Na het succes van de groepstocht in een truck, zou het voor ons ideaal geweest zijn om op eenzelfde manier Zambia te doorkruisen om zo in Malawi te komen. En van dezelfde organisatie ging er zelfs een truck dit doen: Die groep zou namelijk in vier dagen Zambia door reizen en vervolgens via Malawi in Kenia eindigen. Gift (onze gids) probeerde te regelen dat we met deze groep mee konden, maar het kantoor was niet te bereiken tijdens het paasweekend. Blijkbaar wordt hier dus toch Pasen gevierd, hoewel we daar verder niets van meekregen… Uiteindelijk kwam het bericht, dat we niet mee konden door Zambia, maar wel een gratis lift konden krijgen naar de andere kant van de grens. Vanaf daar moesten we het met zijn tweetjes weer gaan regelen!

Hoe snel kunnen we zelf Zambia doorkruisen? Een afstand van circa 1000 km!
Van Livingstone naar Lusaka
De grensovergang van Zimbabwe naar Zambia was een eitje. In totaal zijn we twintig kilometer met de truck meegereden en er was niet echt een wachtrij bij de grens. De truck dropte ons bij een winkelcentrum, vanwaar een taxi ons naar het centrum van Livingstone heeft gebracht. Vanaf daar hebben we een heel stuk gelopen met onze backpack in de volle zon (oh ja, zo voelde dat…backpacken…) om een bus naar Lusaka te regelen. We konden tickets krijgen voor de bus van 20.00 uur ’s avonds, waar we dus zes uur op moesten wachten.

Gelukkig mochten we tegen een kleine vergoeding bij een backpackershotel blijven en van hun zwembad en loungekussens genieten. Een ideale voorbereiding op een hele lange trip! Wel vreemd op op zo’n toeristische plek te zijn en niet eens de trekpleister (Victoria Falls) te bezoeken, maar wij hadden de Falls natuurlijk al gezien vanuit Zimbabwe.

In het donker liepen we naar de bus toe en we voelden ons niet heel veilig met al onze bagage op onze rug en als enige toeristen (lees blanken) op zo’n drukke plek. In de bus wachten leek ons dan ook de beste optie, ook al was het zweterig warm en redelijk kram met vijf stoelen naast elkaar. De busrit ging soepel, hoewel de tv zelfs het Aziatische volume wist te overtreffen. Zelfs met oordoppen in konden we de muziek en vervolgens de comedian letterlijk volgen. En dat kan best irritant zijn als je probeert te slapen…

Van Lusaka naar Chipata
Om 03.00 uur ’s nachts arriveerden we in Lusaka, de hoofdstad van Zambia met 1,2 miljoen inwoners. Wij waren de enige passagiers die uitstapten, de loketten waren nog gesloten en wij wantrouwden alles. Toen de bus open ging hingen er al meteen 15 mensen om ons heen die een taxi of bus wilden aansmeren. Ai, waar zijn we aan begonnen?! De bagagejongen van onze eerste bus, die we eigenlijk ook niet vertrouwden, leidde ons weg bij de bus en naar een volgende bus. Het leek ons het beste om maar meteen door te reizen, nu we toch onderweg waren. Een directe bus naar Malawi reed er niet (zei de bagage jongen), maar we konden wel mee met de bus naar de grensplaats: Chipata. Deze bus zou om 05.00 uur vertrekken en we konden meteen instappen. Toen er nog meer toeristen instapten, voelden we ons iets zekerder en begonnen we ons af te vragen of het echt zo onveilig was, of dat het vooral zo voelde door alle verhalen die we gehoord of gelezen hadden.

Deze tweede busrit bracht ons in ongeveer acht uur naar Chipata. Ook al waren we erg slaperig, we hebben onze ogen weer uitgekeken. Zambia bestaat uit enorme groene bergen, waar bijna geen mensen te bekennen zijn. Er wonen gemiddeld 15 mensen met km2. Het leek wel alsof we door een oerwoud reden, zo groen! En in het midden een redelijk verlaten weg, zonder zijweggetjes, waarvan de kwaliteit overigens ook prima was.

Van Chipata naar Lilongwe
Vanuit Chipata vertrok een minibusje naar de grens, die weer 30 km verderop lag. Ook bij deze grens ging alles heel soepel en snel daarna stapten we in Malawi in de volgende (gedeelde) taxi. Deze bracht ons naar een bushalte, waar we in een minibus stapten voor het laatste deel van deze lange reis. Met 14 man zaten we opgevouwen voor de volgende 1,5 uur en we kwamen dan ook moe maar voldaan aan bij het hotel in Lilongwe dat voor een jaar wordt gerund door Inez (achternicht van KJ) en haar vriend Michel. Tijd voor een drankje en een zak chips… Na een tocht van ongeveer 30 uur zijn we in Malawi, het laatste land van onze wereldreis!

This entry was posted on Friday, April 9th, 2010 at 12:48 pm and is filed under Reisverslagen, Zambia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.