Vandaag stond het passeren van de grens met Zimbabwe op het programma. Omdat deze overgang nogal druk is, zijn we al om 06:00 uur naar de grens gereden. Helaas, dat hielp niet… We hebben inmiddels al heel wat grensovergangen gezien, maar deze overtrof echt alles! Het leek wel op een exodus na een zware natuurramp. Auto’s met aanhangers die zo enorm vol geladen waren, dat het onverantwoord was om mee te rijden (althans, volgens Nederlandse begrippen). En dan is het “grappige” dat de douane zonder blikken of blozen vraagt om alles eraf te halen voor de controle. Lang leve Europa met zijn open grenzen!
Nadat wij allen na een uurtje onze visa hadden geregeld, was het wachten totdat onze truck de grens kon passeren. De verwachting was dat dit nog wel eens minstens vijf uur kon gaan duren. In twee uur tijd waren er namelijk precies twee(!) bussen de grensovergang gepasseerd. Maar gelukkig hadden onze gidsen wat “geregeld” (vraag maar niet wat…), waardoor onze truck uit de rij stapte, alles en iedereen voorbij reed en zo de grens met ons aan boord passeerde. Goeie actie! We waren blij dat we deze grensovergang met een georganiseerde groepsreis passeerden; dit hadden we niet graag zelfstandig gedaan.

Een paar uur later kwamen we aan op het terrein van “Great Zimbabwe”; de restanten van de hoofstad van het voormalige rijk dat zich uitstrekte over een deel van Zuid-Afrika, Mozambique en Zimbabwe.

Het huidige land Zimbabwe (wat “groot stenen huis” betekent) is in 1981 vernoemd naar deze plaats (daarvoor heette het Rhodesia).

Hier zijn we in een paar uurtjes rondgeleid en hebben we de nodige cultuur en geschiedenis opgesnoven van dit prachtige Afrikaanse land.
’s Avonds werden we tijdens het kampvuur eerst verwelkomd door onze vaste “gasten” op elke camping: de apen. Daarna werden we verrast met een optreden van een traditioneel Afrikaanse dansgroep. Nadat we onze schroom van ons hadden afgeworpen, hebben we lekker meegedanst en onze stijve heupen (en billen) in de strijd gegooid! Yebo!!

Na een halve dag rijden kwamen we aan in Antelope Park, waar we twee dagen verbleven en wat het hoogtepunt van onze safari zou worden. Antelope Park is een park dat als doel heeft om de leeuwenpopulatie te redden van de ondergang. In de afgelopen 30 jaar is het aantal leeuwen in Afrika gedaald van 200.000 naar zo’n 19.000. Het park probeert door middel van een programma, jonge leeuwtjes (cubs) voort te brengen en deze op te laten groeien in beschermd gebied, maar wel met de ontwikkeling van de natuurlijke “skills”, waaronder het jagen. Veel geld wordt binnengebracht door de toeristen die hier allerlei activiteiten komen doen. Ook wij hebben ons laten verleiden om deze activiteiten te doen en de meest bijzondere ervaringen op te doen.

Als eerste zijn wij gaan kijken naar de cups die zo’n drie maanden jong waren. Het bleef niet alleen bij kijken! Met enige voorzichtigheid hebben we ze ruimschoots kunnen aaien en een beetje met ze gespeeld. Ze zagen er uit als schattige poesjes, maar ze hadden natuurlijk wel al scherpe klauwen en tanden. Wat een geweldige ervaring! Als je dan nog niet smelt….

De volgende dag was het vroeg opstaan voor de ochtendwandeling. Nee, niet met z’n tweetjes, maar in het gezelschap van 3 leeuwen! En dan hebben we het niet over tamme circusleeuwen, maar over de echte. Natuurlijk hebben zij wel enige training gehad, zodat ze enigzins in toom gehouden kunnen worden door hun begeleiders, maar uiteindelijk blijven het wilde dieren en doen ze wat ze willen. De Lion Walk is ook alleen mogelijk met leeuwen die nog niet volwassen zijn en die nog in training zijn bij het park.

Na de eerste paar honderd meter besloot een van de dames lekker te gaan liggen, wat voor ons prachtige fotomomenten opleverde. Zo dichtbij de koning(in) van het dierenrijk voel je pas goed de kracht van deze dieren. Heel indrukwekkend! Gedurende de verdere ochtendwandeling mochten we getuige zijn van hun speelse momenten in en aan het water en de eerste stappen op weg naar de jacht op een groep impala’s. Heel bijzonder om hierbij aanwezig te zijn! De glimlach was niet van ons gezicht af te slaan!

Na een boterhammetje pindakaas stond de volgende activiteit alweer op het programma: het bijwonen van de olifantentraining. Hoewel we al vele olifanten in Azië hebben gezien, wilden we dit toch graag meemaken, omdat de Afrikaanse olifant weer een ander (groter en gevaarlijker) verhaal is. Dit zorgde voor weer een prachtige ervaring met de nodige mooie kodak momentjes.

Maar de dag was nog niet voorbij… Na een relaxt middagje mochten we komen opdraven voor onze laatste maar wel heel bijzondere activiteit: het bijwonen van het voeden van volwassen mannetjes leeuwen. Nee, dit gebeurt niet vanuit de hand! De verzorgers leggen een karkas neer op een meter van de omheining vandaan. Wij mochten plaatsnemen direct achter de omheining met onze camera’s in de aanslag. Vervolgens worden de leeuwen toegelaten bij het karkas: wow!!! Wat een kracht en een pracht als er een groep hongerige leeuwen op je af komt stormen! Bestond de eerste groep nog uit jonge leeuwen, die “netjes” het karkas van de koe deelden en gezamelijk in een rondje vlees lagen te verslinden; de tweede groep oudere mannetjes leeuwen waren “ready to kill” en verscheurden de ezel in no-time in zeven delen. Als je er zo dicht op staat, is dit redelijk angstaanjagend. Het gegrom is zo zwaar en hard: dat voel je in je borstkas vibreren! Een van de leeuwen ging met een stuk borstkas van de ezel tegen het hek aan liggen, waardoor wij op 30 cm afstand konden waarnemen hoe hij het vlees én de botten lag te verorberen. Dan besef je wel weer even hoe gevaarlijk leeuwen zijn!

Tussen al deze adrenaline activiteiten door, hadden we ook nog even tijd gemaakt voor een klein kano-vaartochtje over de rivier die langs onze camping stroomde. Dit deden we samen met Marisa en Justy; we hebben erg gelachen, want met hun manier van kanoën leek het net of we met “Geer en Goor” op pad waren!

Het Antelope Park is een hele rustgevende plek om te verblijven en we hebben enorm genoten van deze rust én van de enerverende activiteiten.

Vanuit het Krugerpark zijn we afgereisd naar Messina, het plaatsje waar we de grens met Zimbabwe zouden gaan passeren. De tocht er naar toe was één van onze mooiste tochten van onze reis.

De eerste stop die wij maakten was bij “God’s Window”, een uitkijkpunt op de Canyon over de Blyde River en het prachtige landschap van Zuid-Afrika. Heel indrukwekkend! Helaas was het een beetje mistig, zodat de foto’s niet zo indrukwekkend zijn als dat wij het uitzicht hebben ervaren.
De tweede stop was slechts iets verderop en was genaamd “Wonder View”. Hier kijk je uit over een bijzonder mooi stukje Canyon (de op drie na grootste van de wereld). Naast de drie zeer aparte ronde bergen was er ook een uitzicht op de rivier zelf. Zo mooi! Ach, de foto’s spreken voor zich…

Na de lunch langs de weg zijn we verder gegaan en gestopt bij “Bourke’s Luck Potholes”. Dit is ook weer een prachtige plek waar de erosie van de rivier gezorgd heeft voor prachtige rotsen met hele aparte vormen en gaten (potholes). Zeer fotogeniek, dus weer vele foto’s volgden.
Aangekomen bij de volgende camping in Messina, wachtte ons een fijne verrassing: een zwembad! Of eigenlijk zelfs drie. Dat was erg welkom, want Messina staat bekend als de heetste plek van Zuid-Afrka. Ons enthousiasme werd enigzins de kop ingedrukt toen we vol overgave het zwembad indoken: het water was niet verfrissend en koel, maar warm. Eén bad was zelfs zo warm (40 graden) dat je er bijna niet in kon stappen, zo heet! De reden voor deze warmte was de Hot Spring die zich op de camping bevond. Deze bron zorgt voor een stroom kokend heet zwavelwater dat gebruikt wordt voor de opwarming van de zwembaden.

’s Avonds weer lekker bij het kampvuur aan de wijn. Dit is iets waar we ons iedere avond tijdens de safari mee bezig hielden. KJ was inmiddels gebombadeerd tot “Firestarter” en mocht iedere avond het kampvuur verzorgen. Wat een heerlijke hobby!

De laatste avond in Johannesburg hadden we een meeting waarin we onze groep en onze gids (Gift) leerden kennen. De groep bestond uit 20 personen, waarvan; 7 Nederlanders (The Dutchies), 5 Australiers, een Brits stelletje, een Noors meisje, een Duits meisje en een Canadees stelletje.
De volgende ochtend vertrokken we vroeg met onze truck, een vrachtwagen die is omgebouwd tot bus met ideale bergruimte en zelfs een keuken en kluisjes! Het was heel prettig dat de truck zo comfortabel was, want we zouden meteen acht uur gaan rijden. Al snel werd duidelijk dat het landschap van Zuid Afrika veel diverser en vooral veel groener was dan wij hadden gedacht. We hebben genoten van het uitzicht, maar hadden ondertussen ook veel lol in de truck! We hebben ook gelachen om de vele ‘bekende’ plaatsnaambordjes, KJ kon het echt niet laten om een foto te maken van het bordje Middelburg.

Voor de lunch stopten we op een parkeerplaats. Iedereen had zijn eigen taak gekregen (gekoppeld aan een schema voor de hele week) en zo stond er in no time een uitgebreide lunch klaar.
Eind van de middag arriveerden wij bij de camping en hebben we de tenten opgezet. Vervolgens ging de helft van de groep mee met de nachtsafari, terwijl wij ons kamp gingen inwijden met een kampvuur en een heerlijk Zuid Afrikaans wijntje!
De eerste nacht in een tent en op een yogamatje verliep ook beter dan verwacht. We waren wel heel vroeg wakker, maar het was toch al tijd om op te staan voor onze eerste safari van deze reis…spannend!!!

De gids met zijn stoere 4×4 landcruiser kwam ons ophalen voor onze game drive. We waren klaar voor een 9 uur durende rit door het welbekende Krugerpark! De eerste dieren die we kregen te zien waren nijlpaarden (hoewel hippo’s toch veel leuker klinkt). Zij lagen in het water, ook al was het op enige afstand. De verrekijker kwam goed van pas en het was echt top om de dag zo te beginnen. Alle gidsen staan in verbinding met elkaar via een radio. En zo kregen we al na ongeveer een half uur het bericht dat er drie leeuwinnen zichtbaar waren. Vol gas scheurden we naar de plek en sloten we aan in de rij auto’s, dat is nog eens een goede reden om in de file te staan… Het systeem hier werkt heel goed, want alle auto’s rijden om beurten vooraan en geven anderen vervolgens de kans om hetzelfde te doen (behalve een oude knakker die graag het alleenrecht wilde hebben, maar dat terzijde). Dus voor we het wisten reden we naast drie echte wilde leeuwinnen, wow!! Aan de ene kant zien ze eruit als grote katten (wat ze stiekem ook zijn) en zou je ze willen aaien, maar je beseft heel goed dat het wilde dieren zijn (wat ze stiekem ook echt zijn!). We zijn een hele tijd bij de leeuwinnen gebleven en scheurden toen weer verder door het park.

Het Krugerpark is 21500 km2 groot en beschikt over vele diersoorten en het is een prachtig stuk natuur om doorheen te rijden. Onderweg hebben we vooral veel impala’s en ook zebra’s gezien, die langs de weg liepen te grazen en ook regelmatig de weg overstaken. In de ochtend hebben we ook twee neushoorns gezien die op vijftig meter afstand op hun gemakkie door het gras sjokten. Later zouden er nog meerdere neushoorns volgen…

We zaten met alle Nederlanders bij elkaar in de auto en na een tijdje dacht Marisa: laat ik eens gezellig voorin gaan zitten naast de gids. Die vond dat op zijn beurt ook weer heel prettig, maar daardoor verloor hij wel even de dieren uit het oog. Tja, mannen en twee dingen tegelijk doen…dat blijft lastig! Het was dan ook Jeroen (de Tukker van het stel) die na een lange rit giraffen spotte. Ze stonden dichtbij de weg met z’n tweetjes. Ze kwamen nog dichterbij toen ze de weg overstaken, echt geweldig! Ook weer dankzij Jeroen zagen we een stuk verderop een bul (mannetjes olifant) staan. Hij liet meteen merken dat we niet te dichtbij moesten komen: zijn enorme oren gingen vooruit en hij maakte een blazend geluiid. Wat een joekel, zo’n Afrikaanse olifant! We waren enorm onder de indruk, ook al was het er maar eentje. Echt heel wat anders dan de getemde Aziatische olifant, waar we tot nu toe mee te maken hadden gehad.

Onze gids liets ons nog twee keer schrikken door plotseling op de rem te gaan staan en vol gas achteruit te scheuren. Een keer was de reden: een black mambo, dit schijnt de giftigste landslang ter wereld te zijn. Wellicht dus gelukkig voor ons dat dit exemplaar niet meer in leven was. De andere keer stopte hij voor een hele mooie kameleon.

Justy was degene die ons heel blij maakte, toen ze heel hard riep: Stop! Een luipaard! Hij lag in een boom te slapen, dichtbij de weg. Helaas had hij ons enthousiasme gehoord en was hij niet van plan om braaf te blijven liggen totdat wij onze foto’s hadden gemaakt. Hij klom uit de boom en sloop weg door het gras. De kans dat je een luipaard ziet is heel klein, want ze weten zich goed te verbergen overdag en zullen normaal gesproken niet dicht bij de weg blijven. Toch konden we het niet laten om de hele middag te blijven zoeken naar nog een luipaard, zodat we ook bewijs zouden hebben. Dat is helaas niet gelukt, maar…ons andere doel hebben we behaald. We hebben de BIG FIVE gezien!!! Want ook de waterbuffel liet zich zien ’s middags. Verder hebben we ook nog vleermuizen, een landschildpadje, een krokodil, nijlpaarden en een heel stel neushoorns van dichtbij gezien. Het bleef de gehele dag indrukwekkend om deze dieren zomaar in het wild te zien. En te beseffen hoe klein en kwetsbaar je bent naast deze dieren. Wat een ervaring! En wat werkt het verslavend! De foto’s vertellen vast meer dan deze woorden…Deze keer zijn alle foto’s echt door onszelf gemaakt

Wat is het hier koud! Wat zijn de mensen hier groot! En waar zijn de straatkraampjes? En wat is het hier schoon! Johannesburg zorgt duidelijk voor een cultuurschok.

Onze reis van Bangkok naar Johannesburg was een lange en vermoeiende. Eerst de lange vlucht naar Nairobi (Kenia), gevolgd door de vlucht naar “Jo’burg”. Toch hebben we onderweg naast een poging gedaan tot slapen ook genoten van het uitzicht op het continent Afrika. Mooiste plaatje was natuurlijk van de kilimanjaro, stoer boven de wolken! Maar 2 uur later stonden we dan weer op 0 meter hoogte, met onze beide benen op de Afrikaanse grond.

Vooraf wisten we niet wat we konden verwachten en nu eigenlijk nog steeds niet. Johannesburg is zeker niet te vergelijken met Azie, maar we weten nog niet of het te vergelijken is met de rest van Afrika. Er wordt gezegd dat Johannesburg gevaarlijk is, maar wil je dat testen? De hoge hekken rondom de huizen vielen meteen op en verder liepen er weinig mensen op straat. Enorm veel grote en dure auto’s vullen het straatbeeld en alles is heel schoon. Als iemand zou zeggen dat we in Amerika waren geland, dan hadden we het ook geloofd.

2 Dagen is natuurlijk kort om een stad echt te leren kennen. Zeker als 1 van die 2 dagen gevuld is met veel slapen om van de jetlag af te komen. De tweede dag hebben we onze laatste dingen ingeslagen voor de safari, dus we hebben vooral tijd doorgebracht in een winkelcentrum en in ons hotel / hostel. Veel meer van de stad hebben we niet gezien, maar we hoeven ook niet meer te zien. We zijn natuurlijk niet naar Afrika gekomen om steden te zien: we zijn klaar voor ons safari-avontuur en we hebben er zin in!
(ook al moeten we nu 10 nachten slapen in een tentje, in een slaapzak, op een yogamatje…. da’s even wennen na 7 maanden hotelletjes!!!)

Ons laatste station in Azië: Bangkok. Inmiddels zijn we erg vertrouwd met de stad, zelfs als er continu hectiek is. Waren we hier de eerste keer tijdens de viering van de verjaring van de koning (Bhumibol), de keer daarna tijdens het backpackers hoogseizoen; deze keer waren er de demonstraties tegen de huidige regering. Dit gebeurde dichtbij het Koninklijk Paleis, op een steenworp afstand van ons Guesthouse. We konden het natuurlijk niet laten om even te gaan kijken.

Gevaarlijk? Nee, helemaal niet. Zolang we maar geen rode kleding dragen, wat rood is de kleur van deze demonstratie. De sfeer was zeer positief en vrolijk, en met alle tentjes, hangmatten, slapende mensen en eettentjes kregen we bijna het gevoel alsof we op een bijzondere editie van Lowlands waren! We hebben midden tussen de demonstranten gelopen, en omdat wij met een dikke glimlach rondliepen kregen we uiterst vriendelijke reacties terug. Nou maar hopen dat het zo vredig zal eindigen, want de demonstranten hebben een deadline gesteld, die tegelijkertijd valt met onze vlucht naar Afrika…. Tijdens de vorige “editie” (toen waren de demonstranten geel) van een paar jaar geleden, werd de luchthaven volledig plat gelegd!

Maar we hebben ons hier niet alleen met politiek bezig gehouden. Omdat we voorlopig niet meer gaan duiken, hebben we voor de goede herinneringen een bezoek gebracht aan Siam Ocean World. Ook dit is een prachtig oceanium met prachtige aquaria, een 4D-theater en zelfs glass-bottom boten. Ook was er een duikshow, waarbij een sprookje onder water werd uitgevoerd. Leuk gedaan, alleen het was op z’n Thais, dus voor ons niet te volgen.
Verder hebben we daar weer heerlijk kunnen genieten van alle vissen en andere onderwaterwezens, die we ook al “live” in de oceanen van Azië hebben ontmoet. Het voordeel hier is dat we rustig foto’s konden nemen, zodat we de lezers van onze site nog een beetje kunnen laten meegenieten! De mogelijkheid om te duiken in het aquarium met de haaien was iets waar KJ graag aan mee had gedaan, maar de prijs hiervoor was een beetje absurd… Dan maar wachten op de volgende mogelijkheid, weer “gewoon” in de zee!

Daarmee hebben we het hoofdstuk Azië (voorlopig) afgesloten. Op naar Afrika!!!! Op het tabblad reisplan staat onder op de pagina bij reisplan deel 3: Afrika, beschreven wat wij de komende twee weken gaan doen. Wij starten namelijk met een safari, waardoor het volgende reisverslag waarschijnlijk even op zich laat wachten.

Na het weekendje Masbate was het tijd om terug te keren naar Manila. Daarvoor hebben we een tussenstop gemaakt in Legaspi (om vanuit daar te vliegen, want rijden duurde nu te lang).
Dit keer hebben we gekozen om in een ander gedeelte van Legaspi te verblijven: Albay. Dit is het duurdere gedeelte, maar als je goed zoekt (en de Lonely Planet negeert) kun je een prima hotel mét zwembad vinden voor een leuk prijsje; net zoals wij hebben gedaan. Na en paar baantjes te hebben getrokken, hebben we wél Lonely Planet’s raad opgevolgd en zijn we gaan eten in “Small Talk Café”: dat was weer een hele goede tip. Eindelijk even geen (fastfood)keten maar heerlijke Filipijnse “fusion” cuisine, waar wij lekkerbekjes wel raad mee wisten!

Een dag later stonden we na een vluchtje van drie kwartier weer in Manila. Ook daar hebben we bewust gekozen voor een ander gedeelte van de stad: Makati. Dit is het moderne gedeelte, waar we vooral een Mekka aan winkelcentra hebben gezien. Ze zijn allemaal aan elkaar gekoppeld, waardoor je echt kunt verdwalen tussen alle shops. Gelukkig zaten ook hier weer bioscopen, dus maar weer een filmpje gepakt. Enige nadeel is dat die airco’s in de bisocopen zo enorm koud staan, dat je het idee hebt dat je in een koelkast zit. Kippenvel overal! (Waarschijnlijk was het 18 graden, dus onze koelkast zal iets te warm staan momenteel…)

Op weg naar het vliegveld, voor onze vlucht “terug” naar Bangkok, realiseerden wij ons heel goed dat we de Filipijnen gingen verlaten. Het maakte ons wat weemoedig, want wij zijn in deze drie weken echt wel een beetje fans van deze archipel geworden! We hebben in deze drie weken al zo ontzettend veel gezien, maar aan de andere kant nog zo ontzettend veel niet gezien! Het land is enorm groot, en ondanks dat we al diverse eilandjes hebben bezocht, hebben we eigenlijk alleen nog maar het noorden gezien. We zijn niet eens op de Visayas geweest: central Philipino met de mooiste stranden en geweldige natuur (en toeristischer). Ook wilden we nog graag naar Palawan: het grote eiland aan de westkant, tegen Borneo aan. Op dit eiland alleen al kun je je een maand vermaken. En dan hebben we het nog niet eens over het zuiden van de Filipijnen, wat een prachtig gedeelte is, maar dat ook een wat gevaarlijker gebied is door de moslim-militanten.

Op zich is het ook wel weer goed om weg te gaan. Over een maand zijn de verkiezingen hier en we merkten dat de campagnes al weer begonnen waren. Dat is niet de tijd om op de Filipijnen te zijn, want het is dan erg onrustig. De moslim-militanten in het zuiden willen graag een zelfstandige staat en schrikken niet terug om af en toe deze eis bij te zetten met geweld en bomaanslagen (zoals bij de vorige verkiezingen met een bomaanslag op een treinstation in Manila). De Filipijnen zijn in het algemeen erg gelovig, met uitzondering van het zuiden volledig katholiek. Het is mooi om te zien (en vooral te voelen) dat ook hier het geloof verder een positieve vibe aan het land geeft! Maar aan de andere kant misten we een beetje de monniken en de boedha’s, die we dan maar weer in Bangkok gaan opzoeken.

We weten zeker dat we hier nog heel graag terug willen komen om nog zoveel meer te zien en te ervaren. De filipijnen zijn een aanrader van jewelste en weer een topervaring tijdens onze reis!!

Om in Masbate te komen, hebben we het gehele vervoerssysteem van de Filipijnen gebruikt. Van ons resort werden we met een tricycle naar Donsol gebracht, waar een jeepney ons verder bracht naar Pilar. De snelle boot van Pilar naar Masbate was helaas al volgeboekt. We konden 5 uur wachten tot de volgende boot, maar hebben besloten om met een kleiner bootje mee te gaan. Deze zou ons ook naar het eiland Masbate brengen, maar dan naar Auroroy, een plaatsje 25 kilometer ten noorden van Masbate town. Op de boot waren wij de enige toeristen en al snel zou blijken, dat wij ook de enige toeristen waren in Masbate.

De boot ging sneller dan wij hadden verwacht en 2,5 uur later waren we in de haven van Auroroy. Een tricycle bracht ons vanaf daar naar Baleno, waar we een Jeepney konden pakken naar Masbate town. Dit liep niet helemaal gesmeerd.. op het dorpsplein van Baleno kwamen de volkshoofden even bespreken hoe wij verder konden, want de laatste Jeepney was heel toevallig 8 minuten daarvoor vertrokken. Een lange discussie volgde tussen de ‘chauffeur’, een tolk en ons. De chauffeur wilde niet zakken in prijs, maar toen we uiteindelijk accoord gingen met zijn prijs, vroeg hij ineens weer 100 Pesos meer (1,5 euro, waar heb je het over…maar toch!). Wij waren klaar met hem, hebben onze tassen gepakt en zijn weggelopen. Op de hoek zijn we achterop een motor gesprongen, met onze rugzak achterop! Dit was het enige vervoermiddel dat we nog niet hadden gehad hier, wat een ervaring! Een rit van 40 minuten over een hobbelweggetje, maar door een prachtig heuvellandschap. We hebben onze ogen uitgekeken en echt genoten! De motor bracht ons niet helemaal naar ons hotel, dus het laatste stukje hebben we onze billen weer getraind in een tricycle (harde bankjes, hobbelweggetjes…). Uiteindelijk aangekomen in het hotel, vonden we dat we wel een duik in het zwembad hadden verdiend. Dat reizen (vervoerd worden) moet ook niet te vermoeiend worden

De volgende dag zijn we het centrum van Masbate town gaan verkennen. We voelden ons eerder VIPs dan toeristen, want we werden enorm aangestaard en iedereen sprak ons aan (varierend van; hello sir/ma’am, tot where are you going to, tot I love you). Het centrum was net zo rommelig en chaotisch als de meeste steden in Azie en er viel weinig frisse lucht op te snuiven. Ons hotel lag een stukje buiten het centrum en vanaf daar konden we een mooie wandeling maken met het mooie uitzicht op de zee en de eilanden.

De dag erna zijn we gaan doen waar we het meeste behoefte aan hadden en wat waarschijnlijk de laatste keer zou zijn van onze reis: naar het (witte) strand! Na weer een prachtig ritje, hebben we ons uitgestrekt in de schaduw en weer optimaal genoten. Palmbomen, blauwe zee, wit strand, dit zullen we zeker gaan missen! Ook op het strand trokken we veel bekijks. Een dapper mannetje durfde ons aan te spreken en bood ons zelfs 2 biertjes aan (ze hebben San Miguel hier!), wat wil je nog meer! Even later werd een baby tussen ons ingezet, zodat de ouders een excuus hadden om een foto te mogen maken van ons. Wellicht vinden we die foto later nog terug op internet, we hebben geen portretrecht aangevraagd. In ieder geval hebben we het vermoeden dat na dit weekend, het hele stadje weet dat er 2 blanke toeristen een weekendje in Masbate waren… En we hebben ons nog wel zo netjes gedragen

Donsol is een plaatsje van niets. Er staan 4 resorts die slechts een gedeelte van het jaar open zijn. Waarom wij er toch per se naar toe wilden: de grootste vissen ter wereld; walvishaaien! De walvishaai is een zeer bedreigde vissoort (nog zo’n 1000 exemplaren wereldwijd) en worden slechts zeldzaam waargenomen. 1 van de 2 plekken waar je ze kunt zien is dus Donsol. Hier in de Filipijnse wateren zijn er een 12-tal gesignaleerd, en deze laten zich eigenlijk alleen in de periode van maart tot en met mei af en toe zien. Zijn wij er even op het juiste tijdstip!

Het leuke is dat je -beperkt- met deze haaien kunt zwemmen. Het zijn dan officeel haaien (vinnen, kop, kiewen zien er ook zo uit), maar het zijn eigenlijk meer walvissen (groooot!). Ze zijn gemiddeld zo’n 8 meter lang, wegen zo’n 10 ton en eten alleen plankton. Vanwege hun beschermde status mag je er alleen mee snorkelen, niet mee duiken en zeker niet aanraken. En er mogen maar een beperkt aantal mensen het water in.

Maar bovenal: je moet natuurlijk geluk hebben ze te kunnen spotten. Wij zijn met 2 andere stelletjes (Fiona & Stephan uit Nederland en Daniel & Katherine uit Duitsland) een bootje ingestapt op zoek naar deze waterreuzen. Na 2 uur varen zonder resultaat gaven we al een beetje de moed op, maar ineens werd de gids wild en op zijn commando trokken we in alle haast onze snorkelspullen aan en sprongen het water in. Toen we onze hoofden onder water staken werden we even overvallen: we keken recht in de ogen van een reusachtige kop van een walvishaai, die op 1 meter afstand recht op ons afkwam! WOW! Met een intuitieve reactie zwommen we iets opzij en zagen de 8 meter walvishaai langs ons voorbij schuiven. Prachtig! Wat een enorme adrenaline-stoot als je zo’n enorm dier op 1 meter nadert….
Stijf van de adrenaline zijn we weer de boot ingeklommen. Na 3 uur varen was het tijd om terug te gaan. Maar net op dat moment begon de gids weer te gillen: op 25 meter van onze boot vandaan kwamen 2 enorme vinnen boven water. Normaal spring je niet het water in als je een haaienvin boven water ziet komen, maar wij dus wel. Op 10 meter van de walvishaai doken we onder, en zagen we dat de haai al naar ons toegezwommen was. Hij draaide zijn kop onze kant op en voor we het wisten zwommen we beiden op een meter boven hem. WOW! WOW! WOW! Al flipperend bleven we boven hem zwemmen. Niet te beschrijven wat een geweldig moment dat was! KJ bij de kop en Rianne bij de vin gleden we met het gracieuze dier door het water. Als hij maar niet omhoog komt, want dan hebben we een probleempje.. Maar na een minuutje koerste hij langszaam naar beneden en binnen een halve minuut was hij in het grijze diepe verdwenen.
We hebben gewoon met een walvishaai van 8 meter gezwommen!!! Hoe koel is dat?!?!? Om het woord maar eens goed te gebruiken: briljant!! Alleen al deze ene minuut was de lange reis naar Donsol waard. Dit unieke moment zullen we nooit vergeten. Zo mooi…
(We hebben foto’s genomen met een wegwerp-onderwater-camera; de vraag is of ze gelukt zijn, en dan nog kunnen we ze in NL pas laten ontwikkelen, dus de foto’s hier zijn niet van ons.. )

Na dit geweldige avontuur hadden we alweer zin in het volgende avontuur. We wilden voorkomen dat er angst voor het duiken zou ontstaan; we wilden graag nog een keer met ons koppie onderwater begeven. Dus de volgende dag zijn we meegegaan met een duiktrip die bestond uit drie duiken. We hadden duidelijk aangegeven dat onze laatste duikervaring niet helemaal goed was en dat we vooral een rustige duik wilden beleven. We zijn naar wat eilandjes (Ticao Island & San Miguel Island) gevaren (tochtje van bijna 2 uur) en daar kwam het spannende moment om weer onderwater te gaan. We hadden er vooral zin in! Al snel bleek dat dit ook echt een rustige duik zou worden.. we hadden 2 ervaren en rustige gidsen en dat op 3 duikers, waarvan de derde meer dan ervaren was! De gidsen begeleidden ons langs het prachtige koraal en wist met zijn zaklantaarn de juiste dingetjes aan te wijzen. Helaas was Rianne nog niet helemaal op haar gemak onder water en ze merkte dat haar ademhaling moeilijk ging. Na ongeveer 15 minuten seinde ze dit naar KJ, omdat haar meter ook op en neer bleef gaan. Ze kreeg lucht via de tank van KJ en wist redelijk rustig te blijven. De gids kwam al snel helpen en zag dat het gebrek aan zuurstof niet aan Rianne lag maar aan de sluiting van de tank. Toen Rianne weer via haar eigen tank kon ademen, had ze echter een probleem met haar gewichten, want ze was ondertussen alweer bijna boven water. Een heel goed drijfvermogen blijkbaar! Deze eerste duik werd daardoor afgerond en konden we ons klaarmaken voor de volgende duik.

De zenuwen voor het duiken waren dus nog niet helemaal weggenomen door deze ervaring, maar we wisten in ieder geval allebei hoe we moesten handelen in een dergelijke situatie. Om alle twijfels weg te nemen, wilden we juist weer een volgende duik ondergaan. Deze duik verliep helemaal soepel en gaf ons beiden weer vertrouwen in onze duikkunsten. We hadden prachtig koraal gezien en zijn zelfs door de grotten gezwommen. Heerlijk om weer te voelen hoe het duiken hoort te zijn! Na een lunch op de boot werd het tijd voor de derde duik. Voor deze duik zijn we naar de andere kant van het eiland gevaren. Ook dit was een hele goede duik, waarbij we veel gezien hebben. Een zeepaardje (zee-paardje, niet zeep-aardje), weer een zeeslang en een schildpad! Echt genieten dit! Een gezonde spanning hoort er ook bij, want zo blijf je alert. Wij zijn heel blij dat we 3 duiken hebben kunnen doen en nu weer vertrouwen hebben in onszelf en in het duiken! Het zal nu waarschijnlijk even duren voordat we weer onze nieuwe hobby kunnen uitoefenen, maar we hebben er nu al zin in!

Na deze avonturen was het wel tijd voor een paar daagjes rust. In Donsol is het echter wel heel erg rustig en stiekem hadden we ook de voorkeur voor een wit strand, ja ja, we raken verwend.. Dit deed ons beslissen om nog een eiland verder te hoppen, waar we nog 3 dagen konden relaxen.

Ons verblijf in Zuid Oost Luzon bestond voornamelijk uit: reizen. Van Puerto Galera naar Legaspi. We hebben de afgelopen dagen zo ongeveer alle vormen van transport die hier beschikbaar zijn gebruikt. Het enige wat we nog niet hebben gebruikt is het vliegtuig. Maar dat komt straks wel, als we terugvliegen naar Manila. Deze vlucht is inmiddels geboekt en kost slechts zo’n 20 euro p.p. voor een uurtje vliegen. Veel reizigers reizen dan ook tussen de eilanden per vliegtuig, want voor die prijs kun je het niet laten!

Maar toch wilden wij graag over land reizen, want dan zie je tenminste echt iets van het gebied. We begonnen het eerste stukje met de boot naar Batangas; anderhalf uur varen in een houten bootje voor 4 euro p.p. Vanaf daar met een touringcar naar Turbina; goed te doen voor dik een euro; 3 kwartier rijden. Maar vanaf daar konden we alleen met de local bus richting Naga, de stad waar we onze tussenstop wilde maken. Voor een kleine 6 euro stapten we in een typische aziatische local bus: te klein, te vies, te warm. In deze bus konden er namelijk 5 stoeltjes naast elkaar, zonder dat dat ten koste gaat van het gangpad, maar wel ten koste gaat van de bilruimte. Daarnaast is er geen airco of uberhaupt iets van lucht, behalve de open ramen. Deze worden al snel door de locals dicht gedaan omdat ze het koud krijgen, terwijl wij dan nog het zweet op onze rug hebben staan. Een duidelijk verschil van interne thermostaat.
Ook is het heel gewoon om te roken in de bus, sinaasappels en eieren te eten en de schillen gewoon op de grond te gooien. Met 9 uur was dit weer een erg lange reis (qua tijd, niet qua afstand; “slechts” 400 km), maar zeer de moeite waard: het landschap is echt prachtig! Schitterende landschappen, prachtige kustlijnen met eilanden en bergen. Het is heel puur, wat logisch is, omdat elk jaar hier de tyfonen en mansonen zich op dit stukje land uitleven. Daardoor is veel permanente bebouwing hier niet echt een goede keus. Dat geldt trouwens ook voor de wegen die keer op keer verwoest worden, dus de vering wordt goed getest op dit traject (net als ons spek op de billen).

Moe maar voldaan bereikten we Naga: een studentenstad waar niet heel veel bijzonders te beleven is, dus hebben we weer lekker een bioscoopje gepakt (Alice in Wonderland in 3D). Het vervoer in de stad deden we, naast het lopen, met de tricycle: een brommer met zijspan. Nee niet motor, brommer. Het kost je 70 cent om van A naar B in de stad te komen, wat een prima prijs is voor een ritje wat wederom gemaakt is voor 1,5 kont (zelfs na het verlies van al die kilo’s). Op zich best opvallend, want de Filipijnen zijn zelf behoorlijk stevig voor Aziatische begrippen. Dat zal waarschijnlijk komen door alle fastfood-restaurants die hier zijn (toch die Amerikaanse invloed, he); echt niet normaal. Er is geen gewoon restaurant te vinden, maar in elke straat zijn er minstens 4 fastfoodketens vertegenwoordigd! Aangezien onze magen niet bestand zijn tegen zoveel fastfood, waren we blij dat er ook ketens waren die salades serveren…

Van Naga zijn we met een minibusje naar Legaspi gereden: Voor 2,5 euro wordt je, behoorlijk comfortabel, in 2 uur 100 kilometer verderop gebracht. Legaspi is niet echt (echt niet) een mooie stad, maar het ligt wel aan de voet van de Mayon vulkaan. Deze vulkaan is erg indrukwekkend om te zien, vooral door zijn (volgens de Filipijnen) perfecte kegelvorm, rijzend vanuit een valk stuk land.
Wij zijn naar een plekje gereden om het perfecte uitzicht op de berg te hebben. Dit hebben we gedaan met een Jeepney. Een Jeepney is eigenlijk een soort stadsbus (gewone zijn er dus niet). Aan de voorzijde is het een Jeep, aan de achterkant een pick-up truck met bankjes en een dakje. De passagiers springen op en af de wagen. Er rijden er zoveel van rond dat ze echt in caravaan achter elkaar aanrijden. Je hoeft dus nooit langer dan 10 seconden te wachten! En de kosten: echt waar, anderhalve cent, en dan maakt het niet uit of je honderd meter meerijdt of de hele stad door! Het enige nadeel is dat deze Jeepney’s de ozonlaag in één dag van de aardbol wegvagen… Roetfilters kennen ze hier nog niet!
Aangekomen bij het uitkijkpunt hebben we rustig 2 uur naar de vulkaan zitten kijken, hoe hij opdoemde vanuit de wolken en weer verdween achter deze wattenbergen. Echt prachtig!

Legaspi was echter niet het “einddoel” van onze reis door Zuid Oost Luzon: Dat was Donsol. Hier stonden een paar bijzondere ervaringen op ons te wachten!