Na het weekendje Masbate was het tijd om terug te keren naar Manila. Daarvoor hebben we een tussenstop gemaakt in Legaspi (om vanuit daar te vliegen, want rijden duurde nu te lang).
Dit keer hebben we gekozen om in een ander gedeelte van Legaspi te verblijven: Albay. Dit is het duurdere gedeelte, maar als je goed zoekt (en de Lonely Planet negeert) kun je een prima hotel mét zwembad vinden voor een leuk prijsje; net zoals wij hebben gedaan. Na en paar baantjes te hebben getrokken, hebben we wél Lonely Planet’s raad opgevolgd en zijn we gaan eten in “Small Talk Café”: dat was weer een hele goede tip. Eindelijk even geen (fastfood)keten maar heerlijke Filipijnse “fusion” cuisine, waar wij lekkerbekjes wel raad mee wisten!

Een dag later stonden we na een vluchtje van drie kwartier weer in Manila. Ook daar hebben we bewust gekozen voor een ander gedeelte van de stad: Makati. Dit is het moderne gedeelte, waar we vooral een Mekka aan winkelcentra hebben gezien. Ze zijn allemaal aan elkaar gekoppeld, waardoor je echt kunt verdwalen tussen alle shops. Gelukkig zaten ook hier weer bioscopen, dus maar weer een filmpje gepakt. Enige nadeel is dat die airco’s in de bisocopen zo enorm koud staan, dat je het idee hebt dat je in een koelkast zit. Kippenvel overal! (Waarschijnlijk was het 18 graden, dus onze koelkast zal iets te warm staan momenteel…)

Op weg naar het vliegveld, voor onze vlucht “terug” naar Bangkok, realiseerden wij ons heel goed dat we de Filipijnen gingen verlaten. Het maakte ons wat weemoedig, want wij zijn in deze drie weken echt wel een beetje fans van deze archipel geworden! We hebben in deze drie weken al zo ontzettend veel gezien, maar aan de andere kant nog zo ontzettend veel niet gezien! Het land is enorm groot, en ondanks dat we al diverse eilandjes hebben bezocht, hebben we eigenlijk alleen nog maar het noorden gezien. We zijn niet eens op de Visayas geweest: central Philipino met de mooiste stranden en geweldige natuur (en toeristischer). Ook wilden we nog graag naar Palawan: het grote eiland aan de westkant, tegen Borneo aan. Op dit eiland alleen al kun je je een maand vermaken. En dan hebben we het nog niet eens over het zuiden van de Filipijnen, wat een prachtig gedeelte is, maar dat ook een wat gevaarlijker gebied is door de moslim-militanten.

Op zich is het ook wel weer goed om weg te gaan. Over een maand zijn de verkiezingen hier en we merkten dat de campagnes al weer begonnen waren. Dat is niet de tijd om op de Filipijnen te zijn, want het is dan erg onrustig. De moslim-militanten in het zuiden willen graag een zelfstandige staat en schrikken niet terug om af en toe deze eis bij te zetten met geweld en bomaanslagen (zoals bij de vorige verkiezingen met een bomaanslag op een treinstation in Manila). De Filipijnen zijn in het algemeen erg gelovig, met uitzondering van het zuiden volledig katholiek. Het is mooi om te zien (en vooral te voelen) dat ook hier het geloof verder een positieve vibe aan het land geeft! Maar aan de andere kant misten we een beetje de monniken en de boedha’s, die we dan maar weer in Bangkok gaan opzoeken.

We weten zeker dat we hier nog heel graag terug willen komen om nog zoveel meer te zien en te ervaren. De filipijnen zijn een aanrader van jewelste en weer een topervaring tijdens onze reis!!

Om in Masbate te komen, hebben we het gehele vervoerssysteem van de Filipijnen gebruikt. Van ons resort werden we met een tricycle naar Donsol gebracht, waar een jeepney ons verder bracht naar Pilar. De snelle boot van Pilar naar Masbate was helaas al volgeboekt. We konden 5 uur wachten tot de volgende boot, maar hebben besloten om met een kleiner bootje mee te gaan. Deze zou ons ook naar het eiland Masbate brengen, maar dan naar Auroroy, een plaatsje 25 kilometer ten noorden van Masbate town. Op de boot waren wij de enige toeristen en al snel zou blijken, dat wij ook de enige toeristen waren in Masbate.

De boot ging sneller dan wij hadden verwacht en 2,5 uur later waren we in de haven van Auroroy. Een tricycle bracht ons vanaf daar naar Baleno, waar we een Jeepney konden pakken naar Masbate town. Dit liep niet helemaal gesmeerd.. op het dorpsplein van Baleno kwamen de volkshoofden even bespreken hoe wij verder konden, want de laatste Jeepney was heel toevallig 8 minuten daarvoor vertrokken. Een lange discussie volgde tussen de ‘chauffeur’, een tolk en ons. De chauffeur wilde niet zakken in prijs, maar toen we uiteindelijk accoord gingen met zijn prijs, vroeg hij ineens weer 100 Pesos meer (1,5 euro, waar heb je het over…maar toch!). Wij waren klaar met hem, hebben onze tassen gepakt en zijn weggelopen. Op de hoek zijn we achterop een motor gesprongen, met onze rugzak achterop! Dit was het enige vervoermiddel dat we nog niet hadden gehad hier, wat een ervaring! Een rit van 40 minuten over een hobbelweggetje, maar door een prachtig heuvellandschap. We hebben onze ogen uitgekeken en echt genoten! De motor bracht ons niet helemaal naar ons hotel, dus het laatste stukje hebben we onze billen weer getraind in een tricycle (harde bankjes, hobbelweggetjes…). Uiteindelijk aangekomen in het hotel, vonden we dat we wel een duik in het zwembad hadden verdiend. Dat reizen (vervoerd worden) moet ook niet te vermoeiend worden

De volgende dag zijn we het centrum van Masbate town gaan verkennen. We voelden ons eerder VIPs dan toeristen, want we werden enorm aangestaard en iedereen sprak ons aan (varierend van; hello sir/ma’am, tot where are you going to, tot I love you). Het centrum was net zo rommelig en chaotisch als de meeste steden in Azie en er viel weinig frisse lucht op te snuiven. Ons hotel lag een stukje buiten het centrum en vanaf daar konden we een mooie wandeling maken met het mooie uitzicht op de zee en de eilanden.

De dag erna zijn we gaan doen waar we het meeste behoefte aan hadden en wat waarschijnlijk de laatste keer zou zijn van onze reis: naar het (witte) strand! Na weer een prachtig ritje, hebben we ons uitgestrekt in de schaduw en weer optimaal genoten. Palmbomen, blauwe zee, wit strand, dit zullen we zeker gaan missen! Ook op het strand trokken we veel bekijks. Een dapper mannetje durfde ons aan te spreken en bood ons zelfs 2 biertjes aan (ze hebben San Miguel hier!), wat wil je nog meer! Even later werd een baby tussen ons ingezet, zodat de ouders een excuus hadden om een foto te mogen maken van ons. Wellicht vinden we die foto later nog terug op internet, we hebben geen portretrecht aangevraagd. In ieder geval hebben we het vermoeden dat na dit weekend, het hele stadje weet dat er 2 blanke toeristen een weekendje in Masbate waren… En we hebben ons nog wel zo netjes gedragen

Donsol is een plaatsje van niets. Er staan 4 resorts die slechts een gedeelte van het jaar open zijn. Waarom wij er toch per se naar toe wilden: de grootste vissen ter wereld; walvishaaien! De walvishaai is een zeer bedreigde vissoort (nog zo’n 1000 exemplaren wereldwijd) en worden slechts zeldzaam waargenomen. 1 van de 2 plekken waar je ze kunt zien is dus Donsol. Hier in de Filipijnse wateren zijn er een 12-tal gesignaleerd, en deze laten zich eigenlijk alleen in de periode van maart tot en met mei af en toe zien. Zijn wij er even op het juiste tijdstip!

Het leuke is dat je -beperkt- met deze haaien kunt zwemmen. Het zijn dan officeel haaien (vinnen, kop, kiewen zien er ook zo uit), maar het zijn eigenlijk meer walvissen (groooot!). Ze zijn gemiddeld zo’n 8 meter lang, wegen zo’n 10 ton en eten alleen plankton. Vanwege hun beschermde status mag je er alleen mee snorkelen, niet mee duiken en zeker niet aanraken. En er mogen maar een beperkt aantal mensen het water in.

Maar bovenal: je moet natuurlijk geluk hebben ze te kunnen spotten. Wij zijn met 2 andere stelletjes (Fiona & Stephan uit Nederland en Daniel & Katherine uit Duitsland) een bootje ingestapt op zoek naar deze waterreuzen. Na 2 uur varen zonder resultaat gaven we al een beetje de moed op, maar ineens werd de gids wild en op zijn commando trokken we in alle haast onze snorkelspullen aan en sprongen het water in. Toen we onze hoofden onder water staken werden we even overvallen: we keken recht in de ogen van een reusachtige kop van een walvishaai, die op 1 meter afstand recht op ons afkwam! WOW! Met een intuitieve reactie zwommen we iets opzij en zagen de 8 meter walvishaai langs ons voorbij schuiven. Prachtig! Wat een enorme adrenaline-stoot als je zo’n enorm dier op 1 meter nadert….
Stijf van de adrenaline zijn we weer de boot ingeklommen. Na 3 uur varen was het tijd om terug te gaan. Maar net op dat moment begon de gids weer te gillen: op 25 meter van onze boot vandaan kwamen 2 enorme vinnen boven water. Normaal spring je niet het water in als je een haaienvin boven water ziet komen, maar wij dus wel. Op 10 meter van de walvishaai doken we onder, en zagen we dat de haai al naar ons toegezwommen was. Hij draaide zijn kop onze kant op en voor we het wisten zwommen we beiden op een meter boven hem. WOW! WOW! WOW! Al flipperend bleven we boven hem zwemmen. Niet te beschrijven wat een geweldig moment dat was! KJ bij de kop en Rianne bij de vin gleden we met het gracieuze dier door het water. Als hij maar niet omhoog komt, want dan hebben we een probleempje.. Maar na een minuutje koerste hij langszaam naar beneden en binnen een halve minuut was hij in het grijze diepe verdwenen.
We hebben gewoon met een walvishaai van 8 meter gezwommen!!! Hoe koel is dat?!?!? Om het woord maar eens goed te gebruiken: briljant!! Alleen al deze ene minuut was de lange reis naar Donsol waard. Dit unieke moment zullen we nooit vergeten. Zo mooi…
(We hebben foto’s genomen met een wegwerp-onderwater-camera; de vraag is of ze gelukt zijn, en dan nog kunnen we ze in NL pas laten ontwikkelen, dus de foto’s hier zijn niet van ons.. )

Na dit geweldige avontuur hadden we alweer zin in het volgende avontuur. We wilden voorkomen dat er angst voor het duiken zou ontstaan; we wilden graag nog een keer met ons koppie onderwater begeven. Dus de volgende dag zijn we meegegaan met een duiktrip die bestond uit drie duiken. We hadden duidelijk aangegeven dat onze laatste duikervaring niet helemaal goed was en dat we vooral een rustige duik wilden beleven. We zijn naar wat eilandjes (Ticao Island & San Miguel Island) gevaren (tochtje van bijna 2 uur) en daar kwam het spannende moment om weer onderwater te gaan. We hadden er vooral zin in! Al snel bleek dat dit ook echt een rustige duik zou worden.. we hadden 2 ervaren en rustige gidsen en dat op 3 duikers, waarvan de derde meer dan ervaren was! De gidsen begeleidden ons langs het prachtige koraal en wist met zijn zaklantaarn de juiste dingetjes aan te wijzen. Helaas was Rianne nog niet helemaal op haar gemak onder water en ze merkte dat haar ademhaling moeilijk ging. Na ongeveer 15 minuten seinde ze dit naar KJ, omdat haar meter ook op en neer bleef gaan. Ze kreeg lucht via de tank van KJ en wist redelijk rustig te blijven. De gids kwam al snel helpen en zag dat het gebrek aan zuurstof niet aan Rianne lag maar aan de sluiting van de tank. Toen Rianne weer via haar eigen tank kon ademen, had ze echter een probleem met haar gewichten, want ze was ondertussen alweer bijna boven water. Een heel goed drijfvermogen blijkbaar! Deze eerste duik werd daardoor afgerond en konden we ons klaarmaken voor de volgende duik.

De zenuwen voor het duiken waren dus nog niet helemaal weggenomen door deze ervaring, maar we wisten in ieder geval allebei hoe we moesten handelen in een dergelijke situatie. Om alle twijfels weg te nemen, wilden we juist weer een volgende duik ondergaan. Deze duik verliep helemaal soepel en gaf ons beiden weer vertrouwen in onze duikkunsten. We hadden prachtig koraal gezien en zijn zelfs door de grotten gezwommen. Heerlijk om weer te voelen hoe het duiken hoort te zijn! Na een lunch op de boot werd het tijd voor de derde duik. Voor deze duik zijn we naar de andere kant van het eiland gevaren. Ook dit was een hele goede duik, waarbij we veel gezien hebben. Een zeepaardje (zee-paardje, niet zeep-aardje), weer een zeeslang en een schildpad! Echt genieten dit! Een gezonde spanning hoort er ook bij, want zo blijf je alert. Wij zijn heel blij dat we 3 duiken hebben kunnen doen en nu weer vertrouwen hebben in onszelf en in het duiken! Het zal nu waarschijnlijk even duren voordat we weer onze nieuwe hobby kunnen uitoefenen, maar we hebben er nu al zin in!

Na deze avonturen was het wel tijd voor een paar daagjes rust. In Donsol is het echter wel heel erg rustig en stiekem hadden we ook de voorkeur voor een wit strand, ja ja, we raken verwend.. Dit deed ons beslissen om nog een eiland verder te hoppen, waar we nog 3 dagen konden relaxen.

Ons verblijf in Zuid Oost Luzon bestond voornamelijk uit: reizen. Van Puerto Galera naar Legaspi. We hebben de afgelopen dagen zo ongeveer alle vormen van transport die hier beschikbaar zijn gebruikt. Het enige wat we nog niet hebben gebruikt is het vliegtuig. Maar dat komt straks wel, als we terugvliegen naar Manila. Deze vlucht is inmiddels geboekt en kost slechts zo’n 20 euro p.p. voor een uurtje vliegen. Veel reizigers reizen dan ook tussen de eilanden per vliegtuig, want voor die prijs kun je het niet laten!

Maar toch wilden wij graag over land reizen, want dan zie je tenminste echt iets van het gebied. We begonnen het eerste stukje met de boot naar Batangas; anderhalf uur varen in een houten bootje voor 4 euro p.p. Vanaf daar met een touringcar naar Turbina; goed te doen voor dik een euro; 3 kwartier rijden. Maar vanaf daar konden we alleen met de local bus richting Naga, de stad waar we onze tussenstop wilde maken. Voor een kleine 6 euro stapten we in een typische aziatische local bus: te klein, te vies, te warm. In deze bus konden er namelijk 5 stoeltjes naast elkaar, zonder dat dat ten koste gaat van het gangpad, maar wel ten koste gaat van de bilruimte. Daarnaast is er geen airco of uberhaupt iets van lucht, behalve de open ramen. Deze worden al snel door de locals dicht gedaan omdat ze het koud krijgen, terwijl wij dan nog het zweet op onze rug hebben staan. Een duidelijk verschil van interne thermostaat.
Ook is het heel gewoon om te roken in de bus, sinaasappels en eieren te eten en de schillen gewoon op de grond te gooien. Met 9 uur was dit weer een erg lange reis (qua tijd, niet qua afstand; “slechts” 400 km), maar zeer de moeite waard: het landschap is echt prachtig! Schitterende landschappen, prachtige kustlijnen met eilanden en bergen. Het is heel puur, wat logisch is, omdat elk jaar hier de tyfonen en mansonen zich op dit stukje land uitleven. Daardoor is veel permanente bebouwing hier niet echt een goede keus. Dat geldt trouwens ook voor de wegen die keer op keer verwoest worden, dus de vering wordt goed getest op dit traject (net als ons spek op de billen).

Moe maar voldaan bereikten we Naga: een studentenstad waar niet heel veel bijzonders te beleven is, dus hebben we weer lekker een bioscoopje gepakt (Alice in Wonderland in 3D). Het vervoer in de stad deden we, naast het lopen, met de tricycle: een brommer met zijspan. Nee niet motor, brommer. Het kost je 70 cent om van A naar B in de stad te komen, wat een prima prijs is voor een ritje wat wederom gemaakt is voor 1,5 kont (zelfs na het verlies van al die kilo’s). Op zich best opvallend, want de Filipijnen zijn zelf behoorlijk stevig voor Aziatische begrippen. Dat zal waarschijnlijk komen door alle fastfood-restaurants die hier zijn (toch die Amerikaanse invloed, he); echt niet normaal. Er is geen gewoon restaurant te vinden, maar in elke straat zijn er minstens 4 fastfoodketens vertegenwoordigd! Aangezien onze magen niet bestand zijn tegen zoveel fastfood, waren we blij dat er ook ketens waren die salades serveren…

Van Naga zijn we met een minibusje naar Legaspi gereden: Voor 2,5 euro wordt je, behoorlijk comfortabel, in 2 uur 100 kilometer verderop gebracht. Legaspi is niet echt (echt niet) een mooie stad, maar het ligt wel aan de voet van de Mayon vulkaan. Deze vulkaan is erg indrukwekkend om te zien, vooral door zijn (volgens de Filipijnen) perfecte kegelvorm, rijzend vanuit een valk stuk land.
Wij zijn naar een plekje gereden om het perfecte uitzicht op de berg te hebben. Dit hebben we gedaan met een Jeepney. Een Jeepney is eigenlijk een soort stadsbus (gewone zijn er dus niet). Aan de voorzijde is het een Jeep, aan de achterkant een pick-up truck met bankjes en een dakje. De passagiers springen op en af de wagen. Er rijden er zoveel van rond dat ze echt in caravaan achter elkaar aanrijden. Je hoeft dus nooit langer dan 10 seconden te wachten! En de kosten: echt waar, anderhalve cent, en dan maakt het niet uit of je honderd meter meerijdt of de hele stad door! Het enige nadeel is dat deze Jeepney’s de ozonlaag in één dag van de aardbol wegvagen… Roetfilters kennen ze hier nog niet!
Aangekomen bij het uitkijkpunt hebben we rustig 2 uur naar de vulkaan zitten kijken, hoe hij opdoemde vanuit de wolken en weer verdween achter deze wattenbergen. Echt prachtig!

Legaspi was echter niet het “einddoel” van onze reis door Zuid Oost Luzon: Dat was Donsol. Hier stonden een paar bijzondere ervaringen op ons te wachten!

De busrit vanaf Manila bracht ons voor de verandering over een goed aangelegde weg, naar de haven van Batangas. Daar vertrok de Ferry naar Puerto Galera. De ferry was geen grote boot waar auto’s op kunnen, maar een houten bootje met zijbalken voor het evenwicht. Ook deze keer was Rianne weer blij met haar anti-zeeziek armbandjes. In Puerto Galera stapten we uit op het strand, dit voelde al meteen als vakantie! We werden (te voet) naar ons hotel gebracht, wat een prachtig resort bleek met huisjes tegen een berg en een mooi zwembad. Het uitzicht was geweldig, we konden vanuit onze bungalow over de baai kijken en genieten van de zonsondergang.
[

We werden geintroduceerd bij een duikschool met een Nederlandse en Belgische eigenaar. Dit klikte meteen en Rianne voelde zich er prettig genoeg bij om haar duiklessen te gaan volgen! De eerste dag in Puerto Galera werd gevuld met het lezen van de theorie, afgewisseld met een plons in het zwembad. Toch nog wennen om weer te studeren en je hersenen te trainen na zo'n lange tijd van vakantie...

De cursus startte met een praktijkles en dus de eerste duik! Enorm zenuwachtig vooraf, maar gerust gesteld door KJ, de instructeur en de uitleg. Een enorme luxe om priveles te krijgen en dan ook nog in het Nederlands! WAAAAUUUUWW wat is duiken geweldig! Dat was de eerste indruk en die is daarna alleen nog maar versterkt. De tweede dag met twee duiken volgde en hierin lukte het om de juiste balans te vinden en te genieten van de omgeving. Prachtige vissen gezien en zelfs door een wrak gezwommen.
De rust onder water en de vrijheid, dat is zo'n bijzondere ervaring!

Na het behalen van het theorie examen op de tweede dag, was de derde dag meteen de laatste dag van de cursus. Er stond alleen een duik in de ochtend op het programma en deze keer mocht KJ de buddy van Rianne zijn. Samen duiken was nog leuker dan alleen, nu konden we achteraf ons enthousiasme delen en bespreken wat we allemaal gezien hebben! Heel mooi koraal ook hier en hele mooi vissen en ook…jawel, twee zeeslangen! Gelukkig reageerde Rianne deze keer niet zo in paniek als in Thailand, maar wist ze rustig te blijven en kwam ze redelijk dichtbij de slangen, wetende dat ze niet snel agressief kunnen worden (ook al zijn ze enorm giftig). Tijdens de duik zijn we ook door een ‘hole in the wall’ gezwommen, dit was dichtbegroeid met koraal en er waren hele mooie garnalen en vissen te zien. Kortom; een geweldige duikervaring! En daarna kwam de vraag… is Rianne geslaagd? Ja! Jippie, ze mag nog vaker gaan duiken! Weer een dure hobby erbij…
KJ hield zich tijdens de cursus van Rianne prima bezig: hij deed 2 duiken per dag. Het duikgebied is prachtig en divers en met zo’n 40 duiksites genoeg te doen! Tenslotte besloot KJ om nog een nieuwe duikervaring op te doen: een nachtduik! Weer een geweldige ervaring. Je bemerkt niet meer dat je in water zit, dus het lijkt of je zweeft in de ruimte. Echt waanzinnig! En je ziet een heel ander onderwaterleven met andere dieren op dit tijdstip.

Om hier maar meteen gebruik van te maken, hadden we een trip geregeld voor de vierde dag. Een dagje weg op de boot met 2 duiken bij Verde’s Island en een lunch op het strand tussendoor. Het leek een fantastische dag te worden, maar die dag kreeg een andere wending.
De eerste duik ’s morgens duurde maar 10 minuten. De stroming was te sterk en we konden niet op de plaats komen waar we wilden, dus de instructeurs haalden ons weer naar boven. De tweede duik, in de zogenaamde “Washing Machine” (een rond gebied tussen rotsen waar je door de sterke stroming van alle kanten als in een wasmaschine op en neer wordt gegooid), duurde ook maar een kwartier, omdat we niet de juiste stroming te pakken kregen om in die wasmachine terecht te komen. Dan maar eerst BBQ-en op het strand (Deze was erg goed!). ’s Middags werd een poging ondernomen op de eerste duikplek om daar alsnog een mooie duik te maken.
Na een halfuurtje dobberen op 18 meter diepte tussen het koraal (was weer erg mooi) gingen we een muurtje over, gevoed door een sterke stroming. Daar moesten we ons even aan de rosten vasthouden om niet af te drijven. KJ zat op 60 bar (bij 50 moet je weer omhoog) en gaf dit aan bij de gids, die direct ons gereed maakte voor de tocht naar het opppervlakte. Rianne en KJ dobberden wat en keken elkaar ineens aan… Wat een druk op de oren! Hoe kan dat nu ineens? En vervolgens was het ineens pikkedonker en iedereen was weg. Wat wij toen niet wisten, maar nu wel, is dat we in een zeer sterke neerwaartse stroming terecht waren gekomen die ons in 20 seconden van 18 meter naar 45 meter diepte had gezogen! KJ wilde kijken op zijn dieptemeter, maar kwam erachter dat hij deze niet had én dat zijn lucht op 0 bar stond (leeg dus!). Op dat moment had de gids hen weer bereikt en hij greep Rianne bij haar vest. KJ zwom, intuitief, als een idioot omhoog naar de oppervlakte. De paniek sloeg even toe bij KJ, omdat hij dacht op 18 meter diep te zitten, maar hij zat dus op 45 meter en werd nog steeds naar beneden gezogen. Dan is het een hele lang tocht omhoog waar geen einde aan lijkt te komen, zeker als je weet dat je fles zo goed als leeg is en je niets kunt zien! Maar uiteindelijk toch de oppervlakte gehaald, nog steeds niet wetende wat er in godsnaam was gebeurd.
Toen begon de volgende spannende fase: waar is Rianne? Heeft de gids haar nog vast en komen zij veilig boven? Na een minuut of 3 konden -beiden- opgelucht adem halen. De gids had haar te pakken gekregen en haar netjes, zelfs met een kleine safety stop (op 5 meter diepte een korte stop voor de veiligheid), naar de oppervlakte gebracht. En dat was maar goed ook, want dit is wel een hele ervaring voor een onervaren duiker, waar bijkomt dat Rianne ook een paniekmomentje had omdat ze niet wist waar KJ was gebleven.
’s Avonds is er in het duikerscafé onder het genot van een biertje nog even flink ge-evalueerd met de gidsen. Zij hadden zo’n sterke onderstroom nog nooit meegemaakt en waren dus ook verrast, en met zijn allen waren we gewoon heel erg onder de indruk van de gebeurtenis. Maar we zijn dit hachelijk avontuurtje zonder noemenswaardige kleerscheuren (alleen een bloedneus bij KJ en beiden wat oorpijn) vanaf gekomen! De zee heeft zijn macht nog maar eens getoond…

De volgende dag maar even niet duiken. Samen met een Russisch stel (Ivar en Katja), waar we samen mee gedoken hadden, zijn we op de brommer een stukje over het eiland gescheurd en onszelf daarna lekker op het strand van White Beach gedeponeerd. Even helemaal niets; heerlijk!

Puerto Galera draait voor 99% om duiken. Het is dan ook moeilijk om over iets anders dan het duiken te vertellen. Maar we kunnen het niet laten om te vermelden dat we toch een minpuntje hebben gevonden aan dit verder geweldige paradijsje: veruit de meeste toeristen zijn westerse mannen, die naast het duiken op zoek zijn naar of reeds in het bezit zijn van een leuk Filipijns vrouwtje. Helaas zijn deze mannen niet allemaal zo leuk als de eigenaars van ‘onze’ duikschool, maar zijn het vooral oudere mannen met enorme bierbuiken. Het klopt niet om deze mannen met kleine, smalle en waarschijnlijk ook jonge (moeilijk in te schatten voor ons) Filipijnse dametjes te zien. En als zulke mannen dan ook nog in t-shirts lopen met de tekst “no money, no honey”… tja, dan trekken wij zo onze conclusies. We waren dan ook heel blij dat we hier samen waren, want zodra we alleen ergens liepen, kregen we ruime aandacht van de locals. Maar dat was niet de aandacht waar wij op zaten te wachten.

Na een relaxed weekje in Puerto Galera, moesten we toch maar weer eens verder. We hadden tenslotte maximaal 3 weken te besteden in de Filipijnen en er is nog zoveel meer te zien! Dus werd het tijd om uit te checken en de boot terug te pakken, om vanaf daar de bus richting zuid-oost Luzon te nemen.

Na 6 maanden Azië is het even wennen: wat een andere wereld ineens! De Filipijnen zijn dan wel Aziatisch (het ligt er, de mensen zien er duidelijk Aziatisch uit en ook het verkeer en de sloppenwijken zijn echt Aziatisch), maar het is een uniek land. Dat is op zich niet zo gek: meer dan 3 eeuwen hebben de Spanjaarden hier overheerst en een eeuw geleden kocht de USA voor 20 miljoen de Filipijnen van Spanje.

Het resultaat is dat de cultuur hier een combinatie is van 3 culturen: Aziaten met een Spaans temperament en een Amerikaanse manier van communiceren (hoog volume, overdrijvingen en de Amerikaanse gastvrijheid: “hello, sir”, “Thank you, sir”, “please come again, sir”). Erg uniek, maar vooral: erg plezierig. De mensen zijn heel gastvrij, mooi en vriendelijk (en ze spreken allemaal Engels)!
En dan vielen wij met onze neus in de boter: Manila. Een stad van 12 miljoen inwoners, waarin alle cultuurstijlen in de gebouwen terugkomen. Overheersend is de Aziatische chaos, met hier en daar prachtige spaanse gebouwen en zelfs een heel Spaans vestingsstadje. Maar Manila heeft het heel zwaar gehad in de Tweede Wereldoorlog. Japan heeft vanaf 1941 daar op brute wijze de macht gegrepen en vanaf 1944 heeft Amerika er alles aan gedaan om deze weer terug te krijgen. Aangezien dit gevecht vooral plaatsvond in Manila behoort de stad tot de top 3 van meest verwoeste steden in de Tweede Wereldoorlog en zijn er 150.000 burgers omgekomen. Ter vergelijk: dat zijn er meer dan ten gevolge van de atoomboom op Hirosjima. De herbouw bestaat vooral uit Amerikaanse stijl, vergelijkbaar met die in Miami: art-deco met felle kleuren.

We hebben dan ook lekker door de stad gedwaald om dit allemaal op te snuiven. In Intramuros, het oude Spaanse vestingsstadje, waren we niet alleen toerist, maar ook attractie. Veel toeristen lopen hier niet, en zeker geen blonde. We werden dus regelmatig gevraagd of ze met ons op de foto mochten, wat wij natuurlijk prima vonden, mits wij ook een foto mochten nemen
Alsof deze aandacht niet genoeg was, sloegen we op goed geluk een andere wijk in. Een beetje de verkeerde keus. We liepen regelrecht de sloppenwijken in. Veel armoede maar supervriendelijke mensen, die allemaal verbaasd maar super positief op ons reageerden. Tja, daar zie je al helemaal geen blonde toeristen. Ook al voelden we ons niet echt helemaal veilig, achteraf was het een hele mooie en vriendelijke ervaring!

Het eten is meer beinvloed door de Spanjaarden en Amerikanen dan door de Aziaten. Voor ons geen probleem: het is weer lekker! Verder zijn er natuurlijk de grote warenhuizen, waar we ook nog even een kijkje hebben genomen en om eens gek te doen: we hebben een bioscoopje gepakt! Voor 2,5 euro een prima Amerikaanse film met zo ontzettend hard geluid dat je er echt middenin zit.

Hoewel we in deze korte tijd maar een stukje van Manila hebben kunnen zien, heeft de stad een behoorlijke indruk achtergelaten. Maar vooral positief! En dat beloofde veel voor de rest van de Filipijnen. Het bladeren door de Lonely Planet maakte het er ook niet gemakkelijker op. Met het maken van keuzes waar we naartoe zouden gaan was het meer de vraag wat we moesten missen dan wat we graag willen zien: er is teveel moois hier! Maar onze eerste stop lag vast: Puerto Galera: het duikersparadijs van de Filipijnen, waar ook wij (allebei!) een kijkje onder water gaan nemen!