Weer terug zijn in Lilongwe voelde als thuiskomen, tijdens zo’n reis is een plek waar je je welkom voelt al snel je thuis. Het was een zaterdag en dus tijd om eens te gaan stappen. Dit kon natuurlijk niet voordat we een portie chili con carne hadden verorberd! En tja…we geven het eerlijk toe…ook het middagdutje hadden we nodig…in acht maanden tijd zijn we nauwelijks gaan stappen en ook redelijk vroeg naar bed gegaan. Dus met het oog op nachtwerk, zijn we beiden ’s middags in coma gevallen. Stiekem ook wel weer erg lekker om op een bed te kunnen slapen, na een weekje camperen. Na al deze voorbereidingen gingen we naar een feestje van kennissen van Inez en Michel iets verderop in de straat.

De volgende ochtend stond Inez alweer om 6.30 uur in haar kluskleding klaar. Ze had ‘ja’ gezegd tegen een project van een gynaecoloog. Hij heeft een nieuwe gynaecologie afdeling bij een ziekenhuis gebouwd, waar vrouwen meer privacy kunnen krijgen. Helaas was al het geld gebruikt, maar er moest nog 1 gebouwtje geschilderd worden. Dus Inez had wat mensen opgetrommeld om te komen helpen en ook wij konden natuurlijk niet achterblijven. Hoewel wij er toch voor kozen om op Afrikaanse tijd te beginnen, was onze hulp van harte welkom. Wij blanken hebben de plinten zwart geverfd en buiten waren onze donkere vrienden de muren wit aan het verven. Het was een flinke klus en ook nog iets moeilijker dan gedacht. Blijkbaar zijn plinten niet altijd even glad en is de kwaliteit van de verf en de kwasten hier niet als in Nederland.
Dat was onze bijdrage in de vorm van vrijwilligerswerk. Dit land leeft van vrijwilligerswerk, goede doelen en steun van andere landen in welke vorm dan ook. Er zijn ongeveer 800 organisatie die dit land steunen met behulp van donaties en/of vrijwilligerswerk. Dit was dan ook een onderwerp in vele gesprekken die wij hebben gehad met de Mzungu (blanken) hier. En om eerlijk te zijn, het zet je wel flink aan het denken. Hoe goed al deze hulp ook bedoeld is, of het dit land echt helpt is maar de grote vraag. Het is te veel om nu in detail te treden, maar wij zijn er inmiddels wel achter dat je niet op dankbaarheid hoeft te rekenen bij hulp in welke vorm dan ook. Het is zelfs zo dat men hier er niet alleen op rekent, maar het zelfs eist. Dat zorgt niet alleen voor belachelijke situaties, maar ook voor het feit dat de hulp totaal niet bijdraagt aan de opbouw van het land: de locals pakken namelijk alle goed bedoelde investeringen niet zelf op, leren er dus niets van en dat betekent dus dat als de “sponsor” stopt met een project, alles weg valt. Het klinkt heel fout, maar we hebben zelf ook ondervonden dat de Malawianen hier erg lui van worden. En daarnaast is er nog steeds een hoog werkloosheidcijfer. Dit alles heeft ons behoorlijk aan het denken gezet en de visie op ontwikkelingshulp in alle vormen toch wel veranderd. Hoewel we natuurlijk wel moeten zeggen, dat er ook organisaties goed bezig zijn en dat bepaald geld en energie dus wel goed terecht komt.

Wat betreft het eten hebben we nog wat nieuws ontdekt en ook het oude vertrouwde gegeten. Het nieuwe was Ethiopisch eten, samen met vrienden van Inez en Michel. Heerlijk eten, beetje vergelijkbaar met Indiaas eten, met dezelfde uitwerking op je darmen . Het vertrouwde was Indiaas eten, in een restaurant samen met Inez en Michel en hun “werkgevers” Marga en Pim (de eigenaren van Kiboko). Was absoluut heel gezellig, vermakelijk maar ook informatief! Wat een verhalen….

De rest van de dagen hebben we lekker gerelaxt en ons voorbereid op het einde van de reis. Dat betekent dat we veel spullen en kleding (die we niet meer nodig hadden) hier achter hebben gelaten voor de locals, onze tas hebben ingepakt en ons voorbereid hebben op het allerlaatste stukje van onze reis: een safari in Zambia!

Na een lange dag werken (voor Inez en Michel, niet voor ons natuurlijk) waren we klaar voor een lang weekendje zon, zee en strand aan het meer van Malawi (Lake Malawi), in het plaatsje Senga Bay. Na twee uur rijden met de 4×4 kwamen we aan op de camping aan het water.

Even snel in het donker de twee tentjes opzetten, en ondertussen de Braai (BBQ) aangestoken. Omdat wij zelf geen tentje hadden (en trouwens ook geen matjes meer, want die hebben we per ongeluk in de taxi laten liggen), mochten we een oud tentje lenen van Inez en Michel. Het was niet de meest degelijke tent en inmiddels ook al met takken gespalkt, maar ach: het regent en waait nooit in deze periode in Malawi. Althans, volgens Inez. Dus wat maakt het uit!

Na een heerlijke braai en de nodige biertjes was het tijd om horizontaal te gaan, dus dat deden we dan ook. Gelukkig waren we inmiddels goed getraind in het camperen, dus sliepen we heerlijk in het zeer compacte tentje. Tot 05:00 uur… Een bliksemschicht, zo fel dat je oogleden het felle licht niet tegen kunnen houden, maakte ons wakker. Enkele kleine druppeltjes regen maakten inmiddels een zacht ritme op ons tentje, wat normaal gesproken romantisch is, maar op dat moment lagen we met de billen dicht geknepen om te kijken of deze niet door ons tentdoekje zouden penetreren. Terwijl wij in trance lagen te luisteren naar de ritmiek sloeg de bliksem midden op de camping in, met een knal en een flits waar je hart daadwerkelijk van zou stoppen. Nog nooit zo’n blikseminslag meegemaakt! En dan lig je in je (iniemini) tentje. Als in een B-film vlogen we elkaar spontaan in de armen; de schrik zat er goed in. Maar voordat we daar van konden bekomen begon het te hozen. Wind en regen maakte binnen 2 minuutjes van ons tentje een natte lappendeken. Nadat we Inez met een harde brul hadden “gevraagd” om de auto open te doen, hadden we de inhoud van onze tent in de auto gegooid en stonden we met zijn drieën in het toiletgebouw te schuilen. Michel, die eigenlijk nog te lekker in zijn tentje lag, begon toch wat nattigheid te voelen en besloot ook maar het toiletgebouw binnen te stappen. Zijn entree was memorabel: natte slippers op een natte vloer zorgden ervoor dat Michel een sliding produceerde die niet zou misstaan op het komende WK in Zuid Afrika, alleen eindigde hij met zijn hoofd op de betonnen vloer. Ook goedemorgen Michel! Gelukkig viel het mee: alleen twee dagen een stijve nek dat hem leek lijken op een oud mannetje.

De volgende morgen was duidelijk bij de aanblik van ons tentje dat deze er uitzag als een tentje na een weekendje Lowlands en dus niet meer te redden viel. Daarom verhuisden we naar een camping met wat kamers, zodat Inez en Michel daar konden slapen en wij weer in hun tentje. Deze camping, “Cool Runnings” genaamd, beviel ons blijkbaar zo goed, dat we spontaan onze plannen om nog een week door Malawi te trekken, omgooiden en besloten hier met zijn tweetjes nog een weekje te blijven. Het moment was daar: moe van het reizen, toe aan vakantie, lekker een weekje helemaal niets doen!

Nadat Inez en Michel weer terug waren gereden naar Lilongwe (er moet toch nog iemand werken), hebben wij ons bezig gehouden met spelletjes doen, boeken lezen, zwemmen in de heerlijke golven en een hapje en een drankje. Wat een goede keuze om hier te blijven! Cool Runnings was voor ons de ideale plek om helemaal tot rust te komen en ons neer te leggen bij de terugkeer naar Nederland.

Op de een na laatste dag zaten we aan het onbijt en ontdekte we dat er in het meer een eiland was bijgekomen…. Waren wij nu gek of…? Al snel bleek dat er een groot stuk riet in één van de aanvoerrivieren was losgeslagen en het meer opgedreven was. Nu komt dat wel vaker voor, maar nog nooit zoveel als deze keer: het drijvende rieteiland was zo’n 100 meter in doorsnede. En ja hoor, na twee uur spoelde het eiland precies op ons strandje aan! Het hele dorp liep uit om te komen kijken. Slechts een enkeling kwam in actie om het riet weg te kappen en zo de kust weer vrij te maken. De rest bleef vooral toekijken. Later bleek dit toch nog wel gevaarlijk te zijn, want er zaten slangen in het riet en de mogelijkheid van krokodillen bestond ook.
Voor ons betekende het in ieder geval dat we niet meer konden zwemmen. Daarom besloten we om een bootje te huren en naar Lizzard Island te varen om daar een hiking (op flip flops) te doen en te snorkelen in het meer. Daar hebben we de prachtig gekleurde visjes kunnen aanschouwen die nergens anders in de wereld voorkomen dan in Lake Malawi.

Na een weekje heerlijk relaxen was het weer tijd om terug te gaan naar Lilongwe, naar Inez en Michel. De slaapzakken hadden we niet meer nodig, dus deze hebben we aan een soort blijf-van-mijn-lijf-huis gedoneerd. Wij zijn achterop een pickup-truck gesprongen die ons naar het busstation van Salima bracht, waar we een minibus hebben gepakt die ons in twee uurtjes terugbracht naar Lilongwe.

Na de lange reis was het tijd om te ontspannen en waar kon dat beter dan in het huis van Inez en Michel. We mochten in een bed slapen en konden zo heerlijk bijtanken! Ook was het tijd om de website bij te werken, maar dat hebben jullie ondertussen allemaal wel gemerkt. De internetverbinding is in Afrika net iets slechter dan in Azie, dus er is heel wat tijd en energie in gaan zitten. Gelukkig hadden we verder toch niet echt iets te doen

Inez en Michel runnen hier voor ruim een jaar Kiboko Camp & Safaris. Dit bedrijf bestaat uit een hotel (in het centrum van Lilongwe), een lodge (ook in Lilongwe) en het organiseren van safari’s. De safari gaan we later proberen, maar we hebben wel alvast genoten van de gastvrijheid in het hotel en de lodge.
Inez en Michel wonen op circa 20 minuten loopafstand van het oude centrum. Dus iedere ochtend begonnen wij onze dag met een gezond ontbijtje en vervolgens een flinke wandeling. Even die luie spieren los maken! Verder zie je weinig blanken lopen, want de meesten bezitten een auto. Het viel wel meteen op dat het druk is op straat en dat je dus overal mensen zien. In heel Malawi schijnen circa 15 miljoen mensen te wonen in een land dat drie keer zo groot is als Nederland. Voor Afrikaanse begrippen is dat dichtbevolkt…

Als je tussen de ‘locals’ loopt, dan wordt je regelmatig aangesproken: Hello, how are you, what’s your name? En heel naïef begonnen we ook steeds het gesprek, hopende dat iedereen ook echt geïnteresseerd was in ons. Al snel bleek dat ze ons vooral zagen als geldboom en dat ze om de een of andere reden (zus in de gevangenis, of een fonds dat geld nodig heeft) geld nodig hebben. Zelfs de zwervers blijken verwend te zijn, want we gaven ons kleingeld aan iemand en hij bleef alleen maar vragen om meer. Wij dachten nog wel dat hij dankbaar zou zijn om 5 cent… tja, wie is er dan naïef… Maar we leerden snel en wisten steeds beter hoe we het beste konden reageren zonder grof te worden.

Nadat het woord ‘hutspot’ was gevallen tijdens een gesprek, konden wij het niet laten om deze heerlijke Hollandse kost te bereiden. In de supermarkt bleek dat de prijzen hier hoger zijn dan verwacht, vooral voor groente en fruit. Het vlees is daarentegen weer goedkoop, dus dan maar een extra Afrikaans braadworstje… En het resultaat mocht er zijn!

Op vrijdag was Michel jarig, waar hij liever geen aandacht aan besteedde, maar wij waren het daar niet mee eens en hebben hem een heerlijke choco taart gegeven, zodat iedereen het toch wist . Die avond heeft Michel dan toch maar een tradionele Braai georganiseerd, zodat wij ook wat van hun vrienden in Malawi hebben ontmoet. Daar zijn we op een andere avond ook nog mee de kroeg ingedoken en hebben genoten (de een meer dan de ander) van een pot voetbal op tv (CL: ManU – Bayern; olé Robben!).

Al met al hebben we ons prima thuis gevoeld door de gastvrijheid van Inez en Michel! Nu was het tijd om iets meer te gaan zien van Malawi: op naar het meer!