Aangekomen met de bus in Phnom Penh werden we -natuurlijk- met de bus ergens afgezet ver buiten het centrum. Het bureau die de bus had georganiseerd kon voor ons -natuurlijk- wel hotelletjes en transport regelen. Aangezien wij al een hotel hadden geregeld, hebben we een Tuktuk gedeeld met Ajhmed en Marie. Daarna hebben we van hen afscheid genomen en hebben onze intrek genomen in een behoorlijk mooi hotel, wel iets buiten het centrum.

Omdat we geen zin hadden in iedere keer een Tuktuk te nemen, hebben we 2 fietsen gehuurd voor 1,5 dollar per dag. Heerlijke vrijheid, maar wel weer even opletten in het verkeer. In andere landen was het vooral opletten in de drukte en op de “andere” verkeersregels, hier lijkt het erop dat ze helemaal geen regels hebben. De kruispunten hebben hier geen stoplichten, verkeer van rechts lijkt voorrang te hebben, maar het gaat er vooral om: doordrukken! Gewoon je auto ervoor gooien en doorduwen. Dat moet je dus ook doen op de fiets, en dat is wat minder gemakkelijk als een pickup naast je staat te duwen. Daarnaast is het hier de normaalste zaak als fietser of scooter om te spookrijden, dus zelfs als je netjes rechts blijft loop je het risico op een frontale botsing. Maar iedereen blijft gewoon glimlachen, wij dus ook, en zo redden we ons weer prima!

Met een bezoek aan de Killing Fields en aan het martelkamp S.21 was de tweede dag in Phnom Penh een behoorlijk indrukwekkende. In het martelkamp S.21 (een voormalig schoolgebouw) zijn, tijdens het Pol Pot regime, duizenden (onschuldige) mensen gemarteld op schrikbarende manier. Het bewijsmateriaal daarvan was daar nog gewoon aanwezig, evenals honderden foto’s van de slachtoffers, inclusief kindjes. Er gaan zoveel rillingen door je lijf als je door die gebouwen loopt, dat is niet te omschrijven. Heel indrukwekkend.
Na een periode van marteling werden deze mensen als vee afgevoerd, 12 kilometer buiten de stad, naar de Killing Fields of Choeung Ek. Hier werden zij in grote massa’s vermoord, of beter gezegd vernietigd (zo noemde de Khmer Rouge dit). Er zijn inmiddels ruim 80 massagraven gevonden en geruimd (en dit is alleen nog maar van Phnom Penh: er zijn tientallen van deze plekken). Je kunt tussen deze massagraven door lopen en eveneens het monument bezoeken: een 30 meter hoge toren (monument) waar de schedels en overige botten van de slachtoffers achter glas liggen opgestapeld. Het meest verschrikkelijke was nog wel de boom waartegen de baby’s vermoord werden; door hun hoofd tegen deze boom kapot te slaan. Wat een hel heeft dit land doorstaan!

De andere dagen hebben we doorgebracht met sightseeing op de fiets. We hebben onder andere het Koninklijk Paleis bezocht; een mooi complex waar ook de Zilveren Pagoda staat. Wij wisten niet waarom deze Zilveren Pagoda heet, want we hebben alleen maar goud gezien. Achteraf bleek de vloer van zilver te zijn… Ook hebben we een bezoekje gebracht aan de Russische Markt: een overdekt marktplein waar ze wederom alles wat los en vast zit proberen te verkopen. Wat een troep bij elkaar, kinderspeelgoed, kleding, gereedschap en ook ‘vers’ vlees dat voor je neus op de grond werd gesneden. En dat alles zo dicht mogelijk op elkaar gepropt. We hebben al veel van dit soort markten gezien, maar deze was toch wel de meest afstotelijke.

Phnom Penh is op zich niet een heel bijzondere stad, maar biedt voldoende om je er een paar dagen te vermaken. Wat wel ontzettend moeilijk is hier, zijn de “bedelaars”. Natuurlijk kom je deze in heel Azie tegen, maar hier zijn het er ontzettend veel, in vele verschijningen: kinderen die je proberen boeken te verkopen, veel gehandicapten die zelfs op een bed worden voorgereden, landmijn-slachtoffers en ga zo maar door. Je kunt niet iedereen wat geven, daar zijn het er echt teveel voor, maar het is echt heel moeilijk en soms hartverscheurend om nee te moeten zeggen.

In Phnom Penh eindigt onze reis door Cambodja; de reis gaat nu naar Vietnam waar we eerst 4 dagen door de Mekong River Delta zullen gaan varen. Cambodja is een bijzonder land, waar de recente tragische geschiedenis nog duidelijk aanwezig is. De armoede is hier goed te zien en te voelen (vooral op het platteland) en toch lijkt iedereen hier zo gelukkig. Deze mensen weten wat vechten is en je ziet aan de gezichten dat ze van iedere dag eruit willen halen wat erin zit. We hebben genoten van de intensiteit van Cambodja en zijn erg blij dat we ook een deel van het echte leven hier hebben gezien (op het platteland). Wat een prachtig land en wat een prachtige mensen, dat zullen we niet snel vergeten!

De boottrip naar Battambang was om meerdere redenen memorabel. We werden ’s ochtends om 6 uur opgehaald bij het hotel met een pick-up. Een nieuw record voor ons: met 16 personen én bagage gelijkertijd op een pick-up. Deze rit naar de haven als sardientjes in een (geopend) blikje duurde ongeveer 45 minuten. Daar werd iedereen verdeeld over 2 boten; de ’speedboot’ naar Pnom Penh en de boot naar Battambang. Het was een houten boot met (harde) houten bankjes. Na bijna een uur was iedereen aanwezig en ook hier werd het volstou beleid gehanteerd. Niet alleen de bankjes waren bezet, ook het achterdek en het dak zat vol met mensen. De motor werd gestart en dat was het einde van elk gesprek: een vrachtwagenmotor lag open en bloot op 2 meter van ons af en draaide op volle toeren… Wat een geluk dat we onze oordoppen nog in de tas hadden zitten! Een andere uitdaging was het toilet… er was een toiletpot, maar doorspoelen zou niet lukken en het woord schoon was hier blijkbaar ook niet bekend.

De tocht zou 6-8 uur duren, dus wij gingen terecht uit van een tocht van 10 uur. Dit lijkt een hele lange trip op een houten bankje met enorm veel herrie, maar de tocht was prachtig! We voeren over Ton Lé Sap (groot zoetwater meer) en gingen door kleine zijriviertjes. Daar kwamen we langs flaoting villages (een nieuw begrip voor woonboten) en zagen het plattelandsleven van dichtbij. Ook was de ongerepte natuur goed zichtbaar. We voelden ons soms echt in de middle of nowhere. Overal waar we langs de “bewoonde” wereld kwamen, waren kindjes in het water aan het spelen. Zonder één uitzondering zwaaiden alle kindjes vol enthousiasme en riepen “hello” naar de boot met toeristen. Zo leuk! Nu weten we hoe de koningin zich voelt na een dagje terugzwaaien . Wat de boottocht ook bijzonder maakte, was het contact met andere mensen. Zo kwamen we Sharon en Justin weer tegen, die we hadden ontmoet bij het bezoeken van Angkor Wat (tempels) bij Siem Reap. Leuke gesprekken volgden en uiteraard moesten we dit achteraf afsluiten met een drankje. Zij gingen daarna helaas meteen door naar de grens en wij zijn samen met Marie en Ajhmed (die we op de boot hadden ontmoet) naar een hotel in Battambang gegaan.

Samen met Marie en Ajhmed hebben we Battambang en omgeving verkend. Battambang is op zichzelf niet echt bijzonder (we zijn hier vooral naar toe gegaan voor de boottocht en daarmee het plattelandsleven te zien), maar wel net genoeg te doen om 2 dagen te blijven.

Na een rondje door de stad te hebben gelopen (veel te warm!) zijn we op jacht gegaan naar een leuk restaurantje. De Lonely Planet, die we inmiddels zeker niet meer blind vertrouwen, had hier een paar missers… Het eerste restaurant, waarvoor we speciaal 2 kilometer hadden gelopen, was definitief gesloten. Het tweede restaurant was inmiddels van naam veranderd en leek een ander doel te hebben dan de andere restaurants.

We werden ontvangen door dametjes in korte jurkjes en de overige klanten waren voornamelijk mannen. Verder dan een biertje zijn we dan ook niet gekomen. Op één restaurant na, zijn alle restaurants voorzien van tl-lampen, plastic stoeltjes en met een beetje ‘geluk’ ook een tv. Gelukkig konden we ook op het dakterras van ons hotel terecht voor een drankje en een hapje.

De tweede dag zijn we op de motor gestapt om de omgeving te verkennen. Eerst zijn we naar de bamboetrein gereden. De rit ernaartoe was het meest bijzonder, omdat we het plattelandsleven weer van dichtbij te zien kregen. De bamboetrein is een bamboevlot dat op oude treinrails vooruit komt, aangedreven door een grasmaaiermotor, en als vervoersmiddel dient. Het lijkt echt meer als doel te hebben om de toeristen te vermaken.

We vervolgden onze rit over een hobbelweg die bedekt was met ‘Cambodjaanse sneeuw’, beter bekend als rood stof. We kwamen uit bij een berg met daarop 2 tempels en een killing cave. De tocht naar boven was zwaar op het heetst van de dag en we zagen er vermoeid uit, bedekt met zweet en rood stof. Maar het uitzicht op de berg was mooi en de sfeer in de killing cave bezorgde ons kippenvel.
In deze grot zijn schedels en botten van mensen gevonden die zijn vermoord tijdens het regime van de Khmer Rouge.
Na de afdaling was het tijd voor de lunch en vervolgens zijn we in een high speed tempo terug gevlogen naar het hotel. Tijd voor een verfrissende douche!

De volgende dag was het tijd om te vertrekken, deze keer weer met de bus. Op naar de hoofdstad van Cambodja: Phnom Penh!

Na een lange tocht vanuit Thailand hebben we Cambodja bereikt. De tocht was vooral lang doordat we de grens moesten passeren: dat gaat iets minder snel dan bijvoorbeeld vanuit Nederland België in rijden. Visa, stempeltjes, controle hier en daar en natuurlijk de zogenaamde “service” van de touragent waardoor het visum voor Cambodja toch weer iets duurder werd. Maar we waren in Cambodja!

Als eerste plaats hebben we Siem Reap bezocht. Bekend om haar enorme tempelcomplex (Angkor), maar voor ons ook een stad naar ons hart: gezellig, koloniaal (dus mooie, sfeervolle gebouwen) en heel veel vriendelijke mensen. Nou ja, op eentje na dan. Toen we aankwamen met de bus zijn we overgestapt op een tuktuk om een guesthouse te zoeken. Waarschijnlijk lag, door alle luxe die we de afgelopen weken in Thailand hebben gehad, onze lat iets te hoog. We vonden geen enkele kamer goed genoeg. De tuktuk-driver werd helemaal gek van ons en gooide ons, na het afkeuren van de 7e kamer, zijn tuktuk uit en liet ons achter….. Uiteindelijk vonden we om de hoek een kamer bij Takeo Guesthouse, die enigszins aan onze verwachtingen voldeed. De prijs (11 dollar) is in ieder geval weer goed!

Natuurlijk moesten we naar het tempelcomplex Angkor. Met Titi, onze Tuktuk-Driver die in ons hotel woont, zijn we de eerste dag alleen wezen kijken voor de sunset. Dit leverde natuurlijk weer de nodige mooie plaatjes op.

De tweede dag zijn we wederom met hem op pad gegaan om alle andere tempels te zien. Eén daarvan lag heel ver weg, maar was volgens Titi de mooiste. Maar voor ons was de rit er naartoe van ongeveer een uur zeker net zo mooi: prachtig door het Cambodjaanse landschap met onderweg het echte plattelandsleven van Cambodja. Halverwege brak de ketting van Titi’s brommertje. Met wat hulp van wat kneuterboertjes kon dit weer redelijk snel gerepareerd worden. Ondertussen werden wij bewonderd door de toegestroomde kindjes. Hoe lief zijn zij! En een mooi plaatje, zo samen met Rianne op de foto.
Na een flink aantal uurtjes tempels beklimmen en foto’s schieten waren we door de hitte behoorlijk op en zijn weer terug gekeerd naar ons guesthouse.

Na een lekker nachtje slapen was het tijd voor nog meer cultuur: op naar het National Museum of Cambodja. Met de fiets aangekomen was het verschil in entreeprijs voor foreigners (12 dollar) ten opzichte van de locals (3 dollar) ons iets te groot, dus zijn we rechtsomkeer gegaan.

Dan maar de stoute schoenen aangetrokken: KJ is naar de kapper gegaan om zich een Cambodjaans kapsel aan te laten meten. Met toch enigszins geknepen billen (wat zou hij er van maken?!?) onderging hij deze 2 dollar haircut en besloot zich ook maar voor 1 dollar te laten scheren. Gelukkig: ook Rianne was tevreden met het resultaat.

De laatste avond zijn we naar een (soort van) cello-concert geweest voor het kinderziekenhuis, welke hierdoor een indrukwekkende avond werd. De stichter van de 5 kinderziekenhuizen in Cambodja gaf een voorstelling op cello en vertelde zijn verhaal over de kinderziekenhuizen met een lach en een traan. Het gaat nu te ver om zijn verhaal hier te vertellen, maar het was zeer, zeer indrukwekkend. Het bracht ons even terug in het land waar we zijn: verschikkelijk arm met een nog ergere (recente) geschiedenis (Khmer Rouge), waarbij de kinderen geen kans hadden om te overleven bij ziekte. Inmiddels hebben deze kinderen door deze kinderziekenhuizen wel een kans gekregen om te overleven; een particulier initiatief dat bestaat door enkel giften en niet van publiek geld (integendeel zelfs: het werd even heel duidelijk hoe belachelijk de (wereld)politiek hierin is en hoe gemakkelijk wij Westerlingen het dan hebben ten opzichte van dit soort arme landen). Voor iedereen die geinteresseerd is in dit verhaal en de kinderen van Cambodja: kijk op www.beatocello.com.

We hebben Siem Reap verlaten met de boot, op weg naar Battambang. Siem Reap was voor ons een zeer leuk en indrukwekkend stadje, met veel leuke bezienswaardigheden, gezelligheid en vriendelijkheid en vooral ook: lekker eten!! We hebben genoten van de leuke en sfeervolle restaurantjes / cafeetjes en vonden het ook heerlijk om rond te struinen over de nightmarket. Nergens worden de mensen te opdringerig en je voelt de oprechte gastvrijheid van deze mooie mensen.