Na het afscheid nemen van Michel en Inez, zijn we met acht man vertrokken in een 4×4, op weg naar Zambia! Waarschijnlijk had Michel nog wat moeite met het afscheid nemen (we zijn ook zulk leuk gezelschap natuurlijk…), want na een uurtje rijden, net voor de grens, stopte de landrover ermee. Acht Mzungu (blanken), één kapotte wagen en twee uur wachten: voor de lokale bevolking geweldig entertainment, voor ons de gelegenheid om de mede safarigangers beter te leren kennen. Na twee uur was Michel er weer, samen met een monteur. Zij mochten achterblijven om de auto te repareren onder toeziend oog van de lokale bevolking, terwijl wij verder mochten in de ‘nieuwe’ auto. We namen afscheid en gingen er vandoor, dus nu maar hopen dat Michel ondertussen weer bij Inez thuis is aangekomen…

Na het passeren van de grens (wat heel soepel ging!) was het nog ongeveer 140 km naar het park. Dat was 4,5 uur rijden (zo’n 30 km per uur gemiddeld), want het was een ‘Dirt Road’: een onverharde weg van zand, steentjes, stof, maar vooral….kuilen. Op sommige stukken meer kuilen dan weg. Ishmael (onze chauffeur) was gelukkig bekend met deze weg en hij wist de kuilen heel goed te ontwijken, of in ieder geval te kiezen voor de minder diepe kuilen in plaats van de diepe. Het was maar net te doen met een terreinwagen (dus met een ferrari wordt het helemaal niets, maar die zie je hier dan ook niet).
Met beurse billen kwamen we aan op de camping bij de ingang van het National Park. Onze tent stond direct aan de rivier, die bewoond werd door voornamelijk hippo’s en kroko’s!! En niet zo maar af en toe ééntje, maar deze rivier kent de hoogste kroko- en hippodichtheid van Afrika (we hebben het nog steeds over de rivier en niet over onze tent..). Gezellig: ’s nachts hippo’s rond je tent, af en toe een lolliefant op bezoek en erg regelmatig gezelschap van de brutale apen. Vooral het geluid van de hippo’s is erg aanwezig en geinig!

Tja, tegen snurkende mensen kunnen we niet, maar tegen het lachende gehinnik van een hippo blijkbaar wel. Deze lokroep was ook een prima wekker, want we moesten twee dagen achter elkaar vroeg op: namelijk om 05.00 uur, zodat we om 06.00 uur door het park reden voor onze game drive! Dit duurde tot circa 11.00 uur, waarna we lekker een paar uurtjes bij het zwembad konden relaxen, om vervolgens van 16.00-20.00 uur weer te genieten van de volgende game drive. Rond 18.00 uur werd het donker, dus het was meer een nightdrive, wat weer een heel andere kijk op de dierenwereld geeft. Het is best spannend om in het donker door een park te rijden en een olifant echt pas op het laatste moment te ontdekken (zodra de spotlight erop gericht werd).

En wat je in die 20 uur gamedriven ziet? Tja, laat de foto’s voor zich spreken (vergeet vooral niet naar beneden te scrollen). Wij zijn, net als velen, van mening dat dit wellicht het mooiste park van Afrika is. Heel gevarieerd, heel veel dieren en natuurlijk, niet te vergeten…we hebben een luipaard gezien: en hoe!!!! Slechts op één meter van de auto, rustig langs lopend en zich niets aantrekkend van die rare poppetjes in een 4×4.

Het enige nadeel van zoveel gamedriven, in combinatie met de heen- en terugreis over de dirt road is, dat je billen helemaal beurs worden. Doorligplekken waren ons bekend, maar nu hebben we zelf ervaren wat dit zijn… vooral KJ met zijn kikkerbilletjes zonder spek

Maar dat minpuntje weegt niet op tegen de geweldige ervaringen van twee dagen in het park. Moses, onze chauffeur en gids heeft absoluut de mooiste plekjes en dieren laten zien! Al heeft hij één klein foutje gemaakt; één keer reed hij de auto klemvast in een modderput en moesten we eruit om de auto terug te duwen.

Nu is dat niet zo heel slim om de veilige auto uit te stappen en je tussen de wilde dieren te begeven, maar je moet het gevaar ook weer niet overdrijven. Nienke, één van de mede safarigangers, wist het ook voor ons heel spannend te maken: ze was als de dood buiten de auto (en stiekem in de auto ook al) en wilde zo snel mogelijk weer terug om te voorkomen dat een hippo ons zou aanvallen of een olifant ons zou spiezen aan zijn slagtand. Wij konden vooral enorm lachen om haar oeh’s en aah’s, al helemaal toen een eng dier langs de weg alleen maar een zandhoop bleek te zijn… Maar door haar ‘gezonde angst’ was ze wel een hele goede dierenspotter, ze zag alles vaak als eerste (dus ook de zandhoop).

We hebben enorm genoten van de vele hippo’s, olifanten, zebra’s, giraffen, kat-achtigen en andere prachtige wezens en landschappen. Natuurlijk hebben we dit vastgelegd op veel te veel foto’s en filmpjes… Wat we ook niet mogen vergeten: het Luangwa Park heeft ook nog zoveel grote, kleurrijke en bijzondere vogels, ook echt heel mooi!

Kortom; de safari, die wij zagen als het toetje van onze reis, was een heerlijk, fantastisch toetje en we hadden het niet beter kunnen treffen! We hadden nog even last van het ontkenningsyndroom, maar na de safari hadden we maar één ding aan ons hoofd: Back Home!!!

This entry was posted on Saturday, May 1st, 2010 at 10:11 am and is filed under Reisverslagen, Zambia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.