We mochten weer! Ook de voor ons zoveelste editie van Lowlands zou weer speciaal worden; ten eerste al omdat Rianne dit jaar de editie op krukken mocht gaan beleven vanwege een klein bedrijfsongevalletje. Maar elk nadeel heeft zo zijn voordeel: we mochten parkeren op de mindervalideparkeerplaats en de backstage ingang gebruiken! Dat was fijn, zeker omdat we dit jaar voor het eerst op camping 1 zijn gaan staan (leuk, maar niet voor herhaling vatbaar. De nachtrust is ons toch te veel waard, dus volgend jaar weer naar camping 5)! Na opbouwen van de tent en het settelen in de voor ons wat nieuwe groep hebben we de donderdag traditioneel afgesloten in de 24-uurstent.

Vrijdagochtend waren we er al vroeg uit, want wij wilden de openingsact niet missen: Triggerfinger! De Belgische bluesrockers gaven ons een heerlijke show, die extra leuk werd door het gastoptreden van Sela Sue. Dat was een lekkere binnenkomer! Na een glimp te hebben opgevangen van Band of Skulls (het was druk en deze zien we eind september toch weer in de Melkweg) wilden we ons laten verrassen door Katzenjammer in de Lima, maar helaas wilden velen dat met ons en was de Lima erg klein. Meer jammer dan Katzenjammer dus… Dan maar naar de Opposites + Dio + Flinke Namen in de Alpha. Dat was kwalitatief niet hoogstaand, maar wel een groot feest! Voor ons niet zo herkenbaar: blijkbaar waren zij afgelopen jaar erg populair, maar dat hebben wij met onze reis gemist.

Terug naar de Grolsch voor de Band of Horses. Dit is geen muziek om een feestje te bouwen, maar wel heerlijke luistermuziek; en dat hebben dan ook gedaan. Kijken was ook wel leuk, omdat de band niet alleen zijn best deed om een goed optreden neer te zetten, maar volgens ook omdat ze een wedstrijdje “wie ziet er het lelijkst uit” deed. Wij hebben nog geen winnaar gevonden, maar blijkbaar behoort een afstotelijke snor bij de standaard uitrusting.
Na afloop van de Band of Horses zijn we in het voorste vak blijven staan, wachtend op onze grote held en op het beste optreden van LL10: Jonsi. Deze rare vogel en frontman van Sigur Ros nam ons weer mee langs prachtige melodieën naar emoties die echt alleen hij bij ons kan boven krijgen. Zijn solo-muziek is net iets vrolijker dan van Sigur Ros (en Engelstalig), maar is daarom niet minder mooi en liet ons een traantje wegpinken. (De volgende morgen hebben we meteen naar het thuisfront ge-sms’t om kaartjes te bestellen voor zijn optreden in de Oosterpoort ).

Voor de overgang hebben we nog even wat klanken meegepikt van Mark Lanegan in de Lima (prachtige stem, saaie liedjes) en hebben we ons (verrassend) begeven naar de Julliet voor een comedy optreden van Dolf Janssen. Lekker even zitten op een fatsoenlijke stoel is wel heel fijn als je op krukken loopt, ondanks dat Dolf niet echt geniaal grappig is. Dat wil niet zeggen dat we af en toe toch hebben gelachen om enkele grappen.

De dag (nacht) wilden we traditioneel besluiten met dansen op oude rockplaten. Dit deden we altijd op de 90’s muziek, maar aangezien we al weer een decennium zijn opgeschoven, werd het deze keer Zer00’s Heroes. Dat liep even iets anders…. Had iemand hen vergeten te vertellen dat Lowlands-bezoekers niet van Britney en andere nietwitten houdt? Na een uurtje kansloze muziek hebben we Baskerville in de India nog een kansje gegeven, maar ook dat was niet voldoende om ons te weerhouden van ons lekkere (en helaas lekke) luchtbedje.

Na slechts een klein beetje overtuigingskracht gingen we met een redelijk grote groep al vroeg op pad naar de Alpha: op weg naar “Lowlands zingt!”. Een beetje flauw, maar wel heel leuk. Twee voormalige lama’s presenteren samen met een 30-koppig “koor” een meezingprogramma, waar een volle Alpha aan meedeed. Zo kwamen we er lekker in! Wel grappig om te merken dat als er een R&B plaat gedraaid wordt, niemand meezingt en zelfs de presentatoren keihard uit fluit. LL en R&B is geen combi!

Natuurlijk was ook dit jaar weer de Zwolse rap-generatie weer aanwezig. Dit jaar was het de beurt aan Typhoon samen met New Cool Collective. Vanuit het voorste vak zagen we Typhoon, NCC en alle (Zwolse) vriendjes de zaal met gemak overtuigen! Daarna bleven we in de Alpha voor Mumford & Sons, maar hebben we ons wel verplaatst naar de heuvel, aangezien deze groep goed gehypet is het behoorlijk vol liep. Vanaf het gras hebben we dan ook alleen maar kunnen luisteren naar hen; zien lukte niet meer. Of het daaraan lag of aan het optreden: geen idee, maar ze waren goed en toch raakte ze ons niet…

Gelukkig zat er ook nog een “gaatje” in de programmering. Even geen bands die we “moesten” zien, zodat we lekker een rondje over het terrein konden lopen. Daarbij eindigden we in de Ogononogo: de voormalige Magneetbar, waarbij de naam en de tent wel is gewijzigd, maar het concept niet heel veel. Was wel weer leuk! En na een hapje en een drankje hadden we alle tijd om ons te verplaatsen naar de Grolsch, waar we gingen kijken naar LCD Soundsystem. Dat was wederom weer genieten! Strak geregisseerd door de frontman, gaf de groep een strakke show weg, die boeide van het begin tot net niet het einde. Het einde haalden we niet omdat we nog wilden gaan kijken bij Snow Patrol in de Alpha.

Snow Patrol gaf volgens velen van onze vrienden een top-show weg, maar wij waren wat minder enthousiast. Of dat aan Snow Patrol lag of aan ons…. De laatste keer dat wij hen zagen, verzorgden ze de afsluiting op Pinkpop 2009. Deze show was zeer indrukwekkend, en dat terwijl ze nog niet erg gewaardeerd werden. Dit is inmiddels wel anders: afgelopen jaar hebben ze een nummer 1 hit gehad en hebben ze blijkbaar veel aan populariteit gewonnen, zeker ook met hun “Greatest Hits”-album. En dat hebben wij dus afgelopen jaar gemist. Snow Patrol was niet meer zo intiem, speelden slordig (deden minder hun best?), en brachten vooral de hits in plaats van de beste nummers… Iedereen blij, behalve wij. Toch hebben we echt wel genoten, maar was het minder dan verwacht. Al met al trok het blijkbaar de laatste druppels energie uit ons, want na afloop zijn we al richting ons tentje gegaan…. Op naar de zondag!

Nog steeds heel fit, dus geen probleem om op tijd te zijn voor het zondagprogramma. Het begon met één van onze hoogtepuntjes: Serj Tankian die samen met het Metropole Orkest een knap stukje muziek liet horen. De voormalige zanger van System of a Down klinkt nog steeds super en heeft natuurlijk een weergaloze stem. Samen met het Orkest én zijn voormalig vriendje uit de band bracht hij alleen eigen nummers ten gehore. Super, maar jammer dat Chop Suey toch niet stiekem even voorbij kwam…

De Grolsch stond op ons te wachten om nog een klein stukje te laten horen van Moss. Dit klonk niet alleen verrassend goed, het was er ook verrassend druk. Geen optie dus om in de tent zelf te gaan staan, dus even lekker in het gras gelegen. Omdat we absoluut Kele niet wilden missen, konden we na Moss maar een klein stukje zien van Yeasayer. Best jammer, want ook dit was verbazingwekkend goed. Het is veel muzikaler dan je zou verwachten als je ze op MTV langs ziet komen en ook hun samenzang (3 of 4 stemmig) was echt heel mooi! Maar het totale plaatje was net niet boeiend genoeg om Kele over te slaan.

Kele, de frontman van de geweldige band Bloc Party, had zijn eigen Sister Bliss achter de keyboards meegenomen. Aangevuld met een drumnicht en een compternerd bonkten ze de zaal weg met Justice- and Chemical Brothers-achtige klanken die de zaal (nog steeds niet vol helaas) omtoverde tot een geweldig feest! Met af en toe een cover van zijn eigen Bloc Party tussendoor bracht hij ons en zo te zien de rest van de zaal in hogere sferen. Erg jammer voor al die Lowlanders die niet van zijn bestaan afwisten, die hebben absoluut wat gemist!

Snel weer terug om te gaan kijken naar The National in de Grolsch. Deze band maakt sobere, donkerblauwe muziek in de sferen van Interpol en met de warmte van Editors. Ondanks dat het geluid niet helemaal goed stond afgesteld, klonk het geheel erg mooi en sfeervol. Heerlijke kwaliteit! Dat konden we helaas niet zeggen van 30 Seconds To Mars. Deze band kreeg het voor elkaar om de Alpha niet te vullen en zelfs in rap tempo leeg te spelen. Dat kwam niet alleen omdat ze echt slecht speelden, maar waarschijnlijk ook voor de verkeerde doelgroep geboekt waren. Lowlandspubliek wordt ouder, en 30s2m is bedoeld voor jonge gillende pubermeisjes met etterende jeugdpuistjes; niet voor volwassen vrouwen met de eerste kraaienpootjes en grijze haren. Bijzonder trouwens dat 30s2m niet voorkwam in de lijst met tegenvallers volgens NRC Next; dat kan alleen maar betekenen dat de verslaggever óf niet bij het optreden geweest is óf een pubermeisje met puistjes is geweest (wij gokken het laatste, gezien alle recensies van haar).

Terug in de Grolsch gingen we kijken en luisteren naar XX, een duo dat prachtige muziek maakt, maar dit helaas niet over kan brengen in een grote tent. Soms heb je bands die live veel beter zijn dan op de CD, in dit geval was het duidelijk andersom: wij houden het bij de CD. Wat op zich weer niet heel erg was, want daardoor konden we op tijd naar Placebo. Brian Molko en vrienden hebben we al een paar keer mogen aanschouwen, waarvan de laatste keer op Pinkpop niet top was. Maar inmiddels zijn ze al een tijd aan het touren en blijkbaar gerijpt, want dit optreden klonk heel erg goed. Het was meer dan ooit één geheel en de nieuwe drummer heeft inmiddels ook zijn stem gedrukt op de oudere liedjes!

Na Placebo zijn we meteen naar het voorste vak gerend, zodat we Queens Of The Stone Age van zo dichtbij mogelijk konden beleven.

Het was een heel gevecht, met af en toe Love Parade-achtige taferelen en onderweg zijn we ook nog Mirjam kwijt geraakt , maar uiteindelijk was het het allemaal waard. Wat een bak geluid!! Het was hard, passievol en het publiek ging echt volledig uit haar dak. Daar waren zelfs de heren van QOTSA door verrast!
Wat een heerlijke afsluiter! Met piepende oren zijn we nog een uurtje gaan dansen in de Grolsch en hebben we Lowlands 2010 afgesloten met een heerlijk en voldaan gevoel. Op naar LL11!

Een weekje na Muse en Editors mochten we alweer naar Nijmegen afreizen: op weg naar Rock in Park!!! Hier keken we al sinds kerst 2009 naar uit, want tijdens onze wereldreis kregen wij met kerst van onze lieve vriendjes Henk & Marwil via een videoboodschap deze kaartjes cadeau! Hoe super! Niet geheel toevallig gingen ze zelf ook, dus dat kwam mooi uit . Met een gevulde koelbox achterin en Henk achter het stuur kwamen we aan in een bloedheet Goffert Park.

De hoofdreden om naar Rock in Park te gaan was eigenlijk de Headliner: Pearl Jam. KJ is hier al sinds het debuutalbum Ten fan van en had ze al niet meer sinds eind jaren ‘90 live gezien, dus dat werd weer eens tijd. Ook Rianne was, met de heropleving van Pearl Jam afgelopen jaar, gedurende de wereldreis inmiddels enorm fan geworden, Maar eerst waren er nog diverse andere bands, maar deze voelden in eerste instantie toch als een heel goed en heel lang voorprogramma. Eigenlijk doen we ze daar ook weer tekort mee. Toen we binnen kwamen hoorden we nog net de laatste tonen van The Black Keys: een erg goede band en we konden nog net horen dat het live ook toppie klonk. Na het -in onze ogen- eentonige optreden van Rise Against kwamen de White Lies met een strak optreden. Niet echt uit je dak, maar wel gewoon goed. Nee, dan de Stereophonics!!! Wow, ze speelden (gelukkig) veel oude bekende songs en maakten er echt een feestje van! Absoluut een klein hoogtepuntje!! Alleen jammer dat deze Welshmen niet “As long as we beat the English” speelden, aangezien die middag Engeland was afgedroogd door Duitsland!

We zullen niet te veel woorden vuil maken aan Amy McDonald Duck. Ze zal best goed zijn, maar -gaap- zoooooo saai. Gelukkig hadden we nog wel Ben Harper als ultiem voorprogramma van PJ.

Ben Harper is een briljant muzikant en liet dat nog maar eens zien. Zoals hij weet te zingen en zijn gitaar weet te beroeren… Dat moet je raken. En natuurlijk, gelukkig…… Eddie Vedder kwam er nog even bijstaan om een duet te zingen!!! Dit doen ze met grote regelmaat; dit keer was het “Under Pressure”van Queen & David B.

En toen kwamen eindelijk de helden van Pearl Jam. Inmiddels ook een dagje ouder, maar daarom rockte het niet minder. De tijd lijkt hen alleen maar goed te hebben gedaan: wat een goede muzikanten en wat een heerlijke show!!!! Eddie probeerde zelfs nog een stukje in het Nederlands voor te lezen, wat bijna goed verstaanbaar was. Maar bovenal: veel goede songs uit hun rijke verleden en af en toe een nieuwe. Het hoogtepunt: natuurlijk Just Breathe. Het nummer dat ons altijd aan onze reis zal herinneren. Blijkbaar voelde Henk en Marwil dat aan, want toen we tijdens het nummer elkaar alle 4 aankeken, zeiden blikken genoeg. Een traantje moest even weggeplinkt worden……….

Het was een prachtige dag!!! Het weer zat mee, het gezelschap was fijn en de muziek was top. Ook al voelde de dag als een lang voorprogramma: het was wel een waanzinnig goed voorprogramma. Het was weer een dag waarop we elkaar regelmatig aankeken en ons realiseerden wat een fijne momenten we weer hadden. H&M: dank je wel!

Het is best moeilijk om Oranje op het WK-voetbal te kijken met de wetenschap dat je vier vrienden, waarmee je zit te kijken, na de wedstrijd zullen vertrekken naar een concert van Muse met Editors in het voorprogramma. Want wij gingen niet. Was het plan. Maar als je na de wedstrijd twee kaartjes krijgt aangeboden voor nog niet eens de helft van het geld…. We waren snel gezwicht!!

In ons golfje hebben we gebumperkleefd met onze vriendjes Henk & Marwil en Raoul & Mirjam, die in de BMW van Henk wel een stukje sneller waren. Aangekomen vielen we midden in het voorprogramma van het voorprogramma, wat vast heel leuk of goed was, maar wat ons niet echt kon boeien (ook al kwam het uit België). Nee, pas toen Editors het podium bestegen waren we geboeid. En hoe!! Wat een goeie band, en al ging niet iedereen uit zijn dak: wij wel (en dan met name Mirjam!). Het was helaas wat kort, maar ja, ze waren dan ook het voorprogramma. Voor ons kon de dag al niet meer stuk! Muse kwam nog wel, maar die moesten dit nog maar eens nadoen…

We kunnen nu wel zeggen dat Editors, ondanks hun goede optreden, volledig verbleekten bij wat Muse ons te bieden had… Wat een optreden! Wat een waanzinnig spektakel! Wat een band! Wat een show! Wat een….! Dit optreden staat zeker in onze top 3 aller tijden!
Het podium was hypermodern, een soort modern gebouw op de hoek, maar dan met diverse lichten en schermen. Nou weten wij inmiddels wel dat Muse graag van dit soort lichteffecten houdt, maar dit overtrof al onze verwachtingen. We kunnen ons best doen om het te beschrijven, maar eigenlijk kunnen we maar één ding zeggen: je had erbij moeten zijn! Wellicht dat de foto’s nog een beetje een goede indruk kunnen geven.
Muse speelde alsof hun leven er vanaf hing, geen enkele seconde kreeg je het gevoel dat dit een van de vele concerten in een reeks was. Vele bekende nummers kwamen langs, zowel nieuw als oud. Gelukkig ook heel veel oud, want deze blijven toch knetter goed!! En ze gebruikten elk speeltje wat er maar beschikbaar was, waaronder hun eigen UFO .

Conclusie: de combinatie van de superstrakke muziek, de band die alles geeft, een uniek podium en de diverse licht- en beeldtechnieken maakte dit tot een uniek optreden! Wat zijn wij blij dat we hier toch nog naar toe zijn gegaan!!! (Michelle, bedankt )

9 juni waren we getuigen van een subliem concert; een verjaardagscadeautje voor KJ van Rianne. We hadden Them Crooked Vultures [TCV] al gezien als Surprise Act op Lowlands 2009, maar toen was het zo belachelijk druk dat daar niet echt te genieten viel. Dit was een perfecte mogelijkheid voor een herkansing! KJ was inmiddels grote fan, want gedurende de wereldreis was dit één van de weinige nieuwe albums die hij op zijn iPod had laten zetten. Dit cadeautje was dus zeker een schot in de roos voor hem!

Na een lange autorit (wat een ellende toch, al die files) kwamen we net bij aanvang van het voorprogramma binnen. Het voelde meteen goed: weer terug in de HMH met een lekkere pot goede gitaarherrie als geluidsmuur. Het bandje heette “And So I Watch You From Afar”, komt uit Ierland en was lang niet slecht; het was in ieder geval beter dan de smaak van het bier (tja, je ontkomt in de HMH helaas niet aan Heineken. Wanneer komt Grolsch nou eens met de “Grolsch Gitaar Grot” als tegenhanger?).

Na een kleine pauze betraden de heren van TCV het podium. Het was al snel duidelijk dat de heren, Dave Grohl (ook Foo Fighters, ook ex-Nirvana), John Paul Jones (ook Led Zeppelin) en Joshua Homme (ook Queens Of The Stone Age), er veel zin in hadden. Vorig jaar waren ze zo ongeveer hun tour begonnen in Amsterdam (2e concert van hun tour) en het voelde blijkbaar goed om terug te zijn. Bijna 2 uur lang lieten de heren zien wat ze allemaal in huis hadden; van strak gespeelde nummers tot lange improvisatiestukken, waarbij ze moeite hadden om elkaar bij te houden.
De muziek is niet heel toegankelijk, geen Top 40 gevoelige plaatjes. Je houd hier van (zoals wij), of helemaal niet. Maar over smaak valt te twisten; over kwaliteit niet. Deze heren behoren tot de top van de muzikantenwereld! Briljant is inmiddels een jeukwoord, maar voor dit optreden wel een terechte betiteling.

Na afloop zijn we met een dikke piep in onze oren terug gereden naar Zwollywood. Het geluid was hard, wij stonden dichtbij het podium (en dus de boxen) en waren duidelijk niet meer gewend aan dit soort volumes. De piep nemen we voor lief; het was vooral ook lekker!

Inmiddels zijn we weer terug in onze eigen “Home Town”: Zwollywood! Maar daar daar ging nog een heel traject aan vooraf…

Vanuit Lusaka zijn we met de taxi naar de luchthaven gegaan. Een klein halfuurtje rijden, dus altijd goed om even met de taxi-chauffeur te praten over voetbal. Het verbroedert écht altijd! Aangekomen op de luchthaven rookte KJ nog even snel zijn laatste 2 sigaretten weg. Na 8 maanden zo goedkoop roken zou het voor KJ nooit wennen om weer meer dan 5 euro voor een pakje te moeten betalen, dus was stoppen de enige optie.

Na een kort vluchtje (uurtje of drie) arriveerden we in Johannesburg, waar we zes uur moesten wachten op ons volgende vliegtuig. Wel lang, maar hier hadden we bewust voor gekozen, want in Afrika moet je toch enigszins met vertraging rekening houden. En we wilden de volgende vlucht niet missen! Gek genoeg vielen deze 6 uur wachten erg mee: we konden ons aardig bezighouden. Spelletje, boekje, gesprekje met elkaar maar ook met andere passagiers. Altijd leuk om verhalen van andere reizigers te horen!
Exact volgens schema vertrokken we naar Caïro voor onze laatste stop, daar zouden we weer 4 uur moeten wachten. En dat kon wel eens gevoelsmatig lang duren, want in tegenstelling tot alle andere vluchten was deze verre van comfortabel. We zaten geheel achterin bij de toiletten. Geen kans om lekker te slapen, terwijl het toch echt een nachtvlucht was. Rianne kon nog wel af en toe haar ogen dicht doen, maar KJ was de hele nacht op. Wellicht had hij ook wel een beetje moeite met stoppen met roken en daardoor dus snel geïrriteerd…

In Caïro moesten we nog vier uurtjes wachten op de volgende vlucht. Maar na vier uur ging de deur naar het vliegtuig niet open; er kwam een soort van stewardess aan die onze gehandicapte mede-passagiers een lunch-bon gaf; het vliegtuig was kapot. Aangezien zij het niet belangrijk vond om de andere passagiers (waaronder wij) in te lichten, gingen we zelf maar op pad voor informatie. Er zou een nieuw vliegtuig geregeld worden en dat zou weer vier uur duren! Acht maanden gereisd, heel veel gevlogen, en dan gaat het mis op de allerlaatste vlucht. Aangezien KJ al 30 uur op was, nog niet had kunnen slapen, zijn sigaretje miste en dus een kort lontje had, was het maar goed dat de Egyptische crew geen Nederlandse scheldwoorden kon verstaan…

Na vier uur vlogen we dan eindelijk weg, op weg naar het Europese luchtruim! Deze was gelukkig weer ontdaan van IJslandse vulkaanrook, dus onze timing was niet verkeerd. Wel vreemd om met 60 mensen zo lang te moeten wachten op een vliegtuig waar 450 passagiers in kunnen! We hadden met 6 mensen 120 stoelen tot onze beschikking, dus we hebben er maar een klein (slaap)feestje van gemaakt.

In Brussel geland, werden we opgevangen door Piet en Ineke, de ouders van KJ. Na een hapje bij de Quickburger reden we met 120 km/uur over de snelweg, op weg naar Serooskerke, het hart van Zeeland (aldus Piet). Na een heerlijk warm bad zijn we het nieuwe bed in een net opgeknapte logeerkamer ingedoken. Dat was nog eens slapen!! Zalig. De volgende dag moesten we alweer fit zijn, want naast de ouders van KJ kwamen ook Con en Ina, de ouders van Rianne, even checken of we heelhuids waren teruggekomen! Natuurlijk moest dit bezoekje aan Zeeland worden bekroond met een tochtje naar het Zeeuwse strand, waar we met zijn zessen een lekker bakje koffie hebben gedronken in een strandtent. Na het vertrek van de ouders van Rianne kwam KJ’s zus met aanhang nog even langs, waarna we moe maar voldaan weer ons bedje opzochten. Het was best leuk om weer terug te zijn in Nederland, maar we moesten erg wennen aan de kou en aan zoveel mensen om ons heen!

De volgende dag een bezoekje gebracht aan Brabant, waar we Bob (broer van Rianne), Ines en de kids hebben opgezocht, gevolgd door een etentje bij Tjalling en Roos. Zij zijn inmiddels in blijde verwachting, dus daar moest er even eentje op gedronken worden! (alcoholvrije wijn natuurlijk). Omdat niet iedereen aan de alcoholvrije zat, was het maar goed dat we bij hen konden blijven slapen. Dat was sowieso het plan, omdat we zondagochtend een bezoekje gingen brengen aan de kerk van Made, waar Rianne’s petekind werd gedoopt; daar hadden de ouders (Bob en Ines) speciaal mee gewacht tot wij terug zouden zijn in Nederland! En tja, als we dan terug zijn, dan ook maar zo snel mogelijk….

Na de doop was het dan eindelijk zover: op weg naar Zwolle. Lekker met het eigen autootje, die de hele reis geduldig had staan wachten in het hart van Zeeland. Zondag 2 mei bereikten we om half 3 ’s middags dan eindelijk ons huisje. Met een warm welkom van onze vele vriendjes, inclusief spandoek, werden we onthaald. Althans warm: sommigen moesten toch echt even 2 keer kijken of wij het nu wel echt waren…. die 8 maanden reizen hebben duidelijk invloed op onze looks gehad! Maar het weerzien was fijn, goed geregeld en ook wel een beetje emotioneel. Toch fijn om te weten dat je gemist bent .
Na een paar uurtjes borrelen liet iedereen ons alleen in ons huisje. We kwamen er toen achter dat onze vriendjes alles al perfect geregeld hadden: bed in elkaar gezet, opgemaakt, bloemen, koelkast gevuld, drank, beleg en brood; aan alles was gedacht (daar hadden wij zelf totaal niet aan gedacht, dus dankjewel, lieve vriendjes!).

Inmiddels zijn we al weer even in Zwolle en voor je het weet is alles weer normaal. Rianne is al weer aan het werk (als Teamleider Entertainment bij Walibi World), KJ is druk aan het solliciteren en heeft de eerste gesprekken staan.
Het huis is inmiddels weer uitgepakt en ingericht, de tuin is weer aangeharkt, de kledingkasten zijn weer gevuld (alhoewel: KJ is zoveel afgevallen dat hij bijna alles heeft moeten weggooien). Voor je het weet is alles weer bij het oude (ook al is het hier zó koud!). Maar dat zal niet gebeuren!

We hebben veel geleerd deze reis en zijn niet van plan dit te vergeten. We zijn teruggekomen om te genieten. Te genieten van elkaar, van vrienden, van familie en van alles wat ons leventje in Nederland te bieden heeft. Daar zijn we iedere dag bewust van! En met deze wijze lessen gaan we samen onze volgende levensfase in. We zijn er klaar voor, meer dan ooit! En voor de geïnteresseerden: we zullen zo af en toe onze leuke ervaringen met jullie delen via deze site: die blijft dus in de lucht! Voor iedereen die ons gevolgd heeft: we hopen dat jullie hebben genoten van onze verhalen en hopen dat jullie dat blijven doen. Wij hebben met veel plezier deze site bijgehouden en hebben echt genoten van alle reacties! Daarom aan alle trouwe volgers van onze reisverslagen: Dank jullie wel! En hopelijk blijven jullie af en toe even op de site kijken….

We waren blij dat we vooraf een kamer hadden geboekt in Chipata, op de camping waar we onze laatste lunch haden met onze safari-vriendjes. Daarna was Ishmael (de chauffeur) zo lief om ons te droppen in het centrum, zodat wij de bustickets konden halen voor de reis naar Lusaka.
Chipata is een klein grensplaatsje en er is niet veel te beleven. Ondanks dat het bewolkt was, hebben we toch de middag gespendeerd bij het zwembad. Later merkten we al snel dat de weersomstandigheden in Afrika toch anders kunnen zijn, dan wij hadden gedacht. Het bleek winter te zijn in Zambia en dan koelt het flink af: 20 graden en af en toe regen! Maar dat zorgt er dan wel weer voor dat Zambia prachtig groen is.

’s Nachts (of ’s ochtends, wat je wil; het was in ieder geval vroeg) om 04:30 uur werden we opgehaald door de taxi, die ons naar de bushalte bracht. Daar werden we ruw wakker gemaakt door alle “mannetjes” die “hun bus” wilden verkopen; 20 grote mannen om ons heen die niet wilden begrijpen dat we al een ticket hadden… Het lukte ons om sociaal te blijven en de bus in te klimmen, waar we lekker voorin zaten en zo een mooie rit voor de boeg zouden hebben.
Stipt om 05:00 uur vertrokken we uit Chipata (de verhalen dat de bussen in Afrika altijd met uren vertraging vertrekken hebben wij geen enkele keer meegemaakt) voor een zeven uur durende rit naar Lusaka. In Nederland lijkt zeven uur in een bus lang, maar wij waren er inmiddels zo aan gewend dat dat voor ons helemaal niet zo lang is! En er was genoeg te beleven onderweg. Ten eerste het mooie groene landschap, wat al genoeg was om je de gehele rit mee te vermaken. Daarnaast zagen we mooie taferelen met kleine dorpjes, kleine kindjes en vrouwen met van alles op hun hoofd. Soms werden we onderdeel van deze taferelen, omdat we bij de tussenstops midden tussen de tickethandelaartjes zaten. Deze wilden natuurlijk zoveel mogelijk verdienen: zij stapten met hun klanten in de bus, gingen in discussie over hun aandeel met de buseigenaar (met veel geluid en gebaren) en als de deal gesloten was, stapten ze weer uit om terug te lopen. Erg grappig!

Af en toe maakten we ook een kleine 5-minuten-stop, om even wat eten te scoren en natuurlijk te plassen. Bij één plaatsje waren we duidelijk bij een rivier aangekomen, want het hele dorp lag bezaaid met (stinkende!) gedroogde vis. Het toilet was hier ook erg bijzonder. Open hokjes, waar je gezellig met je buurvrouw kon beppen. Zo kreeg Rianne de tip om toch niet echt hurkend te plassen boven zo’n klein gat in een betonnen vloer, want daar word je ziek van! Je kunt namelijk veel beter recht op blijven staan en naar achter richten… volgens de Afrikaanse vrouwen. Ja, ja… waar is je plastuitje als je hem nodig hebt?! Rianne besloot toch maar om het “gewoon” op de Aziatische manier te doen, want het risico om je eigen broek vol te pissen is anders te groot. En ziek word je niet zomaar als je wèl vochtig toiletpapier en een flesje “handen-wassen-zonder-zeep” bij je hebt. En dan ben je klaar: moet je voor een dergelijk toilet ook nog betalen!

In Lusaka arriveerden we op dezelfde bushalte als de vorige keer. Het verschil was, letterlijk, dag en nacht! Nu in het licht was het een stuk veiliger en eigenlijk best wel gezellig druk. We hadden al snel een grappige taxi-chauffeur gevonden die ons naar Lusaka Backpackers bracht en waarmee we meteen de afspraak maakten om ons 2 dagen later naar het vliegveld te brengen. In ons guesthouse viel weer meteen op dat de vanzelfsprekende gastvrijheid die we in Azië gewend waren, niet in Afrika vanzelfsprekend is. Het lijkt wel of ze niet aan toeristen gewend zijn, wat toch wel apart is in een hotel of guesthouse. Maar wij misten in ieder geval de personal touch. Nu hebben wij in Afrika alleen maar ervaring met low-budget locaties, dus het zou in duurdere resorts best wel eens anders kunnen zijn. Low-budget is trouwens wel relatief: 30 dollar voor een bed (niet al te best) met muskietennet in een kamer. Geen eigen douche, toilet of wat dan ook. Voor dat geld zit je in Azië behoorlijk luxe!
We hadden nog één vrije dag in Lusaka voordat we aan de reis terug naar Nederland begonnen. Deze hebben we lekker westers besteed: we zijn naar een winkelcentrum gelopen, rondgeslenterd, koffie gedronken en een broodje Subway gegeten en….. afgesloten met een bioscoopje! Voor 2,50 euro hadden we een kaartje en het was er deze keer tenminste een beetje comfortabel, want deze keer stond de airco niet aan!

Daarna lekker naar bed voor het laatste nachtje, want de volgende dag stond de definitieve terugreis naar Nederland op het programma!

Na het afscheid nemen van Michel en Inez, zijn we met acht man vertrokken in een 4×4, op weg naar Zambia! Waarschijnlijk had Michel nog wat moeite met het afscheid nemen (we zijn ook zulk leuk gezelschap natuurlijk…), want na een uurtje rijden, net voor de grens, stopte de landrover ermee. Acht Mzungu (blanken), één kapotte wagen en twee uur wachten: voor de lokale bevolking geweldig entertainment, voor ons de gelegenheid om de mede safarigangers beter te leren kennen. Na twee uur was Michel er weer, samen met een monteur. Zij mochten achterblijven om de auto te repareren onder toeziend oog van de lokale bevolking, terwijl wij verder mochten in de ‘nieuwe’ auto. We namen afscheid en gingen er vandoor, dus nu maar hopen dat Michel ondertussen weer bij Inez thuis is aangekomen…

Na het passeren van de grens (wat heel soepel ging!) was het nog ongeveer 140 km naar het park. Dat was 4,5 uur rijden (zo’n 30 km per uur gemiddeld), want het was een ‘Dirt Road’: een onverharde weg van zand, steentjes, stof, maar vooral….kuilen. Op sommige stukken meer kuilen dan weg. Ishmael (onze chauffeur) was gelukkig bekend met deze weg en hij wist de kuilen heel goed te ontwijken, of in ieder geval te kiezen voor de minder diepe kuilen in plaats van de diepe. Het was maar net te doen met een terreinwagen (dus met een ferrari wordt het helemaal niets, maar die zie je hier dan ook niet).
Met beurse billen kwamen we aan op de camping bij de ingang van het National Park. Onze tent stond direct aan de rivier, die bewoond werd door voornamelijk hippo’s en kroko’s!! En niet zo maar af en toe ééntje, maar deze rivier kent de hoogste kroko- en hippodichtheid van Afrika (we hebben het nog steeds over de rivier en niet over onze tent..). Gezellig: ’s nachts hippo’s rond je tent, af en toe een lolliefant op bezoek en erg regelmatig gezelschap van de brutale apen. Vooral het geluid van de hippo’s is erg aanwezig en geinig!

Tja, tegen snurkende mensen kunnen we niet, maar tegen het lachende gehinnik van een hippo blijkbaar wel. Deze lokroep was ook een prima wekker, want we moesten twee dagen achter elkaar vroeg op: namelijk om 05.00 uur, zodat we om 06.00 uur door het park reden voor onze game drive! Dit duurde tot circa 11.00 uur, waarna we lekker een paar uurtjes bij het zwembad konden relaxen, om vervolgens van 16.00-20.00 uur weer te genieten van de volgende game drive. Rond 18.00 uur werd het donker, dus het was meer een nightdrive, wat weer een heel andere kijk op de dierenwereld geeft. Het is best spannend om in het donker door een park te rijden en een olifant echt pas op het laatste moment te ontdekken (zodra de spotlight erop gericht werd).

En wat je in die 20 uur gamedriven ziet? Tja, laat de foto’s voor zich spreken (vergeet vooral niet naar beneden te scrollen). Wij zijn, net als velen, van mening dat dit wellicht het mooiste park van Afrika is. Heel gevarieerd, heel veel dieren en natuurlijk, niet te vergeten…we hebben een luipaard gezien: en hoe!!!! Slechts op één meter van de auto, rustig langs lopend en zich niets aantrekkend van die rare poppetjes in een 4×4.

Het enige nadeel van zoveel gamedriven, in combinatie met de heen- en terugreis over de dirt road is, dat je billen helemaal beurs worden. Doorligplekken waren ons bekend, maar nu hebben we zelf ervaren wat dit zijn… vooral KJ met zijn kikkerbilletjes zonder spek

Maar dat minpuntje weegt niet op tegen de geweldige ervaringen van twee dagen in het park. Moses, onze chauffeur en gids heeft absoluut de mooiste plekjes en dieren laten zien! Al heeft hij één klein foutje gemaakt; één keer reed hij de auto klemvast in een modderput en moesten we eruit om de auto terug te duwen.

Nu is dat niet zo heel slim om de veilige auto uit te stappen en je tussen de wilde dieren te begeven, maar je moet het gevaar ook weer niet overdrijven. Nienke, één van de mede safarigangers, wist het ook voor ons heel spannend te maken: ze was als de dood buiten de auto (en stiekem in de auto ook al) en wilde zo snel mogelijk weer terug om te voorkomen dat een hippo ons zou aanvallen of een olifant ons zou spiezen aan zijn slagtand. Wij konden vooral enorm lachen om haar oeh’s en aah’s, al helemaal toen een eng dier langs de weg alleen maar een zandhoop bleek te zijn… Maar door haar ‘gezonde angst’ was ze wel een hele goede dierenspotter, ze zag alles vaak als eerste (dus ook de zandhoop).

We hebben enorm genoten van de vele hippo’s, olifanten, zebra’s, giraffen, kat-achtigen en andere prachtige wezens en landschappen. Natuurlijk hebben we dit vastgelegd op veel te veel foto’s en filmpjes… Wat we ook niet mogen vergeten: het Luangwa Park heeft ook nog zoveel grote, kleurrijke en bijzondere vogels, ook echt heel mooi!

Kortom; de safari, die wij zagen als het toetje van onze reis, was een heerlijk, fantastisch toetje en we hadden het niet beter kunnen treffen! We hadden nog even last van het ontkenningsyndroom, maar na de safari hadden we maar één ding aan ons hoofd: Back Home!!!