Let op: bij het verhaal over Rusland is ook een alinea toegevoegd…

Na een lange stop aan de grens (2 uur bij de Russische grens, 3 uur bij de Mongoolse)  waren we dan eindelijk in Mongolie! Wat een verschil in uitzicht, overal bergen en af en toe een paar gertenten, prachtig hoe ver je kunt kijken! We zaten in de trein met 2 Russische dames: moeder (36) en dochter (16). Dochterlief had haar studieboeken Engels bij haar en wilde graag haar Engels in de praktijk brengen, waardoor we lange tijd hebben zitten kletsen. Erg leuk en weer veel te weten gekomen! Toen zij eerder uitstapten kreeg Rianne zelfs nog 2 cadeautjes van haar: een schelp uit het Zwarte Zee (daar waren zij geweest) en een ring. Wij konden niet achterblijven en hebben hen getrakteerd op onze favoriete hollandse snack: Chokotoffs!

Aangekomen in Ulan Bator werden we opgehaald door een Hollandse Hippie: Jeroen. Hij was met zijn camper vanuit Nederland naar Mongolie getrokken en fungeerde daar als gids. Samen met 4 Westlanders (pa met zijn 3 zonen)  zijn we per bus naar het Gerkamp gebracht. Wat hebben we gelachen om die Westanders met hun Haagse gezwam en hun 7 camera’s! In het Gerkamp kregen we een Gertent toegewezen waar onze tentgenoten al sliepen: 2 Brabanders uit Mill. Al snel kwamen we er achter dat het echt een Hollands Kamp was. Het kamp had naast de Gertenten ook nog wat bungalows, een eetzaal, een poolcafe en een zwembad met sauna en bubbelbaden. Best een luxe! Maar daar hoort wel een kanttekening bij: het pand en de bunglows waren in 2007 gebouwd en nu al in zeer slechte staat: zo slecht zelfs dat de bungalows al gesloopt werden. Wat zonde!! Maar ondanks dat hebben we ons er ontzettend vermaakt en hebben we heerlijk gebruik gemaakt van de sauna. Zo denk je primitief in een Gertent te verblijven, maar heb je een luxer verblijf dan de rest van de reis! De Gertent zelf is ook zeer comfortabel, het enige nadeel is wel dat je ’s nachts de houtkachel aan moet blijven houden, maar dat is ook wel weer het charmante eraan!

De volgende dag hebben we een hiking gedaan: 9 kilometer lopen (het leek veel meer), een bezoek brengen aan een traditionele nomadenfamilie met een gertent (duh… met TV, schotel, vrieskist, zonnepanelen en een auto), de Turtle Rock (mooie rotsen in de vorm van… ja inderdaad, een schildpad) en een klooster (waarvan de weg er naartoe veel indrukwekkender was dan het klooster zelf). ’s Avonds moe maar voldaan gegeten, waar we getrakteerd werden op een optreden van opvangkinderen, die van de straat gehaald zijn door Nederlandse vrijwilligers. Mooi initiatief, maar bij een dergelijk optreden is het doel wel meteen duidelijk (geld…). En ja, een paar van die prachtige Mongoolse kindjes en ook wij doneren met liefde. Nu weet je in ieder geval zeker wie het geld ontvangt en waar het aan wordt besteed.De volgende dag weer vroeg op (reizen is GEEN vakantie!) om weer naar het station van Ulan Bator gebracht te worden (wat een verschrikkelijke stad by the way). Deze treinreis richting Beijing werden we vergezeld door een Fries/Ommens stelletje: Sonija en Arjan, waarmee we hebben zitten Regenwormen en Koehandelen.

Chinees landschap uit de trein

Treinwielwissel bij grens mongolie - china

Turtle Rock in mongolie

De trein in het chinese landschap

Na een lange reis bereikten we rond middernacht de grens, waar de wachttijden weer flink opliepen, maar waar we ook weer zijn vermaakt! Het is namelijk zo dat het spoor in China 10 centimeter smaller is dan in Rusland en Mongolie. De trein kan dus niet verder. Het zou wellicht logisch zijn dat we dan met zijn allen zouden overstappen naar een andere trein, maar dat is waarschijnlijk te simpel gedacht. Nee, zij hadden een hele originele oplossing! De trein werd in een loods gereden, omhoog getild (met de passagiers er nog in), de wielen werden losgekoppeld en nieuwe wielen werden eronder geplaatst! Zo kan het natuurlijk ook, al duurt dit alles bij elkaar wel 4 uur…  Maar we waren nu wel in China!!!