Na een week van elkaar gescheiden te zijn geweest om eens goed na te denken, waren we er beiden weer aan toe om elkaar te zien. En omdat we allebei een week relatieve rust hadden gehad met zon, zee en strand was het tijd voor weer een wat actievere tijd. Om weer quality time met zijn tweeën te hebben, besloten we om naar het eiland Lombok af te reizen om daar een mooie 3-daagse wandeling te gaan maken over de vulkaan Rinjani. Goed plan!

Jammer, maar helaas; het idee was beter dan de uitvoering. Bij aankomst bij het hotelletje waar we eerst even zouden overnachten, waren we wel onder indruk van het uitzicht, maar het hotel zelf was verre van leuk. Klein, meer koraal op de douchemuur dan dat we onder water gezien hebben bij het duiken, een sprinkhaan op de muur van minimaal 10 centimeter, geen stroom, geen warm, beter gezegd géén water en een toiletpot die niet kon doorspoelen. Toen we onze buren ontmoetten bleek ook al dat de trip niet met zijn 2-en zou plaatsvinden (wat ons toch wel was toegezegd), maar met zijn zessen.

Niet getreurd: eerst maar eens gaan opwarmen voor de grote loop, door een uurtje te gaan lopen richting 2 watervallen. Met een broekie van een gids was het een leuke wandeling en hebben we prachtige watervallen gezien. Natuurlijk zijn we ook in een van de 2 gedoken om ons even op te frissen: en fris was het zeker! Maar wel fantastisch.
Op de terugweg hebben we een alternatieve route gepakt: de lokale bevolking heeft een heel ingenieus tunnelsysteem in de bergen gemaakt, waarmee het water van de watervallen naar hun rijstvelden gaat. Op advies van de gids zijn we door deze tunnels terug gelopen. Op af en toe een kopstoot en wat vleermuizen na, was dit een leuke ervaring!

De volgende morgen vertrokken we met een auto naar het beginpunt van de tocht (1000m hoogte). Maar eerst kregen we nog wandelschoenen een een klein rugtasje; deze hadden we al de avond daarvoor moeten hebben gekregen, net als de briefing, maar dat waren ze blijkbaar vergeten.

Het eerste stuk door de heuvelachtige weilanden ging in een behoorlijk tempo, maar we konden het bijhouden. Na de lunch, door de dragers gemaakt van meegenomen voedsel in meegenomen pannen op een houtvuurtje (da’s nog eens kamperen!) begonnen we aan het tweede gedeelte, waarbij toch echt wel geklommen moest worden! Dat was behoorlijk zwaar, zodat de groep zich al snel opsplitste in 4 fanaten met gids en wij tweeën daar ver achteraan. Na een uurtje of 2 klimmen zaten we al behoorlijk stuk, maar het ergste kwam nog: regen! En dan regent het hier natuurlijk meteen goed. Helaas waren de rugtassen die we gekregen hadden niet waterdicht, dus niet alleen wij maar al onze spullen waren doorweekt (inclusief de telefoon van Rianne, die het daarna heeft opgegeven). Eindelijk boven gekomen bij de eerste overnachtingsplek (op 2800m hoogte) waren we volledig kapot, nat en koud! Snel de door de dragers al opgezette tent in, natte kleren uit en in de slaapzak. Na de maaltijd (de dragers waren zo lief om deze in de tent te brengen), was het om een uurtje of 8 tijd om te gaan slapen, want om 03:00 uur moesten we weer verder klimmen naar de top (3700m).

Maar we werden maar niet warm: de hele nacht niet! Mede door een dun rubber matje op lavagrond hebben we die nacht niet kunnen slapen. En omdat we ook geen enkel droog kledingstuk meer hadden, besloten we maar om niet naar de top te klimmen, en “gewoon” om 9 uur samen met de rest van de groep weer af te gaan dalen naar de tussenstop bij de hotsprings. Met natte kleding, inclusief sokken en schoenen die nog sopten, begonnen we vol goede moed. Helaas was deze afdaling ietsjes anders dan we gedacht hadden: het was zo steil dat je eigenlijk een klimuitrusting nodig had!
Na 3 uur afdalen waren wij weer als laatste aangekomen en bleek een duik in de hotspring zeer gewenst, omdat onze voeten vol blaren zaten van de niet al te beste leenschoenen. Na deze duik moesten we weer klimmen naar onze tweede overnachtingsplek. Wat een helse beklimming! Met letterlijk bloed, zweet en tranen bereikten we op onze laatste druppel energie de overnachtingsplaats. Daar werden we niet heel blij.

Onze tent stond op het puntje van de berg, een halve meter van de afgrond. Dit was niet alleen heel mooi, maar vooral eng: het waaide er ook verschrikkelijk hard! Een nacht vol ellende en kou bezorgde ons wederom geen nachtrust.

Totaal gesloopt begonnen we aan de derde dag: “alleen” maar een afdaling naar beneden door het oerwoud. Kort samengevat: waar de rest van de groep er 5 uur over deed, hebben wij het net gered in 8 uur. We hebben letterlijk stapje voor stapje deze helse, steile afdaling moeten nemen en alleen door elkaar continu te coachen hebben we de lunch gehaald, waar we ook na 3 uur weer onze gids terugvonden. Eindelijk (!) begreep hij dat we echt niet voor onze lol zo langzaam gingen, dus vanaf dat moment heeft hij ons naar beneden gesleurd. Beneden gekomen moesten we nog een half uur door een bananenveld teruglopen naar het kantoortje, maar dat was voor Rianne echt te veel. Ze stortte even letterlijk in. De gids had ondertussen wel door dat dit geen aanstelleritus was, en regelde gelukkig voor haar een ritje op de scooter terug. Nog nooit zo kapot geweest, maar daarom ook nog nooit zo trots geweest om deze “wandeling” gedaan te hebben!

Was er dan niets leuk? Ja wel, er waren ook leuke dingen. Ten eerste was het een schitterende omgeving en hebben we prachtige uitzichten gezien en dito foto’s gemaakt. Ook hebben we regelmatig gelachen om onze eigen ellende. Daarnaast werden we op de overnachtingsplekken gewekt door de apen die onze kampen bezochten op zoek naar voedsel. Ze waren zo tam (brutaal) dat ze letterlijk op een meter van je vandaan kwamen zitten, en als je niet oplette was je banana pancake verdwenen! Ook het oerwoud met haar bewoners was heel mooi, maar omdat daar onze marteling het grootst was en we 3 uur met zijn tweetjes hebben geploeterd om naar beneden te komen, hebben we daar niet echt van genoten.

Na afloop zijn we door de organisatie naar ons hotel gebracht in Senggigi (nog steeds Lombok). Deze hadden we zelf uitgekozen, dus was wel geslaagd! Een heerlijke bungalow met airco en veel ruimte, direct aan het strand. Hier hebben we nog 5 dagen “genoten” van ons herstel, waar we wel 2 dagen achter elkaar een full body massage voor nodig hadden. We hadden zoveel spierpijn dat we echt liepen als 2 bejaarden met een tempo van een halve kilometer per uur! En ja, een full body massage is normaal gesproken heel fijn en ontspannend, maar dat waren ze deze keer niet. De dames waren uiterst professioneel en wisten precies hoe ze onze spieren weer op gang konden krijgen. Maar wat een pijn!! Zo erg dat we er spontaan van gingen gillen en zelfs lachen….

Na aankomst op het eiland kon ik direct naar mijn plaats van bestemming lopen, want ik had al geboekt: een duikcursus bij Manta Dive met verblijf in één van hun bungalows. Bij aankomst werd ik gelukkig wel blij: Het duikcentrum is nog geen jaar oud, dus splinternieuw en erg luxe in vergelijking tot de andere hutjes. Zelfs Airco, een warme douche en een super goed en groot bed. Uitzicht op het zwembad en 10 meter verder op de zee; het biedt toch een beetje troost.
’s Middags, na wat snorkelwerk, volgde het intakegesprek met Christina, mijn duikinstructrice. Ze is Deens en runt samen met haar man (Zwitser) deze toko voor een jaar. Ook een leuke job! Tijdens het gesprek, waar je je gehele fysieke en geestelijke toestand mag verklaren, ging het gesprek -natuurlijk- ook over het reizen. Aangezien ik het steeds over “we” had, vroeg ze wie “we” dan wel zijn. Fuck, daar had ik mijzelf nog niet op getraind! en vertelde dus ongewild hoe het een en ander zat. Dat was niet de bedoeling! Maar achteraf was het misschien wel goed, want ze heeft me perfect ontvangen, begeleid en me vooral op mijn gemak laten voelen! Dat was toch wel heel fijn.

De volgende dag gestart met de theorie, wat oefenen in het zwembad en ’s middags de eerste duik in de zee, naar 12 meter diepte. Christina, nog herstellende van een koudje, bleek niet mee te kunnen en dus werd ik voor deze middag gekoppeld aan een andere dame-instructrice.
Wow!! Duiken is fantastisch! Ik had wat angst voordat ik hieraan begon, maar deze was duidelijk ongegrond! Het is echt heel mooi én veruit het beste middel om je hoofd helemaal leeg te hebben. Na een geweldige dag ’s avonds alleen eten. Hmmm. Ik ben gek op eten, maar in je eentje aan het water voel je je toch niet erg tof, dus vroeg het bed in (niet dat ik kon slapen, maar ach).

De tweede dag weer theorie en ’s middags de tweede duik in zee. Omdat Christina nog steeds zich niet goed voelde werd ik gekoppeld aan de derde dame: Liz. op 13 meter diepte waren naast veel vissen (waaronder een rog!) ook hetgeen waarvoor ik onder andere kwam: schildpadden! Echt geweldig! 1 was zelfs zo groot, dat ik er niet inpaste… ’s Avonds weer snel een eenzaam diner en het bed in met iPod en boek.

De derde dag bestond uit 2 duiken en theorie-examen. Tijdens de ochtendduik (met Liz) heb ik 2 exemplaren gezien van het andere waarvoor ik kwam: haaien!!! Ik dacht van tevoren dat ik dan bang zou zijn, maar helemaal niet dus. Wat een geweldige adrenaline spuit er dan door je lichaam! Op een paar meter afstand zwom de eerste langs ons en was zeker 1,5 meter groot. De tweede was iets kleiner, maar zeker niet minder mooi! Na deze geweldige ervaring tussen de middag examen doen. Dat valt op zich niet mee, als je hoofd (boven water) meer bij iets anders is dan bij berekeningen over nitrogen en dergelijke. Maar omdat ik blijkbaar goed in de praktijk ben (dat is niet om hier een beetje stoer te doen, maar dat wordt steeds tegen mij geroepen. Is ook niet zo moeilijk als je continu 1 op 1 les krijgt…) had ik toch genoeg kennis van de theorie om deze test goed te doorstaan. Daarna de laatste duik. Wederom werd ik gekoppeld aan een nieuwe instructrice; Nez. Vooral de dames zelf vonden dat erg grappig (”You’ve had all the girls! No one else did that before!”). Ook de laatste duik op 19 meter was weer top en de schildpadden waren weer zo vriendelijk om een stukje mee te zwemmen. Na het verrichten van wat speciale veiligheidshandelingen kwam de boot ons weer inladen. En voordat ik uberhaupt op de boot was gaf Christina mij mijn duikbrevet. Geslaagd!!!
’s Avonds voor het eerst niet alleen gegeten, want ik werd door de duikcrew uitgenodigd om bij een local met zijn allen te gaan eten en daarna een biertje te doen in een bar. Het was een leuke avond, want de groep is zeer internationaal en hebben allen zeer interessante verhalen en achtergronden. En ook al was dit beter dan alleen eten, toch lukte het mij niet om mij er helemaal in te storten en bleef het gevoel van alleen steeds bovendrijven.

De volgende dagen had ik maar 1 doel: Duiken!! Omdat ik nu mijn brevet heb, kan ik eindelijk de volle tijd onder water benutten om tussen de prachtige dieren en koralen te zweven, en hoef ik dus geen tijd te verspillen met oefeningen. De eerste duik was meteen weer fantastisch! We waren slechts met zijn tweeën: René, een Oostenrijker waar ik alle fun-duiken mee heb gedaan, en ik. Deze keer was de gids een local, en hij zei direct: “I am a relaxed diver”. En dat klopte ook, want door nauwelijks te zwemmen en alleen maar met de stroming mee te drijven verjaag je de vissen nieten komen ze zelfs af en toe nieuwsgierig bij je kijken.
We waren nog maar net op de bodem afgezakt, of een haai van een metertje of 2 kwam even om de hoek kijken. Direct sommeerde de gids ons om op de bodem te blijven zitten, wat we dan ook deden. De haai begon, op een metertje of 4 afstand, rondjes om ons heen te zwemmen. Hoe cool! Na een paar rondjes besloot hij om even lekker op de bodem te gaan liggen zonnebaden. Konden wij hem eens rustig bekijken. Deze geweldige ervaring is ook nog op foto vastgelegd door René! Helaas alleen met een niet-digitale camera, maar hij heeft mij beloofd dat hij over een week of 4 de foto’s zal mailen. Dan komen ze natuurlijk ook op de site.

Kortom: duiken is fantastisch, en Gili Air bevalt mij ook uitstekend. Ondanks de vreemde fase in de reis kan ik mij hier prima vermaken en blijf ik ook nog even hangen!

Hier zit ik dan op ‘mijn’ bounty eiland: Gili Meno. Ik heb het maar omgedoopt tot Gili Nemo, dat vind ik toepasselijker Zoals eerder beschreven is het echt een eiland waar ik tot rust kan komen. De eerste dag werd ik aangesproken door een local (Baah heette hij??) die me vertelde dat ze hier geen tijd hanteren en vaker niets te doen hebben dan wel iets. Ze doen hier dan ook alles heel relaxed.. Het is even wennen, maar met deze temperaturen (35-40 graden) kun je ook bijna niet anders.. Mijn werkwandeltempo is dus geminimaliseerd en ik slof bijna over het eiland.

Ik heb een bungalow gevonden die me 7euro per nacht kost inclusief ontbijt (een vette bananenpannekoek met een grote kop thee!). De eerste dag kwam mijn eerste ‘ik ben alleen paniek moment’. Ik was namelijk al na een uur de sleutel van mijn bungalow kwijt. Whaa en niemand om mijn frustratie op af te reageren of de schuld te geven, ik moest hem toch echt zelf zijn kwijt geraakt Na een tijdje zoeken drijft het zweet overal, maar ontdek ik dat de sleutel aan een hengsel van mijn tas is blijven hangen. Pff…vanaf nu iets beter opletten!

Toen ik de bungalow van de eerste nacht wilde gaan betalen, kwam ik Baah weer tegen (of hoe hij ook mag heten..) Hij bood aan om mee te lopen en me vervolgens te laten zien waar ik schildpadden kon zien tijdens het snorkelen. Nadat ik betaald had, begon ik me ongemakkelijk te voelen. Wat waren eigenlijk de bedoelingen van deze Baah? Was ik te achterdochtig of was dit vrouwelijke intuitie? Ik had pas bedacht dat hij geen snorkel of zwemspullen had, toen we al richting het water liepen. Hij in zijn boxershort en ik in mijn volledige snorkeloutfit zijn het water ingegaan. Ik heb een paar prachtige vissen gezien, maar snorkelen is niet fijn als je niet kunt ontspannen. Ik haalde vanalles in mijn hoofd. Zou hij me hier alleen achterlaten in het water, waar de stroming onverwacht sterk kon zijn? Was hij op mijn geld uit? Ik was duidelijk niet relaxed en ben weer het water uitgegaan. Baah begreep niet waarom ik zo snel alweer weg wilde. Hij vroeg dan ook een paar keer of ik niet mee wilde lopen de andere kant op. Om relaxed ergens te gaan zitten en misschien de zon te zien onder gaan. Op dat moment geloofde ik zijn goede bedoelingen, maar toch had ik er geen vertrouwen in. En ik had er ook geen zin in, want ik was dus duidelijk niet relaxed! Bovendien ben ik hier gekomen om alleen te zijn en na te denken en dat lukte zo niet. Ik ben gelukkig weer veilig teruggelopen naar mijn bungalow en werd langzaam weer rustig.

De tweede dag heb ik me op een verlaten stukje strand gedropt met een goed boek. Dit zorgde eindelijk voor de rust waarnaar ik verlangde. Het eiland is maar klein en smiddags heb ik een wandeling gemaakt langs de zuidelijke helft. Heerlijk die frisse zeewind, die je hoofd leegmaakt en de zon iets minder laat branden op je huid. Dit deel van het eiland leek wel verlaten. Ik zag overal afval en lege strandtentjes en hutjes. Dit deel werd duidelijk niet meer gebruikt voor het toerisme en ik was blij dat ik hier liep terwijl het licht was. Er is hier namelijks nauwelijks verlichting en aangezien de stroom hier regelmatig uitvalt, kan het heel donker worden. Er is 1 generator die het eiland voorziet van stroom en als daar even iets mis mee is dan zit je minimaal een uur zonder stroom. Maar een uur meer of minder dat maakt hier allemaal geen verschil.

De derde dag ben ik begonnen met wat afleiding, ik ben gaan snorkelen ’s ochtends. De eigenaar van mijn bungalow had een eigen bootje en hij wilde wel met mij gaan snorkelen. Heerlijk om in een bootje op het water te zitten, wat een rust, een frisse wind, het geluid van de zee, ideaal! Het snorkelen was geweldig! Ik heb heel veel vissen gezien, in alle kleuren, zelfs Nemo, mooi koraal en als hoogtepunt 4 reuzenschildpadden! Wiehoe!! Wat een leuke dieren zijn dat. Ze zwemmen zo relaxed, zelfs als je boven ze met ze meezwemt. Bij het derde punt waar we stopten, ontdekten we dat ik 1 van mijn flippers was verloren! Uhm, die had ik toch in het bootje gegooid? Maar hij lag er echt niet! Oeps, dan heb ik hem vast over het bootje heen gegooid?! Gelukkig kon mijn gids (sorry ik ben slecht in namen…) er ook wel om lachen en zijn we terug gevaren naar de plek waar ik hem verloren had. Ideaal dat die dingen blijven drijven!

Hoewel het hier ’s nachts heel hard waait en bijna stormt, leek het de dag erna bijna windstil. Ik voelde de zon op mijn huid branden en de koppijn langzaam opkomen. Met verbrande billen (van het snorkelen, want op de een of andere manier kan ik mijn billen daarbij niet onder water houden) in de zon moeten liggen is ook niet ideaal, maar zelfs in de schaduw kan ik hier verbranden. Ach, dan maar een dagje wat minder strand en me even terugtrekken. Er zijn hier genoeg hutjes waar je relaxed kunt liggen, nadenken, lezen, eten…
Langzaam begin ik te wennen aan het ritme op het eiland en van de locals. De rust die zij uitstralen zit ook in mijn hoofd nu. Dit voelt niet als reizen, dit is echt even vakantie, ook al ben ik alleen.

Op 13 oktober zijn we vanaf Bali vertrokken richting de Gili’s. Al vroeg kwam het busje ons ophalen, en terwijl wij nog wakker aan het worden waren stapten bij een ander hotel 2 heren in het busje die het wakker worden redelijk versnelden. Deze twee Hollanders waren nog stomdronken van de avond daarvoor en hebben ons, en de vele anderen, de hele bus- en boottocht mateloos, ongegeneerd, zitten vervelen met hun dronkenmansverhalen. Ze doen hier duidelijk wat ze thuis ook graag hadden willen doen en zijn nog trots op hun daden ook. Dat ze daarmee de locale bevolking beledigen doet hen blijkbaar niets. Dan schaam je je dat je een Hollander bent…
De boottocht duurde 2,5 uur en ging met de drie buitenboordmotoren aardig hard. Zo hard dat het gestuiter op het open water velen teveel werd; er is hard gevochten tegen omkerende magen, braakneigingen en flauwvallen. Ook Rianne had het er moeilijk mee. De eerste helft van de tocht werkte haar ‘antireisziekte armbandjes’ van de Beversport nog prima (welke trouwens ook heel goed zijn te gebruiken tijdens aziatische taxi- of busritjes!), maar toen ze vergat om naar de horizon te kijken, draaide haar maag zich langzaam om. Misschien was die halve fles wijn en de kan sangria van de avond ervoor toch niet zo’n goed idee geweest… Maar zonder al te veel gedoe bereikten we het oostelijke eiland: Trawangan. Dit is het “feest-eiland”, en dat bleek meteen. De sfeer bij aankomst voelde hetzelfde alsof je een disco op zondagmiddag binnenstapt, waar nog niet is schoongemaakt en daardoor duidelijk is dat het heel gezellig was de avond daarvoor. Blij dat we niet daar verbleven, want daar hadden we nu even geen behoefte aan. Gelukkig konden we de 2 andere Nederlanders wel hier achterlaten.
Snel door met een klein bootje naar het middelste eiland: Meno. De aankomst is gewoon op het strand, dus geen haven of iets dergelijks. Dat betekent uit de boot springen, met je gehele bepakking op je rug, in kniehoog water . Dat voelt goed! Meno is nog net niet onbewoond, maar voelt bijna wel zo. Er staan bijna alleen maar rieten/bamboe hutjes, er is beperkte electriciteit, geen zoet water aanwezig (dus douchen en tanden poetsen met zou water…en elke luxe is ver weg. Ideaal om tot jezelf te komen dus!
We hebben 1 nachtje samen doorgebracht in Amber’s House. Amber hebben we daar niet gezien; eigenlijk bijna niemand. Toen we aankwamen heeft een jongen ons de hut binnengelaten, daarna hebben we niemand meer gezien. Zelfs bij de uitcheck de volgende morgen konden we niet eens betalen, want er was niemand! Wij brave mensjes konden natuurlijk niet weg onder betaald te hebben.. Dus hebben we een briefje achtergelaten en Rianne heeft later alsnog betaald.
Na een rustig middagje met een voorzichtige snorkel (maar wel weer verbrand natuurlijk!) zijn we ’s avonds op een verlaten strandje in een verlaten hutje bij een verlaten restaurantje gaan eten, waar dan wél weer een indo bandje stond te spelen. Leuke muziek met dito sfeer, maar eerlijk gezegd zijn onze zangkwaliteiten beter dan die van het bandje (en die van ons zijn héél slecht!). Het was een heerlijke relaxte avond en mooie afsluiter!

De volgende morgen kwam daar het moment waar we beiden al een tijdje tegen aanhikten: het afscheid nemen. Na een drankje aan het water, wachtend op de boot, is Kees het bootje ingegaan om naar het laatste eilandje te gaan (Air) en daar te starten met een duikcursus. Een emotioneel moment dat nog wel even op het netvlies blijft hangen.