Inmiddels zijn we weer terug in onze eigen “Home Town”: Zwollywood! Maar daar daar ging nog een heel traject aan vooraf…

Vanuit Lusaka zijn we met de taxi naar de luchthaven gegaan. Een klein halfuurtje rijden, dus altijd goed om even met de taxi-chauffeur te praten over voetbal. Het verbroedert écht altijd! Aangekomen op de luchthaven rookte KJ nog even snel zijn laatste 2 sigaretten weg. Na 8 maanden zo goedkoop roken zou het voor KJ nooit wennen om weer meer dan 5 euro voor een pakje te moeten betalen, dus was stoppen de enige optie.

Na een kort vluchtje (uurtje of drie) arriveerden we in Johannesburg, waar we zes uur moesten wachten op ons volgende vliegtuig. Wel lang, maar hier hadden we bewust voor gekozen, want in Afrika moet je toch enigszins met vertraging rekening houden. En we wilden de volgende vlucht niet missen! Gek genoeg vielen deze 6 uur wachten erg mee: we konden ons aardig bezighouden. Spelletje, boekje, gesprekje met elkaar maar ook met andere passagiers. Altijd leuk om verhalen van andere reizigers te horen!
Exact volgens schema vertrokken we naar Caïro voor onze laatste stop, daar zouden we weer 4 uur moeten wachten. En dat kon wel eens gevoelsmatig lang duren, want in tegenstelling tot alle andere vluchten was deze verre van comfortabel. We zaten geheel achterin bij de toiletten. Geen kans om lekker te slapen, terwijl het toch echt een nachtvlucht was. Rianne kon nog wel af en toe haar ogen dicht doen, maar KJ was de hele nacht op. Wellicht had hij ook wel een beetje moeite met stoppen met roken en daardoor dus snel geïrriteerd…

In Caïro moesten we nog vier uurtjes wachten op de volgende vlucht. Maar na vier uur ging de deur naar het vliegtuig niet open; er kwam een soort van stewardess aan die onze gehandicapte mede-passagiers een lunch-bon gaf; het vliegtuig was kapot. Aangezien zij het niet belangrijk vond om de andere passagiers (waaronder wij) in te lichten, gingen we zelf maar op pad voor informatie. Er zou een nieuw vliegtuig geregeld worden en dat zou weer vier uur duren! Acht maanden gereisd, heel veel gevlogen, en dan gaat het mis op de allerlaatste vlucht. Aangezien KJ al 30 uur op was, nog niet had kunnen slapen, zijn sigaretje miste en dus een kort lontje had, was het maar goed dat de Egyptische crew geen Nederlandse scheldwoorden kon verstaan…

Na vier uur vlogen we dan eindelijk weg, op weg naar het Europese luchtruim! Deze was gelukkig weer ontdaan van IJslandse vulkaanrook, dus onze timing was niet verkeerd. Wel vreemd om met 60 mensen zo lang te moeten wachten op een vliegtuig waar 450 passagiers in kunnen! We hadden met 6 mensen 120 stoelen tot onze beschikking, dus we hebben er maar een klein (slaap)feestje van gemaakt.

In Brussel geland, werden we opgevangen door Piet en Ineke, de ouders van KJ. Na een hapje bij de Quickburger reden we met 120 km/uur over de snelweg, op weg naar Serooskerke, het hart van Zeeland (aldus Piet). Na een heerlijk warm bad zijn we het nieuwe bed in een net opgeknapte logeerkamer ingedoken. Dat was nog eens slapen!! Zalig. De volgende dag moesten we alweer fit zijn, want naast de ouders van KJ kwamen ook Con en Ina, de ouders van Rianne, even checken of we heelhuids waren teruggekomen! Natuurlijk moest dit bezoekje aan Zeeland worden bekroond met een tochtje naar het Zeeuwse strand, waar we met zijn zessen een lekker bakje koffie hebben gedronken in een strandtent. Na het vertrek van de ouders van Rianne kwam KJ’s zus met aanhang nog even langs, waarna we moe maar voldaan weer ons bedje opzochten. Het was best leuk om weer terug te zijn in Nederland, maar we moesten erg wennen aan de kou en aan zoveel mensen om ons heen!

De volgende dag een bezoekje gebracht aan Brabant, waar we Bob (broer van Rianne), Ines en de kids hebben opgezocht, gevolgd door een etentje bij Tjalling en Roos. Zij zijn inmiddels in blijde verwachting, dus daar moest er even eentje op gedronken worden! (alcoholvrije wijn natuurlijk). Omdat niet iedereen aan de alcoholvrije zat, was het maar goed dat we bij hen konden blijven slapen. Dat was sowieso het plan, omdat we zondagochtend een bezoekje gingen brengen aan de kerk van Made, waar Rianne’s petekind werd gedoopt; daar hadden de ouders (Bob en Ines) speciaal mee gewacht tot wij terug zouden zijn in Nederland! En tja, als we dan terug zijn, dan ook maar zo snel mogelijk….

Na de doop was het dan eindelijk zover: op weg naar Zwolle. Lekker met het eigen autootje, die de hele reis geduldig had staan wachten in het hart van Zeeland. Zondag 2 mei bereikten we om half 3 ’s middags dan eindelijk ons huisje. Met een warm welkom van onze vele vriendjes, inclusief spandoek, werden we onthaald. Althans warm: sommigen moesten toch echt even 2 keer kijken of wij het nu wel echt waren…. die 8 maanden reizen hebben duidelijk invloed op onze looks gehad! Maar het weerzien was fijn, goed geregeld en ook wel een beetje emotioneel. Toch fijn om te weten dat je gemist bent .
Na een paar uurtjes borrelen liet iedereen ons alleen in ons huisje. We kwamen er toen achter dat onze vriendjes alles al perfect geregeld hadden: bed in elkaar gezet, opgemaakt, bloemen, koelkast gevuld, drank, beleg en brood; aan alles was gedacht (daar hadden wij zelf totaal niet aan gedacht, dus dankjewel, lieve vriendjes!).

Inmiddels zijn we al weer even in Zwolle en voor je het weet is alles weer normaal. Rianne is al weer aan het werk (als Teamleider Entertainment bij Walibi World), KJ is druk aan het solliciteren en heeft de eerste gesprekken staan.
Het huis is inmiddels weer uitgepakt en ingericht, de tuin is weer aangeharkt, de kledingkasten zijn weer gevuld (alhoewel: KJ is zoveel afgevallen dat hij bijna alles heeft moeten weggooien). Voor je het weet is alles weer bij het oude (ook al is het hier zó koud!). Maar dat zal niet gebeuren!

We hebben veel geleerd deze reis en zijn niet van plan dit te vergeten. We zijn teruggekomen om te genieten. Te genieten van elkaar, van vrienden, van familie en van alles wat ons leventje in Nederland te bieden heeft. Daar zijn we iedere dag bewust van! En met deze wijze lessen gaan we samen onze volgende levensfase in. We zijn er klaar voor, meer dan ooit! En voor de geïnteresseerden: we zullen zo af en toe onze leuke ervaringen met jullie delen via deze site: die blijft dus in de lucht! Voor iedereen die ons gevolgd heeft: we hopen dat jullie hebben genoten van onze verhalen en hopen dat jullie dat blijven doen. Wij hebben met veel plezier deze site bijgehouden en hebben echt genoten van alle reacties! Daarom aan alle trouwe volgers van onze reisverslagen: Dank jullie wel! En hopelijk blijven jullie af en toe even op de site kijken….

We waren blij dat we vooraf een kamer hadden geboekt in Chipata, op de camping waar we onze laatste lunch haden met onze safari-vriendjes. Daarna was Ishmael (de chauffeur) zo lief om ons te droppen in het centrum, zodat wij de bustickets konden halen voor de reis naar Lusaka.
Chipata is een klein grensplaatsje en er is niet veel te beleven. Ondanks dat het bewolkt was, hebben we toch de middag gespendeerd bij het zwembad. Later merkten we al snel dat de weersomstandigheden in Afrika toch anders kunnen zijn, dan wij hadden gedacht. Het bleek winter te zijn in Zambia en dan koelt het flink af: 20 graden en af en toe regen! Maar dat zorgt er dan wel weer voor dat Zambia prachtig groen is.

’s Nachts (of ’s ochtends, wat je wil; het was in ieder geval vroeg) om 04:30 uur werden we opgehaald door de taxi, die ons naar de bushalte bracht. Daar werden we ruw wakker gemaakt door alle “mannetjes” die “hun bus” wilden verkopen; 20 grote mannen om ons heen die niet wilden begrijpen dat we al een ticket hadden… Het lukte ons om sociaal te blijven en de bus in te klimmen, waar we lekker voorin zaten en zo een mooie rit voor de boeg zouden hebben.
Stipt om 05:00 uur vertrokken we uit Chipata (de verhalen dat de bussen in Afrika altijd met uren vertraging vertrekken hebben wij geen enkele keer meegemaakt) voor een zeven uur durende rit naar Lusaka. In Nederland lijkt zeven uur in een bus lang, maar wij waren er inmiddels zo aan gewend dat dat voor ons helemaal niet zo lang is! En er was genoeg te beleven onderweg. Ten eerste het mooie groene landschap, wat al genoeg was om je de gehele rit mee te vermaken. Daarnaast zagen we mooie taferelen met kleine dorpjes, kleine kindjes en vrouwen met van alles op hun hoofd. Soms werden we onderdeel van deze taferelen, omdat we bij de tussenstops midden tussen de tickethandelaartjes zaten. Deze wilden natuurlijk zoveel mogelijk verdienen: zij stapten met hun klanten in de bus, gingen in discussie over hun aandeel met de buseigenaar (met veel geluid en gebaren) en als de deal gesloten was, stapten ze weer uit om terug te lopen. Erg grappig!

Af en toe maakten we ook een kleine 5-minuten-stop, om even wat eten te scoren en natuurlijk te plassen. Bij één plaatsje waren we duidelijk bij een rivier aangekomen, want het hele dorp lag bezaaid met (stinkende!) gedroogde vis. Het toilet was hier ook erg bijzonder. Open hokjes, waar je gezellig met je buurvrouw kon beppen. Zo kreeg Rianne de tip om toch niet echt hurkend te plassen boven zo’n klein gat in een betonnen vloer, want daar word je ziek van! Je kunt namelijk veel beter recht op blijven staan en naar achter richten… volgens de Afrikaanse vrouwen. Ja, ja… waar is je plastuitje als je hem nodig hebt?! Rianne besloot toch maar om het “gewoon” op de Aziatische manier te doen, want het risico om je eigen broek vol te pissen is anders te groot. En ziek word je niet zomaar als je wèl vochtig toiletpapier en een flesje “handen-wassen-zonder-zeep” bij je hebt. En dan ben je klaar: moet je voor een dergelijk toilet ook nog betalen!

In Lusaka arriveerden we op dezelfde bushalte als de vorige keer. Het verschil was, letterlijk, dag en nacht! Nu in het licht was het een stuk veiliger en eigenlijk best wel gezellig druk. We hadden al snel een grappige taxi-chauffeur gevonden die ons naar Lusaka Backpackers bracht en waarmee we meteen de afspraak maakten om ons 2 dagen later naar het vliegveld te brengen. In ons guesthouse viel weer meteen op dat de vanzelfsprekende gastvrijheid die we in Azië gewend waren, niet in Afrika vanzelfsprekend is. Het lijkt wel of ze niet aan toeristen gewend zijn, wat toch wel apart is in een hotel of guesthouse. Maar wij misten in ieder geval de personal touch. Nu hebben wij in Afrika alleen maar ervaring met low-budget locaties, dus het zou in duurdere resorts best wel eens anders kunnen zijn. Low-budget is trouwens wel relatief: 30 dollar voor een bed (niet al te best) met muskietennet in een kamer. Geen eigen douche, toilet of wat dan ook. Voor dat geld zit je in Azië behoorlijk luxe!
We hadden nog één vrije dag in Lusaka voordat we aan de reis terug naar Nederland begonnen. Deze hebben we lekker westers besteed: we zijn naar een winkelcentrum gelopen, rondgeslenterd, koffie gedronken en een broodje Subway gegeten en….. afgesloten met een bioscoopje! Voor 2,50 euro hadden we een kaartje en het was er deze keer tenminste een beetje comfortabel, want deze keer stond de airco niet aan!

Daarna lekker naar bed voor het laatste nachtje, want de volgende dag stond de definitieve terugreis naar Nederland op het programma!

Na het afscheid nemen van Michel en Inez, zijn we met acht man vertrokken in een 4×4, op weg naar Zambia! Waarschijnlijk had Michel nog wat moeite met het afscheid nemen (we zijn ook zulk leuk gezelschap natuurlijk…), want na een uurtje rijden, net voor de grens, stopte de landrover ermee. Acht Mzungu (blanken), één kapotte wagen en twee uur wachten: voor de lokale bevolking geweldig entertainment, voor ons de gelegenheid om de mede safarigangers beter te leren kennen. Na twee uur was Michel er weer, samen met een monteur. Zij mochten achterblijven om de auto te repareren onder toeziend oog van de lokale bevolking, terwijl wij verder mochten in de ‘nieuwe’ auto. We namen afscheid en gingen er vandoor, dus nu maar hopen dat Michel ondertussen weer bij Inez thuis is aangekomen…

Na het passeren van de grens (wat heel soepel ging!) was het nog ongeveer 140 km naar het park. Dat was 4,5 uur rijden (zo’n 30 km per uur gemiddeld), want het was een ‘Dirt Road’: een onverharde weg van zand, steentjes, stof, maar vooral….kuilen. Op sommige stukken meer kuilen dan weg. Ishmael (onze chauffeur) was gelukkig bekend met deze weg en hij wist de kuilen heel goed te ontwijken, of in ieder geval te kiezen voor de minder diepe kuilen in plaats van de diepe. Het was maar net te doen met een terreinwagen (dus met een ferrari wordt het helemaal niets, maar die zie je hier dan ook niet).
Met beurse billen kwamen we aan op de camping bij de ingang van het National Park. Onze tent stond direct aan de rivier, die bewoond werd door voornamelijk hippo’s en kroko’s!! En niet zo maar af en toe ééntje, maar deze rivier kent de hoogste kroko- en hippodichtheid van Afrika (we hebben het nog steeds over de rivier en niet over onze tent..). Gezellig: ’s nachts hippo’s rond je tent, af en toe een lolliefant op bezoek en erg regelmatig gezelschap van de brutale apen. Vooral het geluid van de hippo’s is erg aanwezig en geinig!

Tja, tegen snurkende mensen kunnen we niet, maar tegen het lachende gehinnik van een hippo blijkbaar wel. Deze lokroep was ook een prima wekker, want we moesten twee dagen achter elkaar vroeg op: namelijk om 05.00 uur, zodat we om 06.00 uur door het park reden voor onze game drive! Dit duurde tot circa 11.00 uur, waarna we lekker een paar uurtjes bij het zwembad konden relaxen, om vervolgens van 16.00-20.00 uur weer te genieten van de volgende game drive. Rond 18.00 uur werd het donker, dus het was meer een nightdrive, wat weer een heel andere kijk op de dierenwereld geeft. Het is best spannend om in het donker door een park te rijden en een olifant echt pas op het laatste moment te ontdekken (zodra de spotlight erop gericht werd).

En wat je in die 20 uur gamedriven ziet? Tja, laat de foto’s voor zich spreken (vergeet vooral niet naar beneden te scrollen). Wij zijn, net als velen, van mening dat dit wellicht het mooiste park van Afrika is. Heel gevarieerd, heel veel dieren en natuurlijk, niet te vergeten…we hebben een luipaard gezien: en hoe!!!! Slechts op één meter van de auto, rustig langs lopend en zich niets aantrekkend van die rare poppetjes in een 4×4.

Het enige nadeel van zoveel gamedriven, in combinatie met de heen- en terugreis over de dirt road is, dat je billen helemaal beurs worden. Doorligplekken waren ons bekend, maar nu hebben we zelf ervaren wat dit zijn… vooral KJ met zijn kikkerbilletjes zonder spek

Maar dat minpuntje weegt niet op tegen de geweldige ervaringen van twee dagen in het park. Moses, onze chauffeur en gids heeft absoluut de mooiste plekjes en dieren laten zien! Al heeft hij één klein foutje gemaakt; één keer reed hij de auto klemvast in een modderput en moesten we eruit om de auto terug te duwen.

Nu is dat niet zo heel slim om de veilige auto uit te stappen en je tussen de wilde dieren te begeven, maar je moet het gevaar ook weer niet overdrijven. Nienke, één van de mede safarigangers, wist het ook voor ons heel spannend te maken: ze was als de dood buiten de auto (en stiekem in de auto ook al) en wilde zo snel mogelijk weer terug om te voorkomen dat een hippo ons zou aanvallen of een olifant ons zou spiezen aan zijn slagtand. Wij konden vooral enorm lachen om haar oeh’s en aah’s, al helemaal toen een eng dier langs de weg alleen maar een zandhoop bleek te zijn… Maar door haar ‘gezonde angst’ was ze wel een hele goede dierenspotter, ze zag alles vaak als eerste (dus ook de zandhoop).

We hebben enorm genoten van de vele hippo’s, olifanten, zebra’s, giraffen, kat-achtigen en andere prachtige wezens en landschappen. Natuurlijk hebben we dit vastgelegd op veel te veel foto’s en filmpjes… Wat we ook niet mogen vergeten: het Luangwa Park heeft ook nog zoveel grote, kleurrijke en bijzondere vogels, ook echt heel mooi!

Kortom; de safari, die wij zagen als het toetje van onze reis, was een heerlijk, fantastisch toetje en we hadden het niet beter kunnen treffen! We hadden nog even last van het ontkenningsyndroom, maar na de safari hadden we maar één ding aan ons hoofd: Back Home!!!

Weer terug zijn in Lilongwe voelde als thuiskomen, tijdens zo’n reis is een plek waar je je welkom voelt al snel je thuis. Het was een zaterdag en dus tijd om eens te gaan stappen. Dit kon natuurlijk niet voordat we een portie chili con carne hadden verorberd! En tja…we geven het eerlijk toe…ook het middagdutje hadden we nodig…in acht maanden tijd zijn we nauwelijks gaan stappen en ook redelijk vroeg naar bed gegaan. Dus met het oog op nachtwerk, zijn we beiden ’s middags in coma gevallen. Stiekem ook wel weer erg lekker om op een bed te kunnen slapen, na een weekje camperen. Na al deze voorbereidingen gingen we naar een feestje van kennissen van Inez en Michel iets verderop in de straat.

De volgende ochtend stond Inez alweer om 6.30 uur in haar kluskleding klaar. Ze had ‘ja’ gezegd tegen een project van een gynaecoloog. Hij heeft een nieuwe gynaecologie afdeling bij een ziekenhuis gebouwd, waar vrouwen meer privacy kunnen krijgen. Helaas was al het geld gebruikt, maar er moest nog 1 gebouwtje geschilderd worden. Dus Inez had wat mensen opgetrommeld om te komen helpen en ook wij konden natuurlijk niet achterblijven. Hoewel wij er toch voor kozen om op Afrikaanse tijd te beginnen, was onze hulp van harte welkom. Wij blanken hebben de plinten zwart geverfd en buiten waren onze donkere vrienden de muren wit aan het verven. Het was een flinke klus en ook nog iets moeilijker dan gedacht. Blijkbaar zijn plinten niet altijd even glad en is de kwaliteit van de verf en de kwasten hier niet als in Nederland.
Dat was onze bijdrage in de vorm van vrijwilligerswerk. Dit land leeft van vrijwilligerswerk, goede doelen en steun van andere landen in welke vorm dan ook. Er zijn ongeveer 800 organisatie die dit land steunen met behulp van donaties en/of vrijwilligerswerk. Dit was dan ook een onderwerp in vele gesprekken die wij hebben gehad met de Mzungu (blanken) hier. En om eerlijk te zijn, het zet je wel flink aan het denken. Hoe goed al deze hulp ook bedoeld is, of het dit land echt helpt is maar de grote vraag. Het is te veel om nu in detail te treden, maar wij zijn er inmiddels wel achter dat je niet op dankbaarheid hoeft te rekenen bij hulp in welke vorm dan ook. Het is zelfs zo dat men hier er niet alleen op rekent, maar het zelfs eist. Dat zorgt niet alleen voor belachelijke situaties, maar ook voor het feit dat de hulp totaal niet bijdraagt aan de opbouw van het land: de locals pakken namelijk alle goed bedoelde investeringen niet zelf op, leren er dus niets van en dat betekent dus dat als de “sponsor” stopt met een project, alles weg valt. Het klinkt heel fout, maar we hebben zelf ook ondervonden dat de Malawianen hier erg lui van worden. En daarnaast is er nog steeds een hoog werkloosheidcijfer. Dit alles heeft ons behoorlijk aan het denken gezet en de visie op ontwikkelingshulp in alle vormen toch wel veranderd. Hoewel we natuurlijk wel moeten zeggen, dat er ook organisaties goed bezig zijn en dat bepaald geld en energie dus wel goed terecht komt.

Wat betreft het eten hebben we nog wat nieuws ontdekt en ook het oude vertrouwde gegeten. Het nieuwe was Ethiopisch eten, samen met vrienden van Inez en Michel. Heerlijk eten, beetje vergelijkbaar met Indiaas eten, met dezelfde uitwerking op je darmen . Het vertrouwde was Indiaas eten, in een restaurant samen met Inez en Michel en hun “werkgevers” Marga en Pim (de eigenaren van Kiboko). Was absoluut heel gezellig, vermakelijk maar ook informatief! Wat een verhalen….

De rest van de dagen hebben we lekker gerelaxt en ons voorbereid op het einde van de reis. Dat betekent dat we veel spullen en kleding (die we niet meer nodig hadden) hier achter hebben gelaten voor de locals, onze tas hebben ingepakt en ons voorbereid hebben op het allerlaatste stukje van onze reis: een safari in Zambia!

Na een lange dag werken (voor Inez en Michel, niet voor ons natuurlijk) waren we klaar voor een lang weekendje zon, zee en strand aan het meer van Malawi (Lake Malawi), in het plaatsje Senga Bay. Na twee uur rijden met de 4×4 kwamen we aan op de camping aan het water.

Even snel in het donker de twee tentjes opzetten, en ondertussen de Braai (BBQ) aangestoken. Omdat wij zelf geen tentje hadden (en trouwens ook geen matjes meer, want die hebben we per ongeluk in de taxi laten liggen), mochten we een oud tentje lenen van Inez en Michel. Het was niet de meest degelijke tent en inmiddels ook al met takken gespalkt, maar ach: het regent en waait nooit in deze periode in Malawi. Althans, volgens Inez. Dus wat maakt het uit!

Na een heerlijke braai en de nodige biertjes was het tijd om horizontaal te gaan, dus dat deden we dan ook. Gelukkig waren we inmiddels goed getraind in het camperen, dus sliepen we heerlijk in het zeer compacte tentje. Tot 05:00 uur… Een bliksemschicht, zo fel dat je oogleden het felle licht niet tegen kunnen houden, maakte ons wakker. Enkele kleine druppeltjes regen maakten inmiddels een zacht ritme op ons tentje, wat normaal gesproken romantisch is, maar op dat moment lagen we met de billen dicht geknepen om te kijken of deze niet door ons tentdoekje zouden penetreren. Terwijl wij in trance lagen te luisteren naar de ritmiek sloeg de bliksem midden op de camping in, met een knal en een flits waar je hart daadwerkelijk van zou stoppen. Nog nooit zo’n blikseminslag meegemaakt! En dan lig je in je (iniemini) tentje. Als in een B-film vlogen we elkaar spontaan in de armen; de schrik zat er goed in. Maar voordat we daar van konden bekomen begon het te hozen. Wind en regen maakte binnen 2 minuutjes van ons tentje een natte lappendeken. Nadat we Inez met een harde brul hadden “gevraagd” om de auto open te doen, hadden we de inhoud van onze tent in de auto gegooid en stonden we met zijn drieën in het toiletgebouw te schuilen. Michel, die eigenlijk nog te lekker in zijn tentje lag, begon toch wat nattigheid te voelen en besloot ook maar het toiletgebouw binnen te stappen. Zijn entree was memorabel: natte slippers op een natte vloer zorgden ervoor dat Michel een sliding produceerde die niet zou misstaan op het komende WK in Zuid Afrika, alleen eindigde hij met zijn hoofd op de betonnen vloer. Ook goedemorgen Michel! Gelukkig viel het mee: alleen twee dagen een stijve nek dat hem leek lijken op een oud mannetje.

De volgende morgen was duidelijk bij de aanblik van ons tentje dat deze er uitzag als een tentje na een weekendje Lowlands en dus niet meer te redden viel. Daarom verhuisden we naar een camping met wat kamers, zodat Inez en Michel daar konden slapen en wij weer in hun tentje. Deze camping, “Cool Runnings” genaamd, beviel ons blijkbaar zo goed, dat we spontaan onze plannen om nog een week door Malawi te trekken, omgooiden en besloten hier met zijn tweetjes nog een weekje te blijven. Het moment was daar: moe van het reizen, toe aan vakantie, lekker een weekje helemaal niets doen!

Nadat Inez en Michel weer terug waren gereden naar Lilongwe (er moet toch nog iemand werken), hebben wij ons bezig gehouden met spelletjes doen, boeken lezen, zwemmen in de heerlijke golven en een hapje en een drankje. Wat een goede keuze om hier te blijven! Cool Runnings was voor ons de ideale plek om helemaal tot rust te komen en ons neer te leggen bij de terugkeer naar Nederland.

Op de een na laatste dag zaten we aan het onbijt en ontdekte we dat er in het meer een eiland was bijgekomen…. Waren wij nu gek of…? Al snel bleek dat er een groot stuk riet in één van de aanvoerrivieren was losgeslagen en het meer opgedreven was. Nu komt dat wel vaker voor, maar nog nooit zoveel als deze keer: het drijvende rieteiland was zo’n 100 meter in doorsnede. En ja hoor, na twee uur spoelde het eiland precies op ons strandje aan! Het hele dorp liep uit om te komen kijken. Slechts een enkeling kwam in actie om het riet weg te kappen en zo de kust weer vrij te maken. De rest bleef vooral toekijken. Later bleek dit toch nog wel gevaarlijk te zijn, want er zaten slangen in het riet en de mogelijkheid van krokodillen bestond ook.
Voor ons betekende het in ieder geval dat we niet meer konden zwemmen. Daarom besloten we om een bootje te huren en naar Lizzard Island te varen om daar een hiking (op flip flops) te doen en te snorkelen in het meer. Daar hebben we de prachtig gekleurde visjes kunnen aanschouwen die nergens anders in de wereld voorkomen dan in Lake Malawi.

Na een weekje heerlijk relaxen was het weer tijd om terug te gaan naar Lilongwe, naar Inez en Michel. De slaapzakken hadden we niet meer nodig, dus deze hebben we aan een soort blijf-van-mijn-lijf-huis gedoneerd. Wij zijn achterop een pickup-truck gesprongen die ons naar het busstation van Salima bracht, waar we een minibus hebben gepakt die ons in twee uurtjes terugbracht naar Lilongwe.

Na de lange reis was het tijd om te ontspannen en waar kon dat beter dan in het huis van Inez en Michel. We mochten in een bed slapen en konden zo heerlijk bijtanken! Ook was het tijd om de website bij te werken, maar dat hebben jullie ondertussen allemaal wel gemerkt. De internetverbinding is in Afrika net iets slechter dan in Azie, dus er is heel wat tijd en energie in gaan zitten. Gelukkig hadden we verder toch niet echt iets te doen

Inez en Michel runnen hier voor ruim een jaar Kiboko Camp & Safaris. Dit bedrijf bestaat uit een hotel (in het centrum van Lilongwe), een lodge (ook in Lilongwe) en het organiseren van safari’s. De safari gaan we later proberen, maar we hebben wel alvast genoten van de gastvrijheid in het hotel en de lodge.
Inez en Michel wonen op circa 20 minuten loopafstand van het oude centrum. Dus iedere ochtend begonnen wij onze dag met een gezond ontbijtje en vervolgens een flinke wandeling. Even die luie spieren los maken! Verder zie je weinig blanken lopen, want de meesten bezitten een auto. Het viel wel meteen op dat het druk is op straat en dat je dus overal mensen zien. In heel Malawi schijnen circa 15 miljoen mensen te wonen in een land dat drie keer zo groot is als Nederland. Voor Afrikaanse begrippen is dat dichtbevolkt…

Als je tussen de ‘locals’ loopt, dan wordt je regelmatig aangesproken: Hello, how are you, what’s your name? En heel naïef begonnen we ook steeds het gesprek, hopende dat iedereen ook echt geïnteresseerd was in ons. Al snel bleek dat ze ons vooral zagen als geldboom en dat ze om de een of andere reden (zus in de gevangenis, of een fonds dat geld nodig heeft) geld nodig hebben. Zelfs de zwervers blijken verwend te zijn, want we gaven ons kleingeld aan iemand en hij bleef alleen maar vragen om meer. Wij dachten nog wel dat hij dankbaar zou zijn om 5 cent… tja, wie is er dan naïef… Maar we leerden snel en wisten steeds beter hoe we het beste konden reageren zonder grof te worden.

Nadat het woord ‘hutspot’ was gevallen tijdens een gesprek, konden wij het niet laten om deze heerlijke Hollandse kost te bereiden. In de supermarkt bleek dat de prijzen hier hoger zijn dan verwacht, vooral voor groente en fruit. Het vlees is daarentegen weer goedkoop, dus dan maar een extra Afrikaans braadworstje… En het resultaat mocht er zijn!

Op vrijdag was Michel jarig, waar hij liever geen aandacht aan besteedde, maar wij waren het daar niet mee eens en hebben hem een heerlijke choco taart gegeven, zodat iedereen het toch wist . Die avond heeft Michel dan toch maar een tradionele Braai georganiseerd, zodat wij ook wat van hun vrienden in Malawi hebben ontmoet. Daar zijn we op een andere avond ook nog mee de kroeg ingedoken en hebben genoten (de een meer dan de ander) van een pot voetbal op tv (CL: ManU – Bayern; olé Robben!).

Al met al hebben we ons prima thuis gevoeld door de gastvrijheid van Inez en Michel! Nu was het tijd om iets meer te gaan zien van Malawi: op naar het meer!

Na het succes van de groepstocht in een truck, zou het voor ons ideaal geweest zijn om op eenzelfde manier Zambia te doorkruisen om zo in Malawi te komen. En van dezelfde organisatie ging er zelfs een truck dit doen: Die groep zou namelijk in vier dagen Zambia door reizen en vervolgens via Malawi in Kenia eindigen. Gift (onze gids) probeerde te regelen dat we met deze groep mee konden, maar het kantoor was niet te bereiken tijdens het paasweekend. Blijkbaar wordt hier dus toch Pasen gevierd, hoewel we daar verder niets van meekregen… Uiteindelijk kwam het bericht, dat we niet mee konden door Zambia, maar wel een gratis lift konden krijgen naar de andere kant van de grens. Vanaf daar moesten we het met zijn tweetjes weer gaan regelen!

Hoe snel kunnen we zelf Zambia doorkruisen? Een afstand van circa 1000 km!
Van Livingstone naar Lusaka
De grensovergang van Zimbabwe naar Zambia was een eitje. In totaal zijn we twintig kilometer met de truck meegereden en er was niet echt een wachtrij bij de grens. De truck dropte ons bij een winkelcentrum, vanwaar een taxi ons naar het centrum van Livingstone heeft gebracht. Vanaf daar hebben we een heel stuk gelopen met onze backpack in de volle zon (oh ja, zo voelde dat…backpacken…) om een bus naar Lusaka te regelen. We konden tickets krijgen voor de bus van 20.00 uur ’s avonds, waar we dus zes uur op moesten wachten.

Gelukkig mochten we tegen een kleine vergoeding bij een backpackershotel blijven en van hun zwembad en loungekussens genieten. Een ideale voorbereiding op een hele lange trip! Wel vreemd op op zo’n toeristische plek te zijn en niet eens de trekpleister (Victoria Falls) te bezoeken, maar wij hadden de Falls natuurlijk al gezien vanuit Zimbabwe.

In het donker liepen we naar de bus toe en we voelden ons niet heel veilig met al onze bagage op onze rug en als enige toeristen (lees blanken) op zo’n drukke plek. In de bus wachten leek ons dan ook de beste optie, ook al was het zweterig warm en redelijk kram met vijf stoelen naast elkaar. De busrit ging soepel, hoewel de tv zelfs het Aziatische volume wist te overtreffen. Zelfs met oordoppen in konden we de muziek en vervolgens de comedian letterlijk volgen. En dat kan best irritant zijn als je probeert te slapen…

Van Lusaka naar Chipata
Om 03.00 uur ’s nachts arriveerden we in Lusaka, de hoofdstad van Zambia met 1,2 miljoen inwoners. Wij waren de enige passagiers die uitstapten, de loketten waren nog gesloten en wij wantrouwden alles. Toen de bus open ging hingen er al meteen 15 mensen om ons heen die een taxi of bus wilden aansmeren. Ai, waar zijn we aan begonnen?! De bagagejongen van onze eerste bus, die we eigenlijk ook niet vertrouwden, leidde ons weg bij de bus en naar een volgende bus. Het leek ons het beste om maar meteen door te reizen, nu we toch onderweg waren. Een directe bus naar Malawi reed er niet (zei de bagage jongen), maar we konden wel mee met de bus naar de grensplaats: Chipata. Deze bus zou om 05.00 uur vertrekken en we konden meteen instappen. Toen er nog meer toeristen instapten, voelden we ons iets zekerder en begonnen we ons af te vragen of het echt zo onveilig was, of dat het vooral zo voelde door alle verhalen die we gehoord of gelezen hadden.

Deze tweede busrit bracht ons in ongeveer acht uur naar Chipata. Ook al waren we erg slaperig, we hebben onze ogen weer uitgekeken. Zambia bestaat uit enorme groene bergen, waar bijna geen mensen te bekennen zijn. Er wonen gemiddeld 15 mensen met km2. Het leek wel alsof we door een oerwoud reden, zo groen! En in het midden een redelijk verlaten weg, zonder zijweggetjes, waarvan de kwaliteit overigens ook prima was.

Van Chipata naar Lilongwe
Vanuit Chipata vertrok een minibusje naar de grens, die weer 30 km verderop lag. Ook bij deze grens ging alles heel soepel en snel daarna stapten we in Malawi in de volgende (gedeelde) taxi. Deze bracht ons naar een bushalte, waar we in een minibus stapten voor het laatste deel van deze lange reis. Met 14 man zaten we opgevouwen voor de volgende 1,5 uur en we kwamen dan ook moe maar voldaan aan bij het hotel in Lilongwe dat voor een jaar wordt gerund door Inez (achternicht van KJ) en haar vriend Michel. Tijd voor een drankje en een zak chips… Na een tocht van ongeveer 30 uur zijn we in Malawi, het laatste land van onze wereldreis!

Onze safari eindigde bij één van ’s werelds natuurwonderen: de Victoria Falls (of kortweg: Vic Falls). Deze watervallen op de grens tussen Zimbabwe en Zambia zijn 1,7 kilometer breed, 108 meter hoog en verplaatsen 1 miljoen liter water per seconde. Niet gek dat deze watervallen bij de locals bekend staat als “de rook die dondert”!
Je kunt hier vele activiteiten doen, zoals helicoptervluchten, bungee-jumpen, abseilen en wildwaterraften. Wij besloten om geen van deze activiteiten te doen; deels omdat we het geld niet (meer) hadden, deels omdat we er de ballen niet voor hebben. Wij gingen “gewoon” kijken naar de Vic Falls en wat mooie plaatjes schieten. Dachten we…

De Falls zijn adembenemend prachtig! Maar het geweld van de enorme val van het water zorgt voor een bijzonder bij-effect: bij de Vic Falls regent het altijd! En dan bedoelen we niet een beetje spetters, maar kletterregen en af en toe stortbuien van het opgespatte water. Het komt niet alleen van boven, maar van alle kanten. Het gevolg is dat foto’s nemen bijna onmogelijk is, als je je camera niet wilt weggooien na afloop. Toch hebben we een poging gewaagd, want we wilden dit natuurwonder met al zijn pracht en kracht wel vastleggen!

Op de laatste avond hadden wij aangeboden om voor de gehele groep te koken. Met behulp van de kookspullen van de truck en toestemming van de kok Inos hebben we een lekkere Thaise curry gemaakt. Deze was voor velen onbekend, maar viel gelukkig goed in de smaak!

En daarmee was onze groepssafari ten einde gekomen. Een overgetelijke trip! Mede dankzij onze geweldige groep, want voor ons was dat wel even wat anders: een groepsreis na zeven maanden met zijn tweetjes te zijn geweest. Maar gelukkig was de groep erg leuk en gezellig, divers en hecht, waardoor we probleemloos en met veel plezier de tocht hebben gemaakt.
Ook het kamperen en het slapen op yogamatjes is erg meegevallen; we hebben prima geslapen (wellicht mede dankzij de rode wijn en de vermoeiende activiteiten, maar toch…). Ook hadden we er rekening mee gehouden dat we niet al te best te eten zouden krijgen, maar ook dit was prima geregeld.

Kortom: het was top en zeker een hele grote aanrader!

Na het mooie Antelope Park gingen we verder in noordelijke richting. Ook tijdens deze rit waren we weer enorm onder de indruk van het mooie landschap. Het is overal zo groen en de bergen zijn indrukwekkend. De mensen leven in de steden of in een hutje op het platteland. Veel mensen zijn weggevlucht na een enorme inflatie een paar jaar geleden. De Zimbabwaanse dollar is sinds vorig jaar afgeschaf, omdat het te duur werd om het geld te maken. Zelfs briefjes van een triljoen Zimbabwaanse dollar waren in omloop! Momenteel gebruiken ze in Zimbabwe de Amerikaanse dollar, maar als er te weinig wisselgeld aanwezig is, dan kun je ook ineens Zuid Afrikaanse Rand ontvangen. Ondanks de armoede zijn de mensen hier vrolijk. Heel eerlijk gezegd, waren we toch blij dat we steeds met een groep waren. Ook al is Zimbabwe relatief veilig, ze zien natuurlijk wel aan ons dat wij geld hebben.

Nadat we onze voorraden hadden aangevuld in het centrum van Bulawayo, kwamen we bij onze camping aan. Weer een prima verzorgde plek, waar sommige mensen kozen voor een upgrade: een kamer met een bed. Wij waren ondertussen zo gewend aan ons tentje en de yogamatjes, dat we er (nog) geen afscheid van wilden nemen. Een deel van de groep ging ’s avonds stappen in een lokale nachtclub. Ook bij deze keuze ging onze voorkeur naar het ondertussen vertrouwde campingleven. Dus wij hebben genoten van een heerlijke avond rond het kampvuur. De lokale rode dessertwijn ging er goed in, hoewel het nog beter zou hebben gesmaakt met Franse kaasjes

De volgende ochtend werden we opgehaald met een jeep, die ons in een uur naar Matobo National Park bracht. Dit park staat bekend om de ‘trekking with the Rhino’s’, waarbij je te voet op zoek gaat naar de (wilde) neushoorns. Tijdens het ritje door het park werden we gewezen op de voetsporen van de dieren en leerden we ook welke planten nuttig zijn. Het plantje tegen mieren heeft in ieder geval goed geholpen in onze tent! Het eerste grote dier dat we zagen was een zee arend, erg indrukwekkend om te zien vliegen, wat lastiger om dit vast te leggen op de foto.

Na ongeveer een uur rijden zijn we uitgestapt om de sporen van een neushoorn te volgen. Iedereen was nog een beetje lacherig en niet heel sil en we hebben dan ook niets ontdekt. Wel een heerlijke wandeling gemaakt, hoewel niet iedereen het schouderhoge gras en de kans op tekenbeten kon waarderen. Een tijd later kwamen we bij de andere groep die zojuist de neushoorns hadden gezien. Helaas hadden de neushoorns hen ook opgemerkt, waardoor ze de bosjes in moesten duiken en vervolgens moesten maken dat ze weg kwamen.
Met de gids van de andere groep en met onze eigen gids gingen wij vervolgens hetzelfde pad volgen. Door het verhaal van de andere groep, het geweer op de schouder van de nieuwe gids en door de instructies van de gids, waren we deze keer wat meer onder de indruk en waren dan ook muisstil. De gids was een echte ranger en was heel serieus in zijn werk, hij wist enorm veel te vertellen over de sporen van de dieren en wist ons heel snel richting de neushoorns te brengen.

Daar sta je dan: oog in oog met 3 witte neushoorns! Op 25 meter afstand! Niet te beschrijven hoe kwetsbaar we ons voelden, want als een neushoorn zich bedreigd voelt en hij gaat in aanval, dan heb je geen schijn van kans. Een neushoorn kan 50 km per uur rennen (wij niet…) en gespiest worden door een hoorn is ook geen prettig vooruitzicht. Het beste kun je stil blijven staan, in de bosjes duiken of in een boom klimen, maar nog beter is natuurlijk om niet de aandacht te trekken. We hebben een hele tijd naar de neushoorns staan kijken en het was heel duidelijk dat ze ons ook af en toe konden horen. Ze draaiden met hun oren en keken bijna continu in onze richting. Gelukkig zijn hun ogen niet zo goed, anders hadden we nooit zo dichtbij kunnen komen… Heel indrukwekkend!