor Vrouwtje Theelepel kwam brengen. Na wat irritant gerommel met de verpakking begon Vrouwtje Theelepel bijzonder rare geluiden te maken. Omdat Rianne boven haar in bed lag en haar dus niet kon zien, vroeg ze aan KJ of het wel goed met haar ging. KJ draaide zich slaperig om en zag dat het inderdaad niet goed ging met Vrouwtje Theelepel. Het leek of ze zich had verslikt in de maaltijd. Maar al snel zag KJ hoe het vrouwtje omviel met haar hoofd tegen de wand en begreep meteen dat het goed mis was: dit leek op een hartaanval! Snel opende KJ de deur en riep om assistentie aan de hostess, die op dat moment net langs liep. Binnen 1 minuut stonden 3 dames het vrouwtje te reanimeren en KJ en Rianne vluchtten de cabine uit, half aangekleed, en besloten zich vol afschuw af te zonderen in de restauratiewagon. 10 minuten later kwam 1 van de 3 dames de restauratiewagon binnen. Vragend met de duim omhoog vroegen we of het nu goed ging. Met de nodige emotie knikte ze nee en maakte met haar armen een kruis. Vrouwtje Theelepel was overleden. In onze cabine. Voor onze ogen. Hoe bizar was dit!

Omdat we op dat moment net gestopt waren bij een station, kwam direct de spoorwegpolitie binnen. Zij hebben Vrouwtje Theelepel, samen met haar spulletjes, de trein uitgedragen. 1 Rechercheur bleef achter en heeft het rapport opgemaakt. Daarvoor heeft hij de 3 dames geïnterviewd en gelukkig liet hij het bij ons met slechts een kopie van ons paspoort. Nogmaals: hoe bizar is dit alles! Je kunt wel begrijpen dat de laatste nacht in de cabine vreemd slapen was…

Hoewel dit verhaal natuurlijk onze reis naar Irkutsk behoorlijk domineerde, hebben we verder wel enorm genoten van de reis. Het geeft je rust, ook het uitzicht (hoewel niet spectaculair), en het ontmoeten van medereizigers is zeer plezant. En we kunnen bevestigen: Russen drinken inderdaad veel. Vooral Wodka. Geloof het of niet: dit begint echt al bij het ontbijt!

Irkutsk, Listvianka en het Baikalmeer

Na een ochtendvroege aankomst in Irkutsk zijn we na een niet weg te krijgen ontbijtje (hadden stiekem al ontbeten in de trein, maar ja dit ontbijtje was gratis…) direct doorgereden naar Listvianka en het Baikalmeer. Aangezien de nachtrust in de trein weer verre van perfect was hebben we al slapend de aankomst bij het Baikalmeer gemist. Toen we gewekt werden, zagen we wel dat we een Homestay hadden die inderdaad direct aan het Baikalmeer lag! Slechts een weg scheidde onze kamer van het ijskoude water. Het Baikalmeer is werkelijk prachtig en zeker als je alle weetjes te horen krijgt (een dag later, van onze gids Anna) voel je de macht en kracht van dit meer. Eigenlijk zou je er ook eens in de winter moeten zijn, want de verhalen die erover verteld werden zijn prachtig! Hoe zou het zijn om 1,5 meter dik ijs te lopen of rijden, terwijl het ijs volledig doorzichtig is?! Misschien volgend jaar maar op wintersport naar Rusland i.p.v. Frankrijk, dat is eens wat anders…

Onze Homestay deed erg denken aan een Oostenrijks Chalet, met een vriendelijke gastvrouw (Tania) en veel, heel veel hout. We zijn een aantal kilometers langs het meer gelopen en kwamen uiteindelijk terecht bij een skilift, waar naast veel mountainbikers ook een fantastisch uitzicht over het Baikalmeer was! Ook daar ondervonden we weer dat Russen en Engels nog niet altijd samengaan. Voor de lift naar boven konden we kiezen uit “Up and down once” of “Up and down once with excursion”. Wij kozen natuurlijk voor de eerste optie, want voor het genieten van het uitzicht heb je geen gids nodig. Maar toen we na een uurtje weer naar beneden wilden lieten ze ons niet toe in de lift..verkeerde optie (???). Blijkbaar hadden we een enkele reis gekocht? Na een discussie zei de kaartjesknipper: als je het er niet mee eens bent, dan ga je maar naar de manager, die zit beneden! Duh… Ach ja, zo doen we nog eens iets aan onze conditie na een lange rit in de trein..

De volgende morgen werden we opgehaald en zijn we samen met Anna (de gids) naar het openluchtmuseum geweest. Nou zijn wij allebei niet echt van de musea, maar gecombineerd met de verhalen van Anna was het allemaal  super boeiend!! We zijn meer over Rusland te weten gekomen in deze 2 uurtjes dan gedurende de rest van de reis! We zullen jullie niet met alle feitjes vermoeien, maar wat vooral opviel is haar trots op Rusland en de warmte waarmee ze sprak over Poetin; hij is nog steeds mateloos populair en inderdaad nog steeds de eigenlijke machthebber. O ja: ook leuk: in het museum hangt een grote kaart van Siberie met daarop de namen in het Nederlands! Ja ja, ook daar hebben we die Hollanders weer. Peter de G. was blijkbaar erg fan van Nederland (heeft daar ook gezeten) en vond dat Nederlands als taal in Rusland geintroduceerd moest worden!

Na het bezoek aan het museum werden we naar onze Homestay in Irkutsk gebracht. Dit was een apartement van een meisje of vrouw, helemaal voor ons alleen. We hebben nog even door Irkutsk gedwaald en die nacht was het tijd om door te gaan naar Mongolie!