Na de rust en de natuur was het een hele overgang om in Luang Prabang terecht te komen. Het is een stadje, maar dan wel een heel mooi en rustig stadje, omgeven door (weer) prachtige natuur. KJ was hier natuurlijk al geweest en Rianne wilde graag zien hoe mooi Luang Prabang was.

Luang Prabang bestaat uit een oud centrum met veel leuke restaurantjes, winkeltjes en andere oude pandjes. Heerlijk om er rond te struinen, vooral in de avond als de nachtmarkt geopend is. We hebben ook genoten van de wandelingen langs de rivier en het prachtige uitzicht. Vanwege de warmte zijn we een middag naar de watervallen gegaan. Erg mooi, hoewel het water wel heel erg koud was om in te zwemmen!

Altijd wat te klagen… Maar wel genoten, ook van de ‘lieve’ beren die hier worden opgevangen, omdat ze in het wild niet meer veilig kunnen leven.

Een traditionele massage konden we niet overslaan, want zo af en toe moeten die spieren toch even losgemaakt worden. Een Lao massage is iets minder hard dan een Thaise, maar zo hier en daar hoorden we het wel kraken. Dit mocht de pret niet drukken, want daarna voelden we ons weer soepel. Rianne had ontdekt dat het mogelijk was om die soepelheid nog meer op de proef te stellen. Dus zij had bedacht om een yogales te volgen vroeg in de ochtend. Een goede oefening voor lichaam en geest, waarbij alle spieren worden uitgerekt en wordt getraind met de ademhaling.

Na 1,5 uur voelde ze zich nog relaxter en soepeler en vol positieve energie! Een goed idee, dat waarschijnlijk voor herhaling vatbaar is. Hoewel de spierpijn de volgende dag toch zeker voelbaar was…

Nadat we al vele tempels bezocht hebben deze reis, leek het ons mooi om te zien hoe de monniken in de ochtend hun eten in ontvangst nemen. Alle monniken beginnen de dag met meditatie en rond 5.30 uur verlaten ze gezamenlijk de tempels en gaan langs de huizen. De mensen zitten daar klaar met schalen gestoomde rijst en schenken dit geknield aan de monniken. Als dank voor hun maaltijd, geven de monniken een soort zegening over deze mensen. Heel bijzonder om te zien en we voelden ons echt vereerd om dit te mogen meemaken!

Na deze plechtigheid was het tijd voor iets heel anders! We hadden een busreis geboekt naar Vang Vieng. De reis duurde ongeveer 6 uur, maar weer door een prachtige omgeving. In Vang Vieng aangekomen was het best lastig om een hotel te vinden, want het bleek hier aardig druk te zijn. Blijkbaar was een groot gedeelte van vooral Australie, Engeland en Nieuw Zeeland hierheen afgereisd om het tuben te ervaren.
We hebben een hotelletje gevonden ver buiten het centrum, maar met uitzicht op de bergen en een enorme rust.

De volgende dag hadden we een dagtrip geboekt, waarbij we grotten bezocht hebben en vervolgens 8,5 kilometer gingen kayakken over de rivier. We hebben echt genoten van de omgeving, de rust en de activiteit. Over de helft van de trip kwamen we bij de barretjes aan waar de meeste mensen waren, die bezig waren met hun tubing avontuur. Wat een drukte! Heel anders dan toen KJ hier de vorige keer was! De muziek knalde de omgeving in en het leek wel een dancefestival, waarbij al minimaal de helft van de mensen dronken was. Wat een cultuurshock! Wij arriveerden bij een barretje aan de overkant en hebben uiteraard ook een biertje gedronken en een swing gemaakt aan een van de touwen boven het water.. Maar het voelde heel bizar om te zien hoe het toerisme hier ontwikkeld is, of aan het ontwikkelen is. Later in het centrum bleek ook dat veel mensen zo dronken terug kwamen, dat ze niet eens meer beseften dat ze in een bikini door een braaf Laos rondstruinden. Laat staan dat ze realiseerden wat de locals hiervan zouden denken…

Kortom het was een enorm leuke dagtrip, maar dit feesten was niet waarvoor wij aan het reizen zijn. We hebben ’s avonds de barretjes ook gelaten voor wat ze waren en hebben een drankje gedronken met de rest van ons guesthouse in de rust rondom het guesthouse.

De volgende dag zijn we naar Vientiane gegaan. Van daaruit verlaten we Laos en gaan we Thailand weer in….

Na Savannakhet zijn we afgedaald naar het zuiden van Laos, op weg naar de grens met Cambodja. Maar voordat we daar aankwamen zijn we eerst gestopt in Pakse. Daar zouden we graag hele verhalen over willen vertellen, maar helaas is Pakse bijster niet echt interessant. Relaxed rondgehangen en af en toe een heerlijke maaltijd (alweer Indias: lekker!!), dat was het wel.

Maar de derde dag waren we toch op de plek waar we moesten zijn: aan/in de Mekong River, waar aan de grens met Cambodja 4.000 eilandjes liggen te wachten op het wassende water. Eerst zijn we met een klein bootje naar het grootste eiland gegaan: Don Khong. Samengevat: peace & happiness. Er is erg weinig te doen, maar de omgeving is schitterend en heel rustgevend. We hebben onze slaapplaats gevonden in een prachtig hardhouten chalet, waar alles oude klassieke rijkdom uitstraalde. Het wordt gerund door een franssprekende Lao. Op Engels geeft hij alleen maar een prachtige glimlach cadeau, dus we hebben ons Frans weer even moeten oppoetsen, maar des te meer werd het gewaardeerd. We hadden een kamer met airco gehuurd (kost wel wat extra’s, maar zo lekker), alleen kwamen we er ’s avonds achter dat er helemaal geen glas in de ramen zat, alleen maar horren. Tja, dan helpt een airco ook niet echt veel.
Het eiland heeft maar beperkte middelen, zoals beperkte electriciteit en er zijn maar 3 computers met internet aanwezig. Deze zijn dan meteen ook superduur, dus even minimaal internet voor ons (vandaar dat de verhalen even duurden, Veldinkjes ). Wel hebben ze, wonder boven wonder, prima asfaltwegen liggen, zo’n 32 kilometer rondom het eiland. We hebben dan ook maar een fiets gehuurd en dit rondje gemaakt. Werkelijk prachtig en heerlijk om door onbedorven dorpjes te rijden waar iedereen ons zwaaiend met “Sabaidee” begroette. 3 uur en 32 kilometer later waren we volledig stuk, verbrand en kletsnat van het zweet, want het is wel warm op zo’n eiland zonder schaduw!

Twee dagen later zijn we vertrokken naar het volgende eiland: Don Khon (ja dat is een ander eiland: dat scheelt een “g”). Dit eiland is een stukje kleiner en verbonden met Don Det door middel van een oude Franse spoorbrug (niet meer in gebruik natuurlijk).

Don Khon is een klein paradijsje. Ook waarschijnlijk omdat we een te gekke slaapplaats hadden: een splinternieuwe bungalow aan/boven de Mekong, net naast de brug, met een intens mooi uitzicht. Een eigen balkonnetje met hangmat. Soms wordt het niet beter!

Maar Don Khon ligt ook tussen een aantal bijzondere en zeer mooie watervallen. Vanaf het eiland heb je prachtige punten om deze watervallen te bezichtigen. En wederom met de fiets hebben we een mooie tour gedaan naar deze prachtige natuurmonumenten.
Er is ook een punt waar je de Irrawaddy dolfijnen kunt waarnemen. Deze zoetwaterdolfijnen zijn extreem zeldzaam. We hebben slechts een glimp van deze dieren mogen opvangen, want ze springen het water niet uit en zijn geen vrolijke flippers.

Onze fietstour, over de oude spoorweg (wat niet te fietsen is, maar toch gedaan, dus nog meer gezweten dan 2 dagen geleden), leidde ons ook naar het naburige eiland Don Det, wat bekend staat als “Happy Island”.
Dat heeft er mee te maken dat daar marihuana gerookt kan worden, gegeten kan worden en zelfs mee ontbeten kan worden. Echt een plek waar de backpackers laveloos hun feestje hebben. Wij dus zeker niet en waren blij om op het andere eiland te zitten (ja, we worden burgelijk…).

Zeker ook omdat op Don Khon een “strandje” was (met heel, heel heet zand!) waar we een duik konden nemen in de Mekong River, net tussen 2 watervallen in. Wel aan de kant blijven, want de stroming is levensgevaarlijk sterk en voor je het weet lig je een aantal watervallen verder in Cambodja.

4.000 islands is absoluut het mooiste stukje Mekong River wat wij hebben gezien (en we hebben best al aardig wat gezien), en eigenlijk ook een van de mooiste natuurgebieden. De sfeer is heel gemoedelijk en voor je het weet word je er filosofisch van als je er te lang bent…. Dus na 4 dagen maar weer verder. Maar het is een dikke vette aanrader en zeker een plekje om wellicht nog eens naar terug te gaan.
De volgende stopplaats werd Luang Prabang, in het Noorden van Laos. Dat betekende weer terug naar levendig Pakse (duh), waar we een van de laatste vluchten hebben gepakt; het vliegveld is namelijk nu voor een half jaar dicht voor reparatiewerkzaamheden aan de landingsbaan!

Om vanuit Vietnam Laos te bereiken zijn we deze keer per bus gegaan. Dat betekent dat je over land de grens passeert, wat meestal iets ingewikkelder is dan per lucht (op vliegvelden is het gedoe met visa en zo altijd wat logischer). Nu heb je hele fijne grensovergangen, waar alles redelijk vlotjes verloopt, en grensovergangen die een drama zijn. Wij hadden een busreis geboekt bij een door de Lonely Planet geprezen toeristenbureautje, waarbij we de grens overgingen bij Lao Bao: volgens de Lonely Planet de meest gemakkelijke grensovergang. Dat van die grensovergang klopte inderdaad, maar de aanbeveling van het bureautje zijn we het toch niet helemaal mee eens! Wat een reis was het weer…

We zouden met een VIP bus vanuit Hoi An naar Dong Ha reizen en daar overstappen op een andere VIP bus naar het grensplaatsje Lao Bao. Daar zouden we een nachtje slapen in een “hotel” om vervolgens de volgende dag de grens over te stappen en met een VIP bus Laos te doorkruisen naar Savannekhet.

De eerste busrit verliep prima, maar in Dong Ha vroeg de gids om onze tickets. Hij kreeg deze alleen van ons als we deze weer terugkregen, want we weten hoe dat gaat met overstappen: zonder ticket niets meer te bewijzen. Geen probleem zei de gids. Maar even later vertelde hij dat we daar zouden slapen en niet in Lao Bao. Vreemd, maar ach, wat zou het. Echter aangekomen in Dong Ha kregen we te zien waar we moesten slapen. Not funny. Een varkenshok wat vochtiger was dan een gemiddeld zwembad, bedden die viezer waren dan een gemiddelde vuilnisbelt en zoveel ongedierte dat je de ratten tussen het plafond de hele nacht kon horen lopen.En natuurlijk: we kregen ons ticket niet meer terug, hoeveel stampij we ook maakten. Vanaf dat moment moesten we maar bij alles “vertrouwen” dat het goed zou komen, maar dat lukte toen toch niet helemaal.
Na een lange nacht met bijna een heel uurtje slapen zijn we opgepikt voor het reisje naar de grens: geen VIP bus zoals afgesproken, maar een afgetrapte en uitgeleefde minibus, vol met locals, die geen woord engels spraken, af en toe uit het raam tuften, borstvoeding zaten te geven, continu ongeloofijk veel zaten te roken en met een chauffeur die blijkbaar niet veel waarde hecht aan zijn en ons leven…. Zo’n rit is niet fijn als je snel wagenziek wordt (Rianne). Daarnaast moesten we maar geloven dat hij ons naar de grens zou brengen en dat daar dan weer een bus op ons stond te wachten. Om eerlijk te zijn: daar gingen we maar niet meer vanuit.
Wonder boven wonder: hij bracht ons daadwerkelijk naar de grens, de overgang van de grens verliep soepel en er stond een bus voor ons klaar! Oke, niet een VIP bus maar een local bus, maar voor ons toch wel weer een meevaller. Het grote verschil tussen deze bussen is dat er meer dozen, rijstzakken en ander pakketten de bus ingedragen wordt dan dat er nog passagiers in zitten. De bus zit dan zo vol dat je nog net kunt zitten en de snelheid van de bus is erg laag. Om toch in de hitte een beetje zuurstof binnen te krijgen blijven de deuren gewoon open staan, wat wel een beetje verkoeling brengt, maar met contactlenzen is dat stof verschrikkelijk. Maar wat wel mooi was: het uitzicht over het landschap. We reden door een hele mooie groene omgeving, die vooral rondom de grens erg mooi was. Zo konden we toch een beetje genieten van de reis.
Wel zijn we er nu achter gekomen, dat we de reis zo “geconcentreerd” hebben beleefd, dat we helemaal vergeten zijn om foto’s te nemen. Jullie moeten het dus deze keer doen met meer leesmateraal dan plaatjes kijken

Na een lange, lange rit kwamen we dan eindelijk aan in Savannakhet. Het stadje stelt op zich niet veel voor, maar dat maakte ons even niet uit: Even een paar daagjes relaxen om vanuit daar Laos verder te bezoeken. Het ligt redelijk in het midden, dus de perfecte uitvalsbasis.
Het zoeken van een fijne slaapplaats kostte nog even moeite, omdat alles hier gericht is op de budgetreiziger, en wij wilden na deze trip en zeer slechte nacht toch even iets meer luxe. Deze hebben we uiteindelijk gevonden, in een prachtig pandje. Even helemaal bijkomen! Lekker genoten van de relaxtheid van de mensen, de omgeving en bezig gehouden met plannen bedenken voor de rest van de reis. Verder natuurlijk weer heerlijk eten: de Franse invloeden zorgen in ieder geval voor bijzondere restaurantjes met een fijne menukaart. Zo hebben we van een goddelijke Boeuffe Bourgignon mogen genieten, wat even een heerlijke afwisseling was tussen alle noodles en rijst door.

Vanuit Savannakhet hebben we een geweldige trip geboekt: 2 dagen trekking door het echte Laos. Dit was een zogenaamde Eco-trekking, waarbij je dus naar echte dorpjes gaat en niet naar voor toeristen opgezet theater. Natuurijk waren we even sceptisch over de zwaarte na onze laatste trekking op Lombok, maar gelukkig was het deze keer prima te doen.
Het is moeilijk te beschrijven hoe geweldig het was. Het was vooral puur. Eerst zijn we een hele dag door de jungle en rijstvelden getrokken, waar we vele dieren, planten, bomen en insecten hebben gezien, gevoeld geroken en geproefd(!). Het proeven van planten, paddestoelen, blaadjes, wortel en (levende) insecten was een zeer bijzondere (smaak)ervaring: van lekker tot echt kokhalzen.
In het dorp aangekomen werden we als ware gasten ontvangen. We (5 personen) zijn bij een familie ontvangen, waar we geholpen hebben met de voorbereidingen van de welkomstceremonie en de maaltijd. Daarna hebben we met het gezin en de buren gegeten (zeer bijzonder) en zijn we daar aan voorafgaand de welkomst ceremonie ondergaan. Zo mooi, hoe deze lieve mensen je welkom heten, je zegenen en je allerlei geluk in een ritueel toewensen. Na een gezamelijk Loa-biertje zijn we om 8 uur op een zoldertje gaan slapen. Het voelde alsof je op een boerderij sliep; overal dierengeluiden van runderen, kippen en varkens die onder en langs het huis komen.
De volgende morgen was het vroeg op, omdat we in de Boeddha-tempel te gast waren om de ochtendceremonie mee te maken. We hebben ons als ware boeddhisten gekleed, geofferd, respect getoond, de monniken van eten voorzien; en dat alles volgens de tradities van dit dorp. Best pittig zo ’s morgens vroeg, want het gaat allemaal strak volgens vele regeltjes!
De rest van de dag zijn we overal binnen geweest in het dorp: bij de vrouwen die thuis matten, stof en palmbladeren weven, tot aan de lagere school, gevuld met prachtige kindjes die natuurlijk allemaal vol bewondering komen kijken naar die grote blanken. De dag werd afgesloten met een behoorlijke wandeling door een beschermd natuurgebied.

Zo blij dat we dit hebben mogen meemaken!

Na een slalom-bustocht van 6 uur ben ik aangekomen in Luang Prabang, een leuk stadje met veel historie aan de Mekong River. Kortom: een heleboel te zien!

We hebben diverse mooie plaatjes in de omgeving bezocht. Zo zijn we met een gammele boot 3 uur gaan varen over de Mekong River. Gammel was hij zeker: na een half uur stopte de kapitein de motor, trok al zijn kleren uit en sprong het water in met gereedschap in zijn hand. Niet sexy trouwens. Na wat gerommel onder de boot konden we gelukkig weer verder.
Tijdens de vaart zijn we uitgestapt bij grotten, “traditional Villages” en natuurlijk ook bij tempels. Deze hadden we ook al in het stadje zelf bezocht, want daar zijn er echt tig van (en monniken trouwens ook). Hier kwam ik op het punt waar elke reiziger een keer tegenaan loopt: tempelmoe! Als je er zoveel hebt gezien, is je interesse in tempels niet echt groot meer. Dit was dus voorlopig de laatste tempel die ik vrijwillig bezocht heb.

Een ander mooi plaatje hebben we geschoten bij de watervallen van Kouang Si. Deze liggen op 25 kilometer van Luang Prabang zelf af, maar het was de busrit waard. De waterval bestaat uit een aantal “etappes”, waarbij er ook 2 meertjes zijn waarin je kunt zwemmen. Ontzettend koud, maar wel heel mooi helder en schoon. Natuurlijk zijn we er ook even ingesprongen, want ook al is het regenseizoen nog maar net voorbij: de zon brand toch aardig door!

’s Avonds zijn we regelmatig op de Night Market geweest. Een gigantische markt met alleen maar handgemaakte, traditionele spulletjes. Het mooie is dat het alleen maar locals zijn, dus elke kip (munteenheid van Loas) is goed besteed. Het is echt een plek waar alle toeristen op souvenirjacht gaan, maar helaas: mijn backpack is maximaal geladen, dus geen souvenirs voor mij!

Maar waar ik Luang Prabang vooral om zal herinneren, is het eten. We hebben er een ware culinaire trektocht van gemaakt. Zo was er een nieuw restaurant: Roots & Leaves. Nog niet in de Lonely Planet, maar het zag er fantastisch uit. De setting was fantatastisch: het had de luxe uitstraling van de Librije, met een klein meertje vol vis en prachtige waterplanten, met in het midden een eilandje waar live traditionele muziek werd gespeeld en danseressen het plaatje completeerden. Maar bovenal: de menu-kaart had zoveel bijzondere dingen, die wilden we graag uitproberen! En de prijzen waren belachelijk laag (voor 8 euro je helemaal klem eten, dus geen Librije niveau). De eerste dag hebben we onszelf verwend met buffelvlees, slakken en kaviaar van aubergine (hoe dat werkt weten we nog steeds niet). Er stond echter nog iets op de kaart, maar dat durfden we niet aan: Pig Brain! De volgende dag hebben we het er de hele tijd over gehad, dat we het toch moesten proberen! Dus toch maar weer terug. Helaas, ze hadden het niet op voorraad. Dan maar wat anders: kikkerbillen en konijn! Ik had dat allebei al een keer gegeten, maar het blijft toch wel bijzonder. We hebben wel aangedrongen bij de ober dat hij de volgende dag toch echt Pig Brain in huis moest hebben, want daar zouden we speciaal op onze laatste avond voor terugkomen. En gelukkig! Die laatste avond hebben we dan eindelijk kunnen genieten van deze delicatesse, waarbij ik eerlijk moet toegeven dat het nog erg lekker was ook!

Ook zijn we wezen eten in een leuk Belgisch restaurantje aan de rivier. Het wordt gerund door een mannelijk stelletje, die zeer gastvrij en spraakzaam waren. Maar belangrijkste reden waarom we daar zijn gaan eten: ze hadden Duvel!!! We hebben samen maar een literflesje opgedronken. Het eten bestond uit een overheerlijk Belgisch runderstoofpotje met vlaamse frietjes! (volgens David Beckham de beste frietjes in Laos….).

Een andere topper was “gewoon” op de traditionele markt. Een smal straatje stond vol met kraampjes en grillen. Daar kon je voor 50 eurocent onbeperkt je bord vol scheppen met groenten, rijst, noodles en diverse eetbare producten waar we maar liever niet altijd de ingredienten van wilden weten. Voor een extra 1 of 2 euro kon je een hele gegrilde vis of een gigantisch stuk kipfilet erbij krijgen. Ik koos voor de kip en moet zeggen: een van de lekkerste die ik ooit gegeten heb. Daar moet deze BBQ-freak maar eens het recept van hebben. Ondanks dat je niet te veel op de hygiene moet letten (die was er namelijk niet), was dit een zeer smakelijk avontuur! Verder hebben we daar ook af en toe een snackje gegeten, waarbij de toppers toch vooral de bacon en de buffel-testikels waren.

Luang Prabang is dus zeer goed bevallen. Leuk stadje, genoeg te doen en lekker relaxed. Alhoewel, ik had wel een behoorlijk paniekmomentje! Tijdens het back-uppen van mijn camera-geheugenkaart was er kortsluiting in het internetcafe en sloegen alle computers uit. Zowel mijn geheugenkaart als mijn backup-memory stick waren kapot!! Daar gingen al mijn foto’s van de afgelopen 2,5 maanden!!!!! De eigenaar van het cafe werd flink onder vuur genomen door iedereen die nu problemen had, maar met een “sorry, sir” moet je het maar dan. De volgende dag als eerste op pad naar een wizzkid die deze zaken kon herstellen. Gelukkig gevonden en 3 uur later had ik (zover ik weet) alles weer terug. Tijdens die 3 uur was ik even niet zo relaxed….
En het is af en toe schrikken omdat de vliegtuigen hier enorm laag overvliegen, en dan in het bijzonder over ons guesthouse. Op zich geen probleem, want het is fantastisch om te zien als je op het terras zit!

Het is inmiddels tijd geworden om op weg te gaan naar Maleisie, waar ik mijn meisje weer zal zien! Jippie! Na veel gepuzzel besloten om voor de veruit goedkoopste optie te gaan: terug met de bus (10 uur…) naar het supersaaie Vientiane en vanaf daar vliegen naar Kuala Lumpur. Nadat ik afscheid genomen had van Patrick, heb ik nu die lange busrit al achter de rug en zit in Vientiane. Dus nog maar een dagje genieten van de rust in Laos voordat ik van dit fijne & relaxte land afscheid neem. Op naar Maleisie!

Vanuit het saaie Vientiane ben ik vertrokken naar Vang Vieng. Bij het wachten op de bus om ontmoette ik Patrick, een 39-jarige Canadees en zeer ervaren reiziger, die uit hetzelfde hout gesneden is als ik zelf. We hadden dus al snel een klik. Vanaf dat moment is hij mijn reismaatje geworden in Laos. Oke, hij is niet zo leuk als mijn echte reismaatje, maar totdat zij mij weer gaat vergezellen, een zeer goede vervanger. Enige puntje is dat hij Engelstalig is… Omdat ik zoveel met hem optrek begin ik al in het Engels te dromen en te denken, dus sorry als mijn taalgebruik af en toe wat krom gaat lopen….

Aangekomen na een busrit van 3 uur, ingeboekt in een heerlijk plekje: leuke bungalowtjes aan de rivier met een fantastisch uitzicht! Na een heerlijke late lunch (salade met home made Laos Goat Cheese!) fijn geskyped via internet met mijn meisje in Nederland. Als je elkaar zo mist is dat toch een hoogtepunt op een dag! Verder Vang Vieng wat bekeken; de omgeving is prachtig, maar het dorpje zelf is niet echt heel indrukwekkend. Het is voornamelijk 1 straat met heel veel restaurantjes. En alle restaurantjes, en dan bedoel ik ook echt alle, hebben de drieduizendse re-run van Friends op staan. Echt te lachwekkend voor woorden! Overal zie en hoor je allen maar Friends! Rond half elf klaar met eten en tijd voor nog een biertje, dachten we, maar Vang Vieng was al veranderd in een spookstad: alles was al dicht!

De volgende morgen zijn we datgene gaan doen waar Vang Vieng zo beroemd om is: Tubing! Iedereen is zo enthousiast dat wij een beetje sceptisch begonnen, maar al na een kwartier waren we overtuigd: dit is geweldig! Op een binnenband van een tractor de rivier stroomafwaarts dobberen en stoppen bij alle barretjes voor een drankje (veel drank: mixjes in emmertjes: de “buckets”). Elke bar heeft weer zijn eigen attractie: modderbaden, moddervolleybalvelden, kampvuurtjes en met name middelen om het water weer mee in te gaan: hoge trapezes om vanuit een boom het water in te springen (de hoogste is zo’n 10 meter, en dat is voor mij met mijn beginnende hoogtevrees best even slikken), tokkelbanen en zelfs een enorme zelfgemaakte glijbaan (gemaakt van beton met badkamertegeltjes, dus open wonden gegarandeerd)!
Op het eerste stuk zitten zoveel barretjes dat we na 4 uur “tuben” slechts 200 meter hadden afgelegd. We zijn opgetrokken met Fleur & Floris, een jong (22 en 23 jaar) stelletje uit Den Bosch. We hebben erg gelachen om Floris, die al heel snel dronken was en daardoor regelmatig misgreep bij de trapezen en de tokkelbanen. Tegen 4 uur was het tijd om het laatste stuk af te gaan: hier zijn bijna geen barretjes meer, maar het is wel 1,5 uur dobbberen door de meest prachtige omgeving! Enige nadeel is, dat als de zon ondergaat en je nog 1,5 uur in het water ligt, wordt het heel k-k-k-k-koud.
Teruggekomen hadden we wel van 1 ding spijt: we hadden geen camera mee genomen. Nou is dat ook niet heel verstandig als je op een band door een rivier dobbert en enigszins “intoxicated” bent (zoals de Lonely Planet dat noemt), maar de omgeving was te mooi om dat niet te doen.

De volgende dat dus maar weer gaan tuben, maar nu met de 2500 dollar kostende camera van Patrick, gewikkeld in handdoeken, plastic zakken en waterdichte tassen, zodat we toch de mooiste foto’s konden nemen! Deze dag was wellicht nog leuker. We hadden een grote groep op sleeptouw genomen en hebben ons kromgelachen. Vooral om een opa van over de 70, die gewoon meeging en zelfs de tokkelbaan afging! Er was alleen niemand die hem verteld had dat je aan het einde voor de stop moet loslaten (want dan hang je ineens stil), dus hij klapte zo hard op het eindpunt dat hij een backflip maakte waar menig turner jaloers op zou zijn! Het was maar goed dat hij veel van de buckets gesnoept had, anders had hij het niet overleefd….
’s Avonds zijn we met een gedeelte van de groep gaan eten en daarna nog even “clubben” in een soort van disco. Grappig, maar of ik ben niet zo van dat clubben, of ik word gewoon te oud voor dat soort dingen… Paaldansen, mislukte stripteasewedstrijden en dronken mannen is niet echt een combinatie waar ik heel vrolijk en gezellig van word. De oude bokken zijn maar weer netjes om 11 uur gaan slapen. Was ook wel verstandig, want de volgende dag stond een 6 uur durende busrit op het programma naar Luang Prabang. Een paar dagen eerder dan ik gepland had, maar omdat het reizen met Patrick goed bevalt heb ik mede op zijn verzoek maar besloten nog een paar dagen met hem door te reizen…..

Daar zit ik dan in Vientiane, de hoofdstad van Laos. Laos, het land dat door zoveel reizigers geprezen wordt, met name omdat het zo relaxed is. Relaxed, zo zou je het kunnen noemen. Ik vind het tot nu toe saai! saai, saai, saai. Oersaai!

Er gebeurt hier nog minder dan op een druilerige zondagmorgen in Zwolle. Ja, de mensen hier zijn ongelooflijk aardig en rustig, maar ook zo saai! Er is hier geen bal te doen. Ook niet in de omgeving: ik heb me laten informeren over dagtripjes, maar die zijn 13 in een dozijn en dus zo saai. Ik ben maar de looproute gaan doen die in de Lonely Planet stond. Zo zou ik alle bezienswaardigheden zien in een looptocht van 4 tot 6 uur. Ik heb heel langzaam gelopen (het is hier veel te warm om hard te lopen) maar was nog binnen het uur klaar. Bij elk bijzonder punt dat door de Lonely Planet was aangegeven als bezienswaardigheid dacht ik alleen maar “Waar dan?” of “Is dit het?!?”. Ik wilde wel foto’s nemen, maar meestal kon ik niet indenken hoe ik dat mooi op een foto zou krijgen, heb ik niet eens de moeite genomen of als ik dat wel had gedaan maar weer gedelete. Ik ben voor 1 foto, wat wel een beetje mooie zou kunnen zijn, midden op de rijbaan gaan staan van de drukste weg van de stad. Spanning en sensatie? Nee hoor, niemand die reageerde. Zelfs de auto’s gingen gewoon netjes om mij heen, zonder getoeter, zonder om te kijken.

Ik werd nog door lieve boedhistische monniken uitgenodigd voor een open praatsessie. Ik zag al vele toeristen, die door het lange reizen een beetje vaag zijn geworden, zitten aan tafeltjes en geanimeerd met de jonge knaapjes praten. Ik ben wel eenzaam, maar om nu met monniken mijn gedachten te gaan uitwisselen, was me weer een stapje te ver. Hoe lief ze mij ook probeerden te overtuigen…

Ik heb ondertussen een wereldrecord sudoku-puzzels maken verbeterd. Dit doe ik thuis normaal gesproken alleen op het toilet, maar Vientiane is blijkbaar net zo saai als poepen in Nederland (wat overigens wel heel lekker is, maar dat daar gelaten). Ook mijn leesboeken heb ik inmiddels allemaal uit en de bookshops hier hebben blijkbaar alleen maar boeken die net zo vervelend zijn als de stad: boeketreeksen en boeken over insecten en dat soort ongein. Het moet wel een beetje leesbaar blijven natuurlijk! (hoe kunnen vrouwen uberhaupt die prullen van de boeketreeks lezen???)

Het enige wat mijn dag breekt is slapen (al doe ik dat niet al te best, maar je moet toch wat in het donker) en eten. Alleen dat eten is ook niet wat. Ten eerste is het hier zo rustig dat ze het daadwerkelijk voor elkaar krijgen om binnen 3 minuten na mijn bestelling een versgebakken pizza op tafel te zetten, welke ik dan blijkbaar snel opeet omdat het eten niet onderbroken wordt door gezellige conversaties, waardoor ik binnen 15 minuten weer op straat sta. Schiet ook niet op.

Daarnaast eet ik alleen omdat het mijn dag breekt, niet omdat ik honger heb. Dat ligt niet aan het eten, want dat is prima en zeker niet duur. Maar ik heb de hele reis al geen honger. Zal wel aan de temperaturen liggen. Ik ben inmiddels een respectabele 10 (!) kilo afgevallen, dus daar zullen veel obesitas-patienten wel jaloers op zijn. Ik hoef er verder niets voor te doen. Ik loop de afgelopen dagen ook net zo stoer met mijn broek onder aan mijn kont en mijn Bjorn Borg boxer daar boven. Niet omdat ik het Hollandse modebeeld wil volgen; het blijft gewoon nergens meer aan hangen. Stond in de bookshop in een onoplettend moment zelfs al per ongeluk met mijn broek op mijn enkels. Oeps! Maar zelfs daar reageerde niemand op…. He, het is best een lekker kontje, hoor!!

Werd je in China en Indonesie nog lastig gevallen door verkopertjes en taxi-broeders, hier doen ze al niet eens de moeite. Een enkeling roept nog wel eens of je transport nodig hebt, maar als je 1 keer nee zegt, houden ze al op. Wat is dat voor een instelling?? Kun je me niet wat meer lastig vallen?? Dit is wel heel gemakkelijk.
Je ziet hier op dit moment sowieso niet erg veel reizigers of backpackers. Alleen in het internetcafe, naarstig op zoek naar een beetje leven buiten deze godvergeten saaie uithoek!

Goed, saai dus….. Misschien komt het doordat ik na China, Hong Kong en Indonesie wat meer hectiek ben gewend. Misschien komt het doordat ik die hectiek toch wel lekker vind. Misschien komt het omdat ik de vorige hoofdsteden die we bezocht hebben (Moskou, Ulaan bator, Beijing, Hong Kong) een hoger verwachtingspatroon hebben gecreeerd. Misschien moet ik de theorie over belevingsmarketing (die er bij mij bij Walibi World is ingeslagen) er wel op na slaan: wij rijke mensen zoeken waardevolle belevenissen, en die krijg je alleen maar door “shared emotions” en “shared experiences”. Ik heb niemand om mee te “sharen”. Ik mis mijn reismaatje.