Inmiddels zijn we weer terug in onze eigen “Home Town”: Zwollywood! Maar daar daar ging nog een heel traject aan vooraf…

Vanuit Lusaka zijn we met de taxi naar de luchthaven gegaan. Een klein halfuurtje rijden, dus altijd goed om even met de taxi-chauffeur te praten over voetbal. Het verbroedert écht altijd! Aangekomen op de luchthaven rookte KJ nog even snel zijn laatste 2 sigaretten weg. Na 8 maanden zo goedkoop roken zou het voor KJ nooit wennen om weer meer dan 5 euro voor een pakje te moeten betalen, dus was stoppen de enige optie.

Na een kort vluchtje (uurtje of drie) arriveerden we in Johannesburg, waar we zes uur moesten wachten op ons volgende vliegtuig. Wel lang, maar hier hadden we bewust voor gekozen, want in Afrika moet je toch enigszins met vertraging rekening houden. En we wilden de volgende vlucht niet missen! Gek genoeg vielen deze 6 uur wachten erg mee: we konden ons aardig bezighouden. Spelletje, boekje, gesprekje met elkaar maar ook met andere passagiers. Altijd leuk om verhalen van andere reizigers te horen!
Exact volgens schema vertrokken we naar Caïro voor onze laatste stop, daar zouden we weer 4 uur moeten wachten. En dat kon wel eens gevoelsmatig lang duren, want in tegenstelling tot alle andere vluchten was deze verre van comfortabel. We zaten geheel achterin bij de toiletten. Geen kans om lekker te slapen, terwijl het toch echt een nachtvlucht was. Rianne kon nog wel af en toe haar ogen dicht doen, maar KJ was de hele nacht op. Wellicht had hij ook wel een beetje moeite met stoppen met roken en daardoor dus snel geïrriteerd…

In Caïro moesten we nog vier uurtjes wachten op de volgende vlucht. Maar na vier uur ging de deur naar het vliegtuig niet open; er kwam een soort van stewardess aan die onze gehandicapte mede-passagiers een lunch-bon gaf; het vliegtuig was kapot. Aangezien zij het niet belangrijk vond om de andere passagiers (waaronder wij) in te lichten, gingen we zelf maar op pad voor informatie. Er zou een nieuw vliegtuig geregeld worden en dat zou weer vier uur duren! Acht maanden gereisd, heel veel gevlogen, en dan gaat het mis op de allerlaatste vlucht. Aangezien KJ al 30 uur op was, nog niet had kunnen slapen, zijn sigaretje miste en dus een kort lontje had, was het maar goed dat de Egyptische crew geen Nederlandse scheldwoorden kon verstaan…

Na vier uur vlogen we dan eindelijk weg, op weg naar het Europese luchtruim! Deze was gelukkig weer ontdaan van IJslandse vulkaanrook, dus onze timing was niet verkeerd. Wel vreemd om met 60 mensen zo lang te moeten wachten op een vliegtuig waar 450 passagiers in kunnen! We hadden met 6 mensen 120 stoelen tot onze beschikking, dus we hebben er maar een klein (slaap)feestje van gemaakt.

In Brussel geland, werden we opgevangen door Piet en Ineke, de ouders van KJ. Na een hapje bij de Quickburger reden we met 120 km/uur over de snelweg, op weg naar Serooskerke, het hart van Zeeland (aldus Piet). Na een heerlijk warm bad zijn we het nieuwe bed in een net opgeknapte logeerkamer ingedoken. Dat was nog eens slapen!! Zalig. De volgende dag moesten we alweer fit zijn, want naast de ouders van KJ kwamen ook Con en Ina, de ouders van Rianne, even checken of we heelhuids waren teruggekomen! Natuurlijk moest dit bezoekje aan Zeeland worden bekroond met een tochtje naar het Zeeuwse strand, waar we met zijn zessen een lekker bakje koffie hebben gedronken in een strandtent. Na het vertrek van de ouders van Rianne kwam KJ’s zus met aanhang nog even langs, waarna we moe maar voldaan weer ons bedje opzochten. Het was best leuk om weer terug te zijn in Nederland, maar we moesten erg wennen aan de kou en aan zoveel mensen om ons heen!

De volgende dag een bezoekje gebracht aan Brabant, waar we Bob (broer van Rianne), Ines en de kids hebben opgezocht, gevolgd door een etentje bij Tjalling en Roos. Zij zijn inmiddels in blijde verwachting, dus daar moest er even eentje op gedronken worden! (alcoholvrije wijn natuurlijk). Omdat niet iedereen aan de alcoholvrije zat, was het maar goed dat we bij hen konden blijven slapen. Dat was sowieso het plan, omdat we zondagochtend een bezoekje gingen brengen aan de kerk van Made, waar Rianne’s petekind werd gedoopt; daar hadden de ouders (Bob en Ines) speciaal mee gewacht tot wij terug zouden zijn in Nederland! En tja, als we dan terug zijn, dan ook maar zo snel mogelijk….

Na de doop was het dan eindelijk zover: op weg naar Zwolle. Lekker met het eigen autootje, die de hele reis geduldig had staan wachten in het hart van Zeeland. Zondag 2 mei bereikten we om half 3 ’s middags dan eindelijk ons huisje. Met een warm welkom van onze vele vriendjes, inclusief spandoek, werden we onthaald. Althans warm: sommigen moesten toch echt even 2 keer kijken of wij het nu wel echt waren…. die 8 maanden reizen hebben duidelijk invloed op onze looks gehad! Maar het weerzien was fijn, goed geregeld en ook wel een beetje emotioneel. Toch fijn om te weten dat je gemist bent .
Na een paar uurtjes borrelen liet iedereen ons alleen in ons huisje. We kwamen er toen achter dat onze vriendjes alles al perfect geregeld hadden: bed in elkaar gezet, opgemaakt, bloemen, koelkast gevuld, drank, beleg en brood; aan alles was gedacht (daar hadden wij zelf totaal niet aan gedacht, dus dankjewel, lieve vriendjes!).

Inmiddels zijn we al weer even in Zwolle en voor je het weet is alles weer normaal. Rianne is al weer aan het werk (als Teamleider Entertainment bij Walibi World), KJ is druk aan het solliciteren en heeft de eerste gesprekken staan.
Het huis is inmiddels weer uitgepakt en ingericht, de tuin is weer aangeharkt, de kledingkasten zijn weer gevuld (alhoewel: KJ is zoveel afgevallen dat hij bijna alles heeft moeten weggooien). Voor je het weet is alles weer bij het oude (ook al is het hier zó koud!). Maar dat zal niet gebeuren!

We hebben veel geleerd deze reis en zijn niet van plan dit te vergeten. We zijn teruggekomen om te genieten. Te genieten van elkaar, van vrienden, van familie en van alles wat ons leventje in Nederland te bieden heeft. Daar zijn we iedere dag bewust van! En met deze wijze lessen gaan we samen onze volgende levensfase in. We zijn er klaar voor, meer dan ooit! En voor de geïnteresseerden: we zullen zo af en toe onze leuke ervaringen met jullie delen via deze site: die blijft dus in de lucht! Voor iedereen die ons gevolgd heeft: we hopen dat jullie hebben genoten van onze verhalen en hopen dat jullie dat blijven doen. Wij hebben met veel plezier deze site bijgehouden en hebben echt genoten van alle reacties! Daarom aan alle trouwe volgers van onze reisverslagen: Dank jullie wel! En hopelijk blijven jullie af en toe even op de site kijken….

This entry was posted on Wednesday, May 12th, 2010 at 9:32 pm and is filed under Reisverslagen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.