Na Savannakhet zijn we afgedaald naar het zuiden van Laos, op weg naar de grens met Cambodja. Maar voordat we daar aankwamen zijn we eerst gestopt in Pakse. Daar zouden we graag hele verhalen over willen vertellen, maar helaas is Pakse bijster niet echt interessant. Relaxed rondgehangen en af en toe een heerlijke maaltijd (alweer Indias: lekker!!), dat was het wel.

Maar de derde dag waren we toch op de plek waar we moesten zijn: aan/in de Mekong River, waar aan de grens met Cambodja 4.000 eilandjes liggen te wachten op het wassende water. Eerst zijn we met een klein bootje naar het grootste eiland gegaan: Don Khong. Samengevat: peace & happiness. Er is erg weinig te doen, maar de omgeving is schitterend en heel rustgevend. We hebben onze slaapplaats gevonden in een prachtig hardhouten chalet, waar alles oude klassieke rijkdom uitstraalde. Het wordt gerund door een franssprekende Lao. Op Engels geeft hij alleen maar een prachtige glimlach cadeau, dus we hebben ons Frans weer even moeten oppoetsen, maar des te meer werd het gewaardeerd. We hadden een kamer met airco gehuurd (kost wel wat extra’s, maar zo lekker), alleen kwamen we er ’s avonds achter dat er helemaal geen glas in de ramen zat, alleen maar horren. Tja, dan helpt een airco ook niet echt veel.
Het eiland heeft maar beperkte middelen, zoals beperkte electriciteit en er zijn maar 3 computers met internet aanwezig. Deze zijn dan meteen ook superduur, dus even minimaal internet voor ons (vandaar dat de verhalen even duurden, Veldinkjes ). Wel hebben ze, wonder boven wonder, prima asfaltwegen liggen, zo’n 32 kilometer rondom het eiland. We hebben dan ook maar een fiets gehuurd en dit rondje gemaakt. Werkelijk prachtig en heerlijk om door onbedorven dorpjes te rijden waar iedereen ons zwaaiend met “Sabaidee” begroette. 3 uur en 32 kilometer later waren we volledig stuk, verbrand en kletsnat van het zweet, want het is wel warm op zo’n eiland zonder schaduw!

Twee dagen later zijn we vertrokken naar het volgende eiland: Don Khon (ja dat is een ander eiland: dat scheelt een “g”). Dit eiland is een stukje kleiner en verbonden met Don Det door middel van een oude Franse spoorbrug (niet meer in gebruik natuurlijk).

Don Khon is een klein paradijsje. Ook waarschijnlijk omdat we een te gekke slaapplaats hadden: een splinternieuwe bungalow aan/boven de Mekong, net naast de brug, met een intens mooi uitzicht. Een eigen balkonnetje met hangmat. Soms wordt het niet beter!

Maar Don Khon ligt ook tussen een aantal bijzondere en zeer mooie watervallen. Vanaf het eiland heb je prachtige punten om deze watervallen te bezichtigen. En wederom met de fiets hebben we een mooie tour gedaan naar deze prachtige natuurmonumenten.
Er is ook een punt waar je de Irrawaddy dolfijnen kunt waarnemen. Deze zoetwaterdolfijnen zijn extreem zeldzaam. We hebben slechts een glimp van deze dieren mogen opvangen, want ze springen het water niet uit en zijn geen vrolijke flippers.

Onze fietstour, over de oude spoorweg (wat niet te fietsen is, maar toch gedaan, dus nog meer gezweten dan 2 dagen geleden), leidde ons ook naar het naburige eiland Don Det, wat bekend staat als “Happy Island”.
Dat heeft er mee te maken dat daar marihuana gerookt kan worden, gegeten kan worden en zelfs mee ontbeten kan worden. Echt een plek waar de backpackers laveloos hun feestje hebben. Wij dus zeker niet en waren blij om op het andere eiland te zitten (ja, we worden burgelijk…).

Zeker ook omdat op Don Khon een “strandje” was (met heel, heel heet zand!) waar we een duik konden nemen in de Mekong River, net tussen 2 watervallen in. Wel aan de kant blijven, want de stroming is levensgevaarlijk sterk en voor je het weet lig je een aantal watervallen verder in Cambodja.

4.000 islands is absoluut het mooiste stukje Mekong River wat wij hebben gezien (en we hebben best al aardig wat gezien), en eigenlijk ook een van de mooiste natuurgebieden. De sfeer is heel gemoedelijk en voor je het weet word je er filosofisch van als je er te lang bent…. Dus na 4 dagen maar weer verder. Maar het is een dikke vette aanrader en zeker een plekje om wellicht nog eens naar terug te gaan.
De volgende stopplaats werd Luang Prabang, in het Noorden van Laos. Dat betekende weer terug naar levendig Pakse (duh), waar we een van de laatste vluchten hebben gepakt; het vliegveld is namelijk nu voor een half jaar dicht voor reparatiewerkzaamheden aan de landingsbaan!

This entry was posted on Monday, February 15th, 2010 at 7:23 am and is filed under Laos, Reisverslagen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.