Een weekje na Muse en Editors mochten we alweer naar Nijmegen afreizen: op weg naar Rock in Park!!! Hier keken we al sinds kerst 2009 naar uit, want tijdens onze wereldreis kregen wij met kerst van onze lieve vriendjes Henk & Marwil via een videoboodschap deze kaartjes cadeau! Hoe super! Niet geheel toevallig gingen ze zelf ook, dus dat kwam mooi uit . Met een gevulde koelbox achterin en Henk achter het stuur kwamen we aan in een bloedheet Goffert Park.

De hoofdreden om naar Rock in Park te gaan was eigenlijk de Headliner: Pearl Jam. KJ is hier al sinds het debuutalbum Ten fan van en had ze al niet meer sinds eind jaren ‘90 live gezien, dus dat werd weer eens tijd. Ook Rianne was, met de heropleving van Pearl Jam afgelopen jaar, gedurende de wereldreis inmiddels enorm fan geworden, Maar eerst waren er nog diverse andere bands, maar deze voelden in eerste instantie toch als een heel goed en heel lang voorprogramma. Eigenlijk doen we ze daar ook weer tekort mee. Toen we binnen kwamen hoorden we nog net de laatste tonen van The Black Keys: een erg goede band en we konden nog net horen dat het live ook toppie klonk. Na het -in onze ogen- eentonige optreden van Rise Against kwamen de White Lies met een strak optreden. Niet echt uit je dak, maar wel gewoon goed. Nee, dan de Stereophonics!!! Wow, ze speelden (gelukkig) veel oude bekende songs en maakten er echt een feestje van! Absoluut een klein hoogtepuntje!! Alleen jammer dat deze Welshmen niet “As long as we beat the English” speelden, aangezien die middag Engeland was afgedroogd door Duitsland!

We zullen niet te veel woorden vuil maken aan Amy McDonald Duck. Ze zal best goed zijn, maar -gaap- zoooooo saai. Gelukkig hadden we nog wel Ben Harper als ultiem voorprogramma van PJ.

Ben Harper is een briljant muzikant en liet dat nog maar eens zien. Zoals hij weet te zingen en zijn gitaar weet te beroeren… Dat moet je raken. En natuurlijk, gelukkig…… Eddie Vedder kwam er nog even bijstaan om een duet te zingen!!! Dit doen ze met grote regelmaat; dit keer was het “Under Pressure”van Queen & David B.

En toen kwamen eindelijk de helden van Pearl Jam. Inmiddels ook een dagje ouder, maar daarom rockte het niet minder. De tijd lijkt hen alleen maar goed te hebben gedaan: wat een goede muzikanten en wat een heerlijke show!!!! Eddie probeerde zelfs nog een stukje in het Nederlands voor te lezen, wat bijna goed verstaanbaar was. Maar bovenal: veel goede songs uit hun rijke verleden en af en toe een nieuwe. Het hoogtepunt: natuurlijk Just Breathe. Het nummer dat ons altijd aan onze reis zal herinneren. Blijkbaar voelde Henk en Marwil dat aan, want toen we tijdens het nummer elkaar alle 4 aankeken, zeiden blikken genoeg. Een traantje moest even weggeplinkt worden……….

Het was een prachtige dag!!! Het weer zat mee, het gezelschap was fijn en de muziek was top. Ook al voelde de dag als een lang voorprogramma: het was wel een waanzinnig goed voorprogramma. Het was weer een dag waarop we elkaar regelmatig aankeken en ons realiseerden wat een fijne momenten we weer hadden. H&M: dank je wel!

This entry was posted on Thursday, July 8th, 2010 at 11:09 pm and is filed under Concert- en festivalverslagen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.