De busrit vanaf Manila bracht ons voor de verandering over een goed aangelegde weg, naar de haven van Batangas. Daar vertrok de Ferry naar Puerto Galera. De ferry was geen grote boot waar auto’s op kunnen, maar een houten bootje met zijbalken voor het evenwicht. Ook deze keer was Rianne weer blij met haar anti-zeeziek armbandjes. In Puerto Galera stapten we uit op het strand, dit voelde al meteen als vakantie! We werden (te voet) naar ons hotel gebracht, wat een prachtig resort bleek met huisjes tegen een berg en een mooi zwembad. Het uitzicht was geweldig, we konden vanuit onze bungalow over de baai kijken en genieten van de zonsondergang.
[

We werden geintroduceerd bij een duikschool met een Nederlandse en Belgische eigenaar. Dit klikte meteen en Rianne voelde zich er prettig genoeg bij om haar duiklessen te gaan volgen! De eerste dag in Puerto Galera werd gevuld met het lezen van de theorie, afgewisseld met een plons in het zwembad. Toch nog wennen om weer te studeren en je hersenen te trainen na zo'n lange tijd van vakantie...

De cursus startte met een praktijkles en dus de eerste duik! Enorm zenuwachtig vooraf, maar gerust gesteld door KJ, de instructeur en de uitleg. Een enorme luxe om priveles te krijgen en dan ook nog in het Nederlands! WAAAAUUUUWW wat is duiken geweldig! Dat was de eerste indruk en die is daarna alleen nog maar versterkt. De tweede dag met twee duiken volgde en hierin lukte het om de juiste balans te vinden en te genieten van de omgeving. Prachtige vissen gezien en zelfs door een wrak gezwommen.
De rust onder water en de vrijheid, dat is zo'n bijzondere ervaring!

Na het behalen van het theorie examen op de tweede dag, was de derde dag meteen de laatste dag van de cursus. Er stond alleen een duik in de ochtend op het programma en deze keer mocht KJ de buddy van Rianne zijn. Samen duiken was nog leuker dan alleen, nu konden we achteraf ons enthousiasme delen en bespreken wat we allemaal gezien hebben! Heel mooi koraal ook hier en hele mooi vissen en ook…jawel, twee zeeslangen! Gelukkig reageerde Rianne deze keer niet zo in paniek als in Thailand, maar wist ze rustig te blijven en kwam ze redelijk dichtbij de slangen, wetende dat ze niet snel agressief kunnen worden (ook al zijn ze enorm giftig). Tijdens de duik zijn we ook door een ‘hole in the wall’ gezwommen, dit was dichtbegroeid met koraal en er waren hele mooie garnalen en vissen te zien. Kortom; een geweldige duikervaring! En daarna kwam de vraag… is Rianne geslaagd? Ja! Jippie, ze mag nog vaker gaan duiken! Weer een dure hobby erbij…
KJ hield zich tijdens de cursus van Rianne prima bezig: hij deed 2 duiken per dag. Het duikgebied is prachtig en divers en met zo’n 40 duiksites genoeg te doen! Tenslotte besloot KJ om nog een nieuwe duikervaring op te doen: een nachtduik! Weer een geweldige ervaring. Je bemerkt niet meer dat je in water zit, dus het lijkt of je zweeft in de ruimte. Echt waanzinnig! En je ziet een heel ander onderwaterleven met andere dieren op dit tijdstip.

Om hier maar meteen gebruik van te maken, hadden we een trip geregeld voor de vierde dag. Een dagje weg op de boot met 2 duiken bij Verde’s Island en een lunch op het strand tussendoor. Het leek een fantastische dag te worden, maar die dag kreeg een andere wending.
De eerste duik ’s morgens duurde maar 10 minuten. De stroming was te sterk en we konden niet op de plaats komen waar we wilden, dus de instructeurs haalden ons weer naar boven. De tweede duik, in de zogenaamde “Washing Machine” (een rond gebied tussen rotsen waar je door de sterke stroming van alle kanten als in een wasmaschine op en neer wordt gegooid), duurde ook maar een kwartier, omdat we niet de juiste stroming te pakken kregen om in die wasmachine terecht te komen. Dan maar eerst BBQ-en op het strand (Deze was erg goed!). ’s Middags werd een poging ondernomen op de eerste duikplek om daar alsnog een mooie duik te maken.
Na een halfuurtje dobberen op 18 meter diepte tussen het koraal (was weer erg mooi) gingen we een muurtje over, gevoed door een sterke stroming. Daar moesten we ons even aan de rosten vasthouden om niet af te drijven. KJ zat op 60 bar (bij 50 moet je weer omhoog) en gaf dit aan bij de gids, die direct ons gereed maakte voor de tocht naar het opppervlakte. Rianne en KJ dobberden wat en keken elkaar ineens aan… Wat een druk op de oren! Hoe kan dat nu ineens? En vervolgens was het ineens pikkedonker en iedereen was weg. Wat wij toen niet wisten, maar nu wel, is dat we in een zeer sterke neerwaartse stroming terecht waren gekomen die ons in 20 seconden van 18 meter naar 45 meter diepte had gezogen! KJ wilde kijken op zijn dieptemeter, maar kwam erachter dat hij deze niet had én dat zijn lucht op 0 bar stond (leeg dus!). Op dat moment had de gids hen weer bereikt en hij greep Rianne bij haar vest. KJ zwom, intuitief, als een idioot omhoog naar de oppervlakte. De paniek sloeg even toe bij KJ, omdat hij dacht op 18 meter diep te zitten, maar hij zat dus op 45 meter en werd nog steeds naar beneden gezogen. Dan is het een hele lang tocht omhoog waar geen einde aan lijkt te komen, zeker als je weet dat je fles zo goed als leeg is en je niets kunt zien! Maar uiteindelijk toch de oppervlakte gehaald, nog steeds niet wetende wat er in godsnaam was gebeurd.
Toen begon de volgende spannende fase: waar is Rianne? Heeft de gids haar nog vast en komen zij veilig boven? Na een minuut of 3 konden -beiden- opgelucht adem halen. De gids had haar te pakken gekregen en haar netjes, zelfs met een kleine safety stop (op 5 meter diepte een korte stop voor de veiligheid), naar de oppervlakte gebracht. En dat was maar goed ook, want dit is wel een hele ervaring voor een onervaren duiker, waar bijkomt dat Rianne ook een paniekmomentje had omdat ze niet wist waar KJ was gebleven.
’s Avonds is er in het duikerscafé onder het genot van een biertje nog even flink ge-evalueerd met de gidsen. Zij hadden zo’n sterke onderstroom nog nooit meegemaakt en waren dus ook verrast, en met zijn allen waren we gewoon heel erg onder de indruk van de gebeurtenis. Maar we zijn dit hachelijk avontuurtje zonder noemenswaardige kleerscheuren (alleen een bloedneus bij KJ en beiden wat oorpijn) vanaf gekomen! De zee heeft zijn macht nog maar eens getoond…

De volgende dag maar even niet duiken. Samen met een Russisch stel (Ivar en Katja), waar we samen mee gedoken hadden, zijn we op de brommer een stukje over het eiland gescheurd en onszelf daarna lekker op het strand van White Beach gedeponeerd. Even helemaal niets; heerlijk!

Puerto Galera draait voor 99% om duiken. Het is dan ook moeilijk om over iets anders dan het duiken te vertellen. Maar we kunnen het niet laten om te vermelden dat we toch een minpuntje hebben gevonden aan dit verder geweldige paradijsje: veruit de meeste toeristen zijn westerse mannen, die naast het duiken op zoek zijn naar of reeds in het bezit zijn van een leuk Filipijns vrouwtje. Helaas zijn deze mannen niet allemaal zo leuk als de eigenaars van ‘onze’ duikschool, maar zijn het vooral oudere mannen met enorme bierbuiken. Het klopt niet om deze mannen met kleine, smalle en waarschijnlijk ook jonge (moeilijk in te schatten voor ons) Filipijnse dametjes te zien. En als zulke mannen dan ook nog in t-shirts lopen met de tekst “no money, no honey”… tja, dan trekken wij zo onze conclusies. We waren dan ook heel blij dat we hier samen waren, want zodra we alleen ergens liepen, kregen we ruime aandacht van de locals. Maar dat was niet de aandacht waar wij op zaten te wachten.

Na een relaxed weekje in Puerto Galera, moesten we toch maar weer eens verder. We hadden tenslotte maximaal 3 weken te besteden in de Filipijnen en er is nog zoveel meer te zien! Dus werd het tijd om uit te checken en de boot terug te pakken, om vanaf daar de bus richting zuid-oost Luzon te nemen.

This entry was posted on Friday, March 5th, 2010 at 2:37 pm and is filed under Filipijnen, Reisverslagen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.